ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਜਦੋਂ ਯੁੱਧਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਰਤਾਪੀ ਅਤੇ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗੂੰ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੰਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਧਧਕਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਸਲੇਟੀ, ਦਾਡ਼ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇ ਦੰਦ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰਬਤ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲਾ ਕੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਰਬਤ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦੇਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੂਤਲ ਲੋਕ ਦੇ ਉੱਚ ਪਰਬਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਂਗਲਾਂ ਮੋਟੀ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਪੈਰ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਉੱਠਾ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਅਡੋਲ ਰਹੋ!" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਮਾਪ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਕਪੜੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਂਪ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੀ ਉਰਜਾ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਘੱਟਾ ਘਿਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਾਇਆ, ਤਾਰਾ ਆਦਿਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ—ਮਾਇਆ, ਤਾਰਾ, ਵਰਾਹਾ, ਅਤੇ ਦੈਤਿ ਹਯਗ੍ਰੀਵ। ਫਿਰ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਵੇਤ, ਖਰਲਾ, ਲੰਬਾ, ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਵੀ ਆਏ। ਸੁਰਭਾਨੂ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਪੰਖੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਚਕਰਯੋਧੀ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੈਤਿਆ, ਭਾਰੀ ਗਦਾਂ, ਚੱਕਰ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੁਗਦਰ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਔਜ਼ਾਰ, ਹਥੌੜੇ, ਪੱਥਰ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪਰਬਤ ਵੀ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਧੀਆ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ, ਗੁਲੇਲਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਤਘਨੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜੁਆ, ਯੰਤਰ, ਹਲ, ਫਾਹੀਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜੀਆਂ ਵੀ ਸਨ। ਉਹ ਤੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਲਪਕਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਵਜਰ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ। ਨੰਗੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸੁਤੰਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਛੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਅੱਗੇ, ਸਾਰੀ ਦੈਤਿ ਫੌਜ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਜ ਕੇ, ਯੁੱਧਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭੁਜਾਂ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਆਉਣ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਠੰਢਕ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਾਲੇ, ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਨਰਮ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਯਮ, ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵਰੁਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਫੌਜ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਧਧਕਦੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚੀ, ਉਹ ਫੌਜ ਦੂਜੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੁੱਧ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਧੀਰਜ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਡੋਲ ਵਜਾ ਰਹੇ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ—ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣਾਅ ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ। ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਤੂੜੇ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵਧੇ। ਕੁਝ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹੱਥ ਤੋੜਦੇ, ਹੱਥਾਂ-ਹੱਥੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ, ਜਦਕਿ ਦੇਵਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ ਤੇ ਗਦਾਂ ਸੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾਂ ਸੁੱਟੀਆਂ; ਗਦਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੌਸਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਆਤਮ-ਗਰਜਨਾ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ।