ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਧਰਮ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮੌਤ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ਼ਟ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਨ। ਤਪੱਸਿਆ ਸਿਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਏ ਸਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਕਸ਼ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਪਕਸ਼ ਉਦਾਸ। ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ; ਮਹਾਨ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਚੱਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਰਨ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ; ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਦਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕਰਮ ਅੱਗ ਤੇ ਵਾਯੂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਭਯੰਕਤਾ ਫੈਲੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨਾਮ ਦਾ ਅਸੁਰ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੀਕੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬਾਂਹ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੌ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਸੌ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋ ਚੁਕਿਆ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਧੂੰਏਂ ਵਾਂਗ, ਦਾਡ਼ ਪੀਲੇ, ਦੰਦ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ, ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਡਰਾਉਣਾ; ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦਾ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੰਦਾ। ਉਸਦੀ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਢਲਵੀਂ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਆਉਂਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਧਮਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਵਿਗ੍ਰਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਤਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਚਾਈ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ, ਲਟਕਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਥੋੜ੍ਹੇ ਅਸਥਿਰ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਡਟ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੋ!" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਦਾ ਜਾਪਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਾਇਣ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਅਸੁਰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਪਹਿਰਾਵੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਦੈਤ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵਾਂਗ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਏ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ। ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਦੀ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਡਰ ਤੇ ਭੈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮਾਇਆ, ਤਾਰਾ ਆਦਿ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ। ਦਾਨਵ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੜੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਵਯੂਹ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੁਖੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਆਏ: ਮਾਇਆ, ਤਾਰਾ, ਵਰਾਹਾ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਹਯਗਰੀਵ। ਸ਼ਵੇਤਾ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਖਰਾਲਾ ਤੇ ਲੰਬਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ (ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਤੇ ਕਿਸ਼ੋਰਾ। ਸੁਰਭਾਨੂ, ਰਾਜਸੀ ਪੰਖੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਚਕਰਯੋਧਿਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ। ਸਿੱਧ ਦਾਨਵ, ਭਿਆਨਕ ਕਾਲਨੇਮੀ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਭਾਰੀ ਗਦੇ, ਚਕਰ, ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਲਾਂ ਨਾਲ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਮੋਸਲ, ਹਥੌੜੇ, ਮਲ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦੇ। ਬਰਛੀਆਂ, ਗੋਲੀ, ਵਧੀਆ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੰਡ, ਮਾਰਕ ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਸ਼ਤਘਨੀ ਨਾਲ। ਜੂਆਂ ਤੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜੇ ਮਾਰਦੇ, ਹੱਥ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਫਾਂਸ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਦੰਡ। ਤੀਰ, ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ, ਚੁੰਘਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਵਜਰ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਬਰਛੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ। ਤੇਜ਼, ਨੰਗੀ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੁਕਦਾਰ ਬਰਛੀਆਂ, ਦੈਤ ਧੂਮ-ਧਾਮ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਬੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਆਉਣ 'ਤੇ ਜੰਗਲ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਠੰਡ ਤੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਹਲਕੇ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ। ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਯਮ, ਇੰਦ੍ਰ, ਕੁਬੇਰ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵਰੁਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ, ਯੁੱਧ, ਤੇ ਦਾਨਵ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ, ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਵਿਗ੍ਰਹ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ।