ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਭਾਰੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੇਵ—ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ—ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਚੰਦਰਮਾ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫਾਂਸਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟੀਆਂ ਹੋਣ। ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਢਹਿ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਰਫ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਵੇ। ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦਾਨਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਫਾਂਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤਦ ਮਾਇਆ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਛੁਰਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਪੱਥਰੀਲੇ ਚੋਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਦਿਵਿਆ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਾਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਪਾਰਵਤੀ' ਸੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀ ਪਸੰਦ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਲੁਪਤ ਹੋ ਗਈ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਖੰਡਤ ਹੋ ਗਏ। ਕੇਵਲ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੋਹਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਪਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਦੇਖ ਸਕੇ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੇ ਜਾਗਰੂਕ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। 'ਪਾਰਵਤੀ' ਮਾਇਆ ਸੜ ਗਈ, ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਈ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਅੱਗ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ, ਹਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਇੱਥੇ ਹਵਾ ਪਹਿਲਾਂ ਚੱਲੀ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਹਵਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਕਰਦੇ, ਡਿੱਗਦੇ ਅਤੇ ਉੱਠਦੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਈ, ਦੈਤਿਆ ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!"—ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਉੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਧਰਮ ਵਧਣ ਲੱਗਾ, ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੁਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਹ ਖੁਲਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਪਾਲ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਮਤਲ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਤਪਸਿਆ ਸਿੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਾਸਾ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਪਾਸਾ ਉਦਾਸ; ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਅਧਰਮ ਇੱਕ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਚੱਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਜੀਤਦਾ ਹੈ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਧਕਾਰ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕੰਮ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ—ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਭਯਾਨਕ ਉਪਦ੍ਰਵ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਡਰ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨਾਮਕ ਮਹਾਦੈਤਿਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਕੁਟ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁੰਜਦਾਰ ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਸੌ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਗਰਮੀ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ, ਦਰ੍ਹੀ ਪੀਲੀ, ਦੰਦ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ, ਚਿਹਰਾ ਭਿਆਨਕ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਦਾ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਤਲ ਲੋਕ ਦੀਆਂ ਉੱਚਾਈਆਂ ਵਰਗਾ, ਮੋਟੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ, ਲਟਕਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਡਟੇ ਰਹੋ!" ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਮੌਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਤਿਵਿਕਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।