ਜਦੋਂ ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਸਤਯਭਾਮਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਲਾਪੁਰੁਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਅਤੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਸਮੇਤ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੋਲ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ, ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਲੋਢੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਵੀ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਿਅਤਮ ਹਾਂ।” ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ, ਹੇ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਣ, ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਘਰ ਖੜਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਅਤਮ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵਿਛੋੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਵਡੇ ਭਰਾ ਗਦਾ ਦੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ। ਫਿਰ, ਸਤਯਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅਤਮ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਲੋੜੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਸਤਯਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਦੂਜੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਰਗੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੂੰ ਮੰਗੇਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਜਾਂ ਅਣਕਹੀ ਗੱਲ, ਪੂਛ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।” ਸਤਯਭਾਮਾ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਕੀ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਾਨ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਨਵ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ? ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਰਧਾ-ਅੰਗ ਵਾਂਗ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੌਣ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਚਰਿੱਤਰ ਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ?” ਤਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਿਅਤਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨਿਆ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਕਲਿਪਤ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਾਇਆ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਤੇ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਸੇਵੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਤ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਧੀ ਸੀ, ਗੁਣਵਤੀ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਕ ਸੀ। ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਚੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਤੇ ਚੰਦਰ ਵੀ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਤੇ ਲੱਕੜ ਲੈਣ ਜੰਗਲ ਗਏ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਡਰ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਭੱਜ ਵੀ ਨਾ ਸਕੇ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਪਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਲੈ ਗਏ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਪੂਜਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੈਵ, ਸੌਰ, ਗਣੇਸ਼, ਵੈਸ਼ਣਵ ਤੇ ਸ਼ਾਕਤ—ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਦੱਤ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮੇਰੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਰਹੇ।” ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਅਠੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਗੁਣਵਤੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਤੀ ਦੋਵੇਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਈ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ‘ਹਾਏ ਪ੍ਰਭੂ! ਹਾਏ ਪਿਤਾ! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਚੀ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਹੁਣ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਕੌਣ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੇਗਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਅਸਹਾਇ, ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੀਤ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਹੋਈ, ਅੱਜ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਵਾਂ?’” ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਵਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੀਕ ਮਾਰਦੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਕੇਲਾ ਦੀ ਲੱਤ। ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਈ ਰੋਦੀ ਰਹੀ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਵੇਚ ਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਉਸਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੱਚੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ। ਉਸਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ ਦੋ ਵਰਤ ਨਿਭਾਏ: ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਲਣਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਣਵਤੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਸੁਣਾਈ।