ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਦੁਰਬਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। "ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਇੰਦਰ! ਮੈਨੂੰ ਜਲ ਦੇ ਮੂਲ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜਾ ਕੇ, ਇਸ ਦੈਤਿਕ ਤਾਕਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਾਂ।" ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ, ਠੰਢੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਜਾ ਸੋਮਾ, ਫਾਂਸੀ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਭੀ ਉਪਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮੂਲ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਠੰਢੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦਰ-ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਛਾਂਹ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ।" "ਤਾਰੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੀ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਸੋਮਾ! ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸਾਰੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉਚੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਠੰਢੀ ਕਿਰਣਾਂ, ਤੇਰਾ ਹਿਮ-ਸਰੀਰ, ਤੂੰ ਚੰਦਰਮਾ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਯਜਨ ਰਥ, ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਜਲ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਵਾਹਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੋਮਾ-ਪਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੋਮਾ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਦੁ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮਹਾਸੇਨਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾ।" "ਉਸ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਸੋਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਵੇਖੋ, ਇਹ ਦੈਤ ਠੰਢ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਰਫ਼ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਠੰਢੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਅਤੇ ਫਾਂਸੀਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ, ਫਾਂਸੀਆਂ ਅਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਰਫ਼ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਅਤੇ ਫਾਂਸੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਜਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਿਮ-ਫਾਂਸੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਉੱਤਾਲ ਸਮੁੰਦਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਈ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯਕਾਰੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਵੇ। ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਦੋਵੇਂ ਜਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉੱਚੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਿਵਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚੰਦਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਫਾਂਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਦੈਤ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ। ਚੰਦਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਪਏ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੈਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਾਂਸੀਆਂ ਨਾਲ ਜਕੜੇ ਤੇ ਠੰਢੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਛੂਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਪੱਥਰੀ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਦਿਵਯ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸੀ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਾਇਆ, ਪਰਵਤੀ ਨਾਮੀ, ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਵਾਂ ਅਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ। ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦਿਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਹਥਿਆਰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਭ ਵਿਖਰ ਗਏ। ਸਿਰਫ਼ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ (ਮੁਸ਼ਲਧਾਰੀ) ਦੇ ਇਲਾਵਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੇ ਧੈਰਜ ਧਾਰਿਆ, ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਯੁੱਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਟਕਰ ਦੇਖੇ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ, ਜਾਗਰੂਕ ਤੇ ਉੱਤਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰਵਤੀ ਮਾਇਆ ਸੜ ਗਈ, ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਅੱਗ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ, ਹਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਈ। ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਖੇਡਦੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਉੱਠ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲ ਹਰ ਥਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵਿਖਰ ਗਏ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਾਇਆ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਮੁਸ਼ਲਧਾਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਦੈਤ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!" ਪੂਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਤੇ।