ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਔਰਵ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਔਰਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਪਰੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹੀ ਸਮਝੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਪਾਤਰ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਮਝੋ। ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਟੁੱਟ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜੀਤ ਹੋਵੇ।" ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਔਰਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਚਾਰਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋ। ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜੋ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਤੇ ਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ। ਇਹ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹੇਗੀ, ਤੇਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇਗੀ।" ਫਿਰ ਵਰੁਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਵ, ਉਰਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਲੋਂ ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਪੀੜਤ ਹੋਣਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਾਕਤ ਅਵਸ਼੍ਯ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜੇ ਇਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ, ਜਲ-ਮੂਲ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਲਦੀ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਅੱਗੇ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਜਾ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਜਲ-ਪਾਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਦੇਵ-ਲੋਕ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਠੰਢੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਦੇ ਵਾਧ-ਘਟ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਾਹੀਂ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚੰਦਰਮਾ-ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ।" "ਜੋ ਤਾਰੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਸੋਮਾ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਠੰਢੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਰਫੀਲਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਯਜ੍ਯ ਰਥ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਜਲ ਦਾ ਮੂਲ ਅਤੇ ਤਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਵਾਹਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਸੋਮਾ ਦਾ ਸੋਮਾ-ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੋਮਾ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਮ੍ਰਿਦੁ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਸੇਨ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ।" ਸੋਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਹੁਕਮ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਠੰਢੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਵੇਖੋ, ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਠੰਢ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਹਿਮ ਵਿੱਚ ਲਪਟੇ ਹੋਏ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਠੰਢੀ ਵਰਖਾ, ਜਲ-ਪਾਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਲ-ਪਾਸ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹਿਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਪਾਸਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜਲ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਹਿਮੀਲੇ ਪਾਸਾਂ ਨਾਲ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ। ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲੇ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਜਲ ਦੇ ਦੋ ਰਾਜੇ, ਉੱਭਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆ-ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੜੇ ਅਤੇ ਪਾਸਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਪਹਾੜ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਲੋਂ ਵੱਜੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਹਿਮ ਨਾਲ ਲਪਟੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਤਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋਏ, ਡਿੱਗ ਪਏ। ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਾਨਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਾਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਜੋ ਪਹਾੜੀ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਚਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਚੀਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਾਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ "ਪਾਰਵਤੀ" ਸੀ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹੀਦੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਿਤ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਲੁਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਭਯਾਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਹਥਿਆਰ ਚੱਕਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।