ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀਆਂ, ਦੱਸਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀਆਂ, ਉਹ ਅੱਗ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਧਣ ਲੱਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਉਰਵਾ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੋਕ ਲੈ, ਦਇਆ ਕਰ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਲਈ ਉੱਤਮ ਆਸਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਹੈ, ਸੁਣ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਕਤਾ।" ਉਰਵਾ ਨੇ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਇੱਥੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ।" ਉਰਵਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਦ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਉਸ ਲਈ ਆਹਾਰ ਦੀ ਵਿਆਵਸਥਾ ਕਰੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਮੁੰਦਰੀ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਮੂਲ ਜਲ ਹੈ; ਇਹ ਅਪਾਰ ਜਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਜਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਪੀਏਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਜਲ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਅੰਤ ਕਾਲ ਆਉਣ ਤੇ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇ ਇਹ ਅੱਗ ਇਕੱਠੇ ਇੱਥੇ ਫਿਰਾਂਗੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਅੱਗ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਖਪਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਸਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਉਰਵਾ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਰਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤਧਾਰੀ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਕਰਤੱਬ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਮਝ, ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਭਟਕਾਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇ।" ਉਰਵਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਧੰਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾਪਾਤ੍ਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਚਾਰਯ ਮੰਨਿਆ। ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ, ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ।" "ਇਹ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਲਈ ਵੀ ਛੂਹਣ ਔਖੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹੇਗੀ, ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪਾਸੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਾਕਤ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਰਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਪੀੜਤ ਹੋਣਗੇ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਜੇ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਜਲ ਦਾ ਆਦਿ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਮਾ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਅੱਗੇ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਜਾ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਫਾਂਸੀਧਾਰੀ (ਵਰੁਣ) ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ।" "ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਦੇ ਵਾਧ-ਘਟ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ।" "ਤੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਾਹੀਂ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਕਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰ-ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਛਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ।" "ਜੋ ਤਾਰੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਸੋਮਾ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਰਫੀਲਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਰਥ, ਬੂਟਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਜਲ ਦਾ ਆਦਿ ਤੇ ਤਪਤ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਤੇਜ਼, ਚਿੱਟੇ ਵਾਹਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੋਮਾ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਦੁ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮਹਾਸੇਨਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਜਾ।" "ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।" ਸੋਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦਾਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—ਮੈਂ ਹੁਣ ਠੰਢਾ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਵੇਖੋ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਹੜੇ ਠੰਢ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਰਫ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਠੰਢੀ ਵਰਖਾ, ਫਾਂਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਫਾਂਸੀਆਂ ਅਤੇ ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਮੀਂਹ ਤੇ ਫਾਂਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਰਫੀਲੀਆਂ ਫਾਂਸੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਉਤਲੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ। ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਇੰਝ ਢੱਕ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲੈ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਢਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।