ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਜੋਬੀ ਜੰਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਰਜੀਤ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਮੁਲਾਂ, ਤੀਰ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਲਾਏ ਗਏ। ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡ਼, ਹਥੌੜੇ, ਇੱਧਾਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਠਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਸੁੱਟੇ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦੇਵਤੇ, ਮਲੂਕ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਫਟੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛਾਤੀ ਚੁਰਾਈ ਗਈ, ਦੇਵਤੇ ਰਣਭੂਮੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਾਉਂਦੇ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬੇਅਸਰ ਹੋਏ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਨਾ ਤਾ ਹਿਲ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕੇ। ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਚਲਾਏ ਗਏ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਮਸ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੁਹੁਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਨਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਨੇਰੇ, ਨੀਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗੁੰਮਨਾਮੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆ ਤੁਰੰਤ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟੇ ਗਏ ਹੋਣ। ਉਥੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਾਭਵ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਹਨੇਰੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ, ਮੌਰਵੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਪਜੀ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਚਮਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਉਭਰ ਆਏ। ਮੌਰਵੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਡੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਅਉਰਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਬੇਹੋਸ਼, ਦੇਵਤੇ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਰਣ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਆ: "ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਤਪ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਤਪਸਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ। ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਸ ਉੱਚੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ ਧਰਮ ਭਰਪੂਰ ਬੋਲ ਪਏ: 'ਮਹਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹੋ, ਕੋਈ ਵੰਸ਼ਜ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਕਠਿਨਾਈ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਹੋ।' 'ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਨ, ਇਕੱਲੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਵੱਖਰੇ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਸੰਤਾਨ ਦੇ।' 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ।' 'ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ, ਆਪਣੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਖੁਦ ਤੋਂ ਹੀ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਓ।' ਸਰਵਰਤੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਟਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਸਦੀਵਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਨਿਯਮ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਕੰਮ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਤੇ ਜੀਵਨ।' 'ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੂਣ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ।' 'ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਘਰਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।' 'ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਹਵਾ ਤੇ, ਕੁਝ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਦੇ, ਕੁਝ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਕੁੱਟਦੇ, ਕੁਝ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪ ਕਰਦੇ।' 'ਇਹ ਸਭ, ਤਪ ਅਤੇ ਕਠਿਨ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।' 'ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉੱਚੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।' 'ਧਰਮ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤਪ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿੱਚ; ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ।' 'ਯੋਗ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਯੋਗ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੇ।' 'ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਤਪ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।' 'ਬਿਨਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਜਟਾ ਪਹਿਨਣਾ, ਬਿਨਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੇ ਜੀਵਨ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਖੰਡ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਮਾਇਆ, ਤਪ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਉਲੇਖ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।