ਇਕ ਵਾਰ, ਮਾਰੂਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਆਸ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਰੂਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬੰਦਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਵਿਸ਼ ਛੱਡਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ, ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਹਾੜਾਂ ਆਪਣੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਅਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਸੌਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦੇਣ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪਦਮਨਾਭ, ਤ੍ਰਿਪਦ, ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਮਾਰਗ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਜੋ ਯਜਨ ਵਿਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਰ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਵਿਚ ਸੀ; ਉਹ ਕਾਲਾ-ਰੰਗ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਅਮਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ। ਦੂਜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਪ-ਧਜਾ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਹ, ਚਮਕਦਾਰ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਦੋਵਾਂ-ਜਨਮ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉਠ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਦੇਵ-ਅਸੁਰ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਚਿਨ੍ਹਿਤ ਹੋਇਆ, ਅਦਭੁਤ ਪੰਖ-ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਹਾੜ। ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਕਲ੍ਹੀ 'ਤੇ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਤਨ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੁੰਦਰ, ਪੰਖ-ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼। ਨੀਲੇ, ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਧਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਰੁਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਸ ਆਕਾਸ਼-ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਸੁਪਰਣ, ਸੁਨਹਿਰੀ-ਦੇਹ ਵਾਲੇ, ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚਤ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਸੀ। ਜਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ। ਫੌਜ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ਼ਨੂ, ਸਹਿਸ਼ਨੂ, ਭ੍ਰਜਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਉਸ਼ਨਾਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਦਾਨਵ ਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸੁਕ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਯੁੱਧ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਵੱਜਣ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਉੱਡਣ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਖਿੱਚਣ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ ਗਏ। ਇਹ ਯੁੱਧ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭੈ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼। ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦੀਆਂ, ਹਥੌੜੀਆਂ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦੇਸ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰਾਂ ਵੱਟੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਦਿਤੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਟੁੱਟੀਆਂ, ਦੇਵਤਾ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਲਗਦੇ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਹਾਇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਨਾ ਹਿਲ ਸਕੇ, ਨਾ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕੇ। ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਰਹਿਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੀਵ-ਰਹਿਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਿਰਫ਼ ਖੜੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਮਸਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੁਹੁਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਮਾਇਆ ਦੀ ਬੰਦੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਟੇ। ਹਨੇਰੇ, ਨੀਲੇ-ਰੰਗ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਵਾਰ ਹੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਵੱਟੇ ਹੋਣ। ਉਥੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੀ ਹਨੇਰਾ ਬਣ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਹਨੇਰੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮੌਰਵੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਚਮਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਗਏ। ਮੌਰਵੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਖੇਤਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਠੰਡੇ ਜਲ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਅਉਰਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ, ਦੇਵਤਾ, ਸੜਦੇ ਤੇ ਸ਼ਰਣ ਲੱਭਦੇ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਫਰਿਆਦ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ।