ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਣ ਲਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਝਲਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਸ ਦੰਦ, ਦਸ ਹੋਠ, ਦਸ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੈਤਿਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ। ਕਈ ਦੈਤਿਆਂ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਸੂਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੋਰ ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਊਠਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ। ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਹੋਰ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਿਅਕਤ ਚਿਹਰੇ ਸਨ, ਪੈਦਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਇਕ ਲੱਤ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਲੱਤਾਂ ਦੇ, ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਦੇ, ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੱਜਦੇ; ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਗਰਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰੇ ਬਾਘ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਹਥੌੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜ੍ਹਿਆਂ ਵਰਗੇ। ਉਹ ਭਾਲਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਫਾਂਸਾਂ, ਬਾਣਾਂ, ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ, ਤੇ ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤੇ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ। ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੜ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝੁੰਝ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਹਾੜ, ਬੱਦਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗਾ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ—ਇੱਕ ਫੌਜ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਭੀੜੀ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਲਈ ਪਾਗਲ ਜਾਪ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਸੁਣਿਆ; ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਸੈਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਪੁਰਹੁਤਾ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਥ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਪੰਛੀ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਬਣੇ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਭਾਗਵਤ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦਾ; ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੋਦਾ। ਅਸਮਾਨੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾਈ ਡੰਬੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੀਆਂ। ਸਰਪ ਰਾਜਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼। ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਤੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਣੀ ਗਦਾ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਮਹਾਂਸਾਗਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਸਦੇ ਹੋਏ ਸਰਪ, ਸੰਕ ਤੇ ਕੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੜੇ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਫਾਂਸਾਂ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਜੋ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਰਗੇ, ਅਨੇਕ ਰਸ-ਭਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਕਰਦਾ, ਹਵਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ। ਸਾਫ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਨੀਲਾ-ਕਾਲਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਰਤਨ-ਜੜਤ ਕਮਰਬੰਦ। ਵਰੁਣ, ਫਾਂਸ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਜੰਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਕ ਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ, ਹਥ ਵਿਚ ਗਦਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਧਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਵਾਈ ਰਥ ਪੁਸ਼ਪਕ 'ਤੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਦਿਸਦਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ; ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ। ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ ਵਰੁਣ, ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੁਆਮੀ; ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਮਹਾਂ ਰਖਵਾਲੇ ਖੜੇ। ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਯ ਫੌਜ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ; ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ। ਚਮਕ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ, ਸਵੇਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦਾ। ਤ੍ਰਿਪਲ-ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਹੀਆ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਘੁੰਮਦਾ; ਸੋਮਾ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ, ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਬਰਫ਼-ਵਾਂਗ ਪੂਰੀਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ; ਉਹ ਦੁਵਾਰਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਠੰਡੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਛਾਂ, ਉਹ ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ; ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਅਟੱਲ ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉੱਤਮ ਹਿੱਸਾ, ਨਰਮ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਰਸ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ, ਹਿਮ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ, ਸੱਤ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਤੇ ਬਣਾਉਂਦਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਨਿਰਮਾਤਾ, ਸਭ ਦੀ ਉਪਜ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਉਪਜ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਲਦਾ ਜੀਵ, ਤੇ ਅਸ਼ਰੀਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ, ਤੇਜ਼, ਧੁਨੀ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਵਾਯੁ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉੱਚਾ।