ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਚਾਰ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਸ 'ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝਨਕਾਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਘ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਥ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਨਿਖਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ 'ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਥ ਦੇ ਉਪਰ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਰਥ ਆਸਮਾਨ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਸੇ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਜੀਵੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਰਥ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਨਰ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਥ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹਾਥੀ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਾਨ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਥ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਭਾਲੂਆਂ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਹ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਵੱਧ ਸੀ। ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਉਹ ਇਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰਥ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਇਕ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਲੰਬਾਈ ਵੀ ਇੰਨੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਰਥ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਕਾਲੀ ਕਜਲ ਦੀ ਡੱਲ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਕਾਲੇ-ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਅਜੋਕੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਕਿਰਨਾਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਵੱਡੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਅਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਥ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡ਼ਾਂ, ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਹਥੌੜੇ, ਬਰਛੀਆਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਫਾਂਸੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਨੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇਹ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦੂਜੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਧਿਆਂ ਨੇ ਜੋੜਿਆ ਸੀ; ਵਿਰੋਚਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਗਡ਼ ਫੜੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬਲਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਦੈਤ ਹਯਾਗ੍ਰੀਵ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਮਹਾਂਬਲੀ ਸ਼੍ਵੇਤ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਕੰਨ-ਬਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੈਤ ਫੌਜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਕਤਾਰਾਂ ਲਾਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼, ਹਜ਼ਾਰ ਤੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਖਿੱਚਦਾ ਹੋਇਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ; ਖਰਾਸ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆਏ, ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦੰਦ, ਹੋਠ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ, ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੈਤ ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਠਾਰਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਜੰਗੀ ਕਤਾਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਮਹਾਂ ਅਸਤ੍ਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕਿਸ਼ੋਰਾ, ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਲੰਬਾ, ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧੁੰਦ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਦਸ ਦੰਦ, ਹੋਠ, ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਹੱਸਦਾ, ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ; ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗਜਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਸੂਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲੂਆਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਉਠਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਹੋਰ ਦੈਤ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਚਲੇ; ਕੁਝ ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਪੈਰ ਦੇ, ਸਭ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਗੂੰਜਦੇ; ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਘਮੰਡੀ ਬਾਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜ ਰਹੇ। ਭਿਆਨਕ ਗਡ਼ਾਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡ਼ਾਂ, ਪਥਰ ਤੇ ਹਥੌੜੇ ਫੜੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜਾਂ ਵਾਂਗ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦੇ। ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਫਾਂਸੀਆਂ, ਜੈਵਲਿਨ, ਕਾਂਟੇ, ਚਾਬਕ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਾ-ਬਲੇਡ ਵਾਲੀਆਂ ਗਡ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ। ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪਥਰ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਉਚਕਾ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਠੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਹਾੜ, ਬੱਦਲ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ—ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਮੱਦੇ ਹੋਈ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੂੰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸੁਣੀ; ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਫੌਜ, ਦਾ ਵਰਣਨ ਸੁਣ। ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਅਤੇ ਪੁਰੁਹੂਤਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਦਾ ਬੈਨਰ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹੀਏ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਰਥ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਧਨਵੰਤ, ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ; ਯਜਨਾਂ 'ਤੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਰਸਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੇ ਡੋਲ ਵੱਜਦੇ, ਸੈਂਕੜਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੀਆਂ। ਸੱਪ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੈਨਰ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ। ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ, ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਠੀਕ ਜੋੜਿਆ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆ ਗਈਆਂ।