ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਵਚਨ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੁਖੀ ਰਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹੋ, ਡਰੋ ਨਾ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਨ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਵਾਦ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੱਦਲ ਛਟ ਗਏ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਅਤੇ ਦੱਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਿਖਰ ਆਈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੰਡਲ ਬਣ ਗਿਆ, ਗ੍ਰਹਿ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਸ਼ਾਂਤ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਸਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ—ਸਵਰਗ ਆਦਿਕ—ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਏ; ਦਰਿਆ ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਚੁੱਪ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰਿਆਂ ਵਿਚ ਅੰਦਰੋਂ ਚਾਨਣ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਕਾਈ ਗਈ ਤੇ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਚਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਣਹਿਰੀ, ਅਟੁੱਟ ਕਿਲਾ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਕਿਲਾ ਚਾਰ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਥ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਬਾਘ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ। ਇਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਣਾਂ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਰਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੁੰਗੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਹ ਜੀਉਂਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਅਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਥ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਡਿਸਕ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਚੁੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੰਦਰਾਚਲ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਆਕਾਰ ਹਾਥੀ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਜਟਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਭਾਲੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਧਾਰ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ, ਸਾਰੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਇਹ ਰਥ ਇੱਕ ਕਰੋਸ਼ ਲੰਬਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਕਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਤੇ ਕਾਲੇ-ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਕਾਲੀ ਛਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਛੱਡਦਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਵੱਡੀ ਲੋਹੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਚ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ, ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਟੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਮੁੰਗੇ, ਭਾਲੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਕੰਡੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਡਰਾਉਣੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਸਤੇ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਵਿਰੋਚਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ, ਦੈਤ ਹਯਗਰੀਵ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਸ਼ਵੇਤ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੈਤ ਸੈਣਿਕਾਂ ਦੇ ਗੇੜ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੁੱਧ ਰੇਖਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼, ਹਜ਼ਾਰ ਤੰਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਣ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਪੰਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਰਥ ਹੰਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ; ਖਰਾਸ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆਉਂਦੇ, ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦੰਦ, ਹੋਠ, ਅੱਖਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਦੈਤ ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਠਾਰਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਵਯ ਯੁੱਧ ਰਚਨਾ ਹੋਵੇ; ਅਰਿਸ਼ਟ, ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਕਿਸ਼ੋਰਾ, ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸੀ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਲੰਬਾ, ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧੁੰਦ ਵਿਚਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਵਸੁੰਧਰਾ, ਦੱਸ ਦੰਦ, ਹੋਠ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਹਿ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ; ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਹੋਰ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਸੂਰ ਤੇ ਭਾਲੂਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਊਠਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੋਰ ਜਲਚਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੈਤ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਇੱਕ ਲੱਤ, ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਲੱਤਾਂ ਦੇ, ਸਭ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਮਾਰਦੇ, ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਚੀਕਦੇ; ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਰਜਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੁੰਗੇ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਮੁੰਗੇ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਫਾਹੀਆਂ, ਜਾਵਲਿਨ, ਆਂਕੜੀਆਂ ਤੇ ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤੇ ਸੌਂ-ਧਾਰੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਲਵਾਰਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਉਹ ਸੈਨਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਹਾੜ, ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ—ਇੱਕ ਐਸੀ ਫੌਜ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਸੈਣਿਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋਈ ਹੋਈ ਸੀ।