ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੁਜਾਵਾਂ ਨੰਦ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਅਦਭੁਤ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਸੀ—ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਕ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਸੁਰ-ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਿਯ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗਿਆਨ, ਮਾਣ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੰਜ ਮਹਾਬੂਤਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੀ, ਗ੍ਰਹਿ-ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਤਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾ-ਵ੍ਰਿਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਜਲ ਅਵ੍ਯਕਤ ਆਨੰਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਝਾਗ ਅਹੰਕਾਰ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾਬੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸੀ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ, ਦੇਵ-ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੁੰਜ ਨਾਲ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਭਵਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਲਤਾਵਾਂ, ਝਾੜੀਆਂ, ਸਪਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਘਾਹ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ-ਦੀਪ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਗਿਆਰਾਂ ਨਗਰੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਅੱਠ ਵਾਸੂਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਲਾਂ ਦਾ ਮਹਾ-ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਂਝ ਤੇ ਭੋਰ ਦੇ ਜਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਸਨ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ-ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਸੁਰ-ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਮਣੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਈਸ਼ਵਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਯਸ਼, ਤੇਜ, ਭਾਗ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾ-ਵਰਖਾਵਾਂ, ਯੋਗ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ। ਇਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਮਹਾ-ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਸਤਕਰਮੀਆਂ ਦਾ ਪਰਮ ਮਿਲਾਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਰਦਾਤਾ, ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਿਯ। ਉਹ ਦਇਆਲੁ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮੰਗਲਦਾਇਕ, ਹਰਯਸ਼ਵ ਦੇ ਰਥ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅਨੰਤ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸੰਭਵ, ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ। ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਅਭੈ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਜੈਯ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਹਰਯਸ਼ਵ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲਈ ਆਏ, ਜੈਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣ ਲੈ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮੈਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ; ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਡਰੋ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਮੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੱਦਲ ਹਟ ਗਏ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਅਤੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤਾਰੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੋਈ, ਗ੍ਰਹਿ ਵਿਰੋਧੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤ ਵਹਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਰਸਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸਾਫ ਹੋ ਗਏ; ਨਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅੰਦਰੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਕਾਈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ; ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਚਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਣਪਾਲਕ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਹਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲਾ ਅਟੱਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਿਲਾ ਰਚਿਆ। ਇਹ ਚਾਰ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਥ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਘ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਰਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਉਤਸੁਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ। ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਥ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਗਦਾਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇਹ ਜੀਵਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਕੁੰਡਲੀ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਜਟਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਰਿੱਛਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ, ਸਭ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਇਹ ਰਥ ਇੱਕ ਕੋਸ਼ ਚੌੜਾ ਤੇ ਉਨਾ ਹੀ ਲੰਮਾ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਕਾਜਲ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਕਾਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਇਹ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ, ਵੱਡੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਭਾਰੀ ਮੁਗਦਰ, ਭਾਲੇ, ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਫਾਂਸੀਆਂ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਕੀਲਾਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਦ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਭੈ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ।