ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਤੋੜੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੱਤ ਹਵਾਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਕੇ ਜ਼ੋਰ-ਜੋਰ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਪਾਣੀ, ਗਰਜ, ਬਿਜਲੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਲੱਗੇ; ਇਨ੍ਹਾ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਹਨ-ਵਾਹਨ ਵੀ ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉੱਡ-ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੰਕੇਤ ਉਪਜਣ ਲੱਗੇ—ਜਿੱਥੇ ਰੂਪ ਤਾਂ ਸੀ ਪਰ ਰੂਪ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹਰ ਚੀਜ਼ ਹਨੇਰੇ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਆਸਮਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੱਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਡ ਹਨੇਰੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ—ਹਰੀ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਵੀ ਢੁੱਕੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਰੂਪ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ, ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧੂੰਏ ਅਤੇ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਮੋਟੀ ਅਤੇ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੁਕਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਂਦ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੰਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਚਕ੍ਰ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਢਾਲ ਅਜੋਕੇ ਨਕਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੱਛ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗਿਆਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾ-ਫੂਲਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤਨਾ, ਜੋ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਲਈ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਪਾਤਾਲ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ 'ਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਜਕੜਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਥਿਰਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅਵ੍ਯਕਤ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਝਾਗ ਪ੍ਰਗਟ ਅਹੰਕਾਰ। ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੁਬਲੀਆਂ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਹਨ-ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੇ ਗੱਛ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਭੰਵਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ। ਵੀਰ ਰੁੱਖ, ਲਤਾ, ਝਾੜੀਆਂ, ਨਾਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਘਾਸ, ਬਾਰ੍ਹ ਸੂਰਜਾਂ ਦਾ ਮਹਾਦੀਪ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀਆਂ ਗਿਆਰਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਵਾਸੁਆਂ ਦੇ ਅੱਠ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਹਵਾ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨਦਾਰ। ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਮਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਮਣੀ-ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਸ੍ਰੀ, ਯਸ਼, ਤੇਜ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਵਰਸ਼ਾਵਾਂ, ਯੋਗ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਮਿਲਾਪ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ, ਹਰੀਅਸ਼ਵ ਦੀ ਰਥ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਝੰਡਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਉੱਚੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅੰਤਹੀਨ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ। ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵ ਜਾਂ ਦੈਤ ਦੁਆਰਾ ਅਜੈਯ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰੀਅਸ਼ਵ ਦੀ ਰਥ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ—ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ—ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਰਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੈਕਾਰਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ—ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ—ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉੱਚਤਮ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਜਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ: "ਸੁਖ-ਸਾਂਤਿ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ; ਡਰੋ ਨਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜਿਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੋ।" ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਬ੍ਰਿਤ ਚੱਖ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੱਦਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤ ਵਹਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਰਸਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ—ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਆਗੇ—ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਏ; ਨਦੀਆਂ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਫਣੀਆਂ, ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨਹੀਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਮਕ ਆ ਗਈ; ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ-ਸਮਗਰੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਕਾਈ ਗਈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਈ; ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੈਤੀਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ; ਮਾਇਆ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਿਲਾ ਰਚ ਦਿੱਤਾ।