ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮਰੁਕਾ ਅਤੇ ਦਮਨਕਾ ਫੁੱਲ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਸੰਤ ਆਉਣ 'ਤੇ ਦਮਨਕਾ ਦਾ ਇਕ ਛੋਟਾ ਟਾਹਣੀ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਪੁੰਨ ਦਾ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਆਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਦਮਨਕਾ ਉਤਸਵ ਦੇ ਚੌਰਾਸੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਤ ਜੀ ਮਹੀਨੇ ਕਾਤਿਕ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਆਏ, ਜੋ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ-ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਅਰਘਯਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਹੋਰ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਗਰੁੜ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸਤ੍ਯਾ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਤੇਰੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤੀ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਵਾਲੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।” ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ — ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ — ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਗਰੁੜ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਛੱਡੋ!” ਗਰੁੜ ਨੇ, ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਇਕ ਪੰਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਲ ਪਏ। ਉਸ ਵਿਦ੍ਯੁਤ-ਪੰਖ ਦੇ ਮਾਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਪੰਛ ਉਪਜੇ: ਮੋਰ, ਨੇਵਲਾ ਅਤੇ ਚਕਵਾ। ਕਾਲਾ ਰੁੱਖ ਦਵਾਰਕਾ ਆ ਗਿਆ। ਆ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਓਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਏ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ — ਇਹ ਮਿਲਦੇ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਰ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਇਹ ਤੂਲਾਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।” ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੋਲ ਕੇ, ਭੇਂਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਸਾਰੇ ਸਮਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤ੍ਯਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬੋਲੀ। “ਮੈਂ ਧਨਵਾਂ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਵੀ ਧਨਵਾਂ ਹਨ — ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਾਂ। ਹੇ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਮੈਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕੀਤਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਜੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ: ਇਹ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ। ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰਾਂਗੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵਾਂ।” ਸੁਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਹੱਸੇ। ਸਤ੍ਯਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ; ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਸਤ੍ਯਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ। ਹੱਸ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ; ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਕੀਮਤੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗਿਆ; ਜੋ ਵੀ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੋਈ ਅਟੱਲ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਕੰਮ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਣਕਹੀ ਗੱਲ — ਜੇ ਤੂੰ ਪੁੱਛੇਗੀ, ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਛ ਲੈ।” ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਾਨ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ? ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੀ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਮੇਰੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਕੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਕੌਣ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ?” ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕਿ ਤੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਮਾਇਆ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਅਤ੍ਰਿ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।