ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਰਵਤੋਭਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਰਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਕਪੜਾ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਮਨਾ ਪੌਦਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਨਮ ਦੇ ਵੈਸ਼ਣਵ, ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, "ਕਲੀੰ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹ੍ਰੀੰ, ਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਕੰਦਰਪ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਆਰਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ "ਮਦਨ" ਨੂੰ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ "ਮਨਮਥਾ" ਨੂੰ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ "ਕੰਦਰਪ" ਨੂੰ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ "ਅਨੰਗ" ਨੂੰ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ "ਭਸਮਸ਼ਰੀਰ" ਨੂੰ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ "ਸਮਰ" ਨੂੰ, ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ "ਈਸ਼ਵਰ" ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ "ਪੁਸ਼ਪਬਾਣ" ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੌਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਲਭਲੇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦਮਨਾ ਪੌਦੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਨੈਵੇਦ, ਤੇ ਪਾਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਅਨੰਗ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ" - ਇਸ ਕਾਮ-ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਦਮਨਾ ਪੌਦੇ ਉੱਤੇ 108 ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ "ਪੁਸ਼ਪਬਾਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਮਨਮਥਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਅੱਖ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ" ਕਹਿ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ," - ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਏ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਦੇ ਬੀਜ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇੱਛਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕਾਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ," - ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਮਨਾ ਦਾ ਇੱਕ ਮੋਠਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਦਮਨਾ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ, ਸ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿਕ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ, ਗੀਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਨਾਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ-ਖੇਡ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸਾਕਾਂ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਮਨਾ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਸਦਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੋਰ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਜਾਂ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਮਨਾ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਵੈਸ਼ਣਵ ਦਮਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ, ਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਦਮਨਾ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਮਨਾ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਕਈ ਮਹਾਨ ਤੇ ਧੰਨ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਵੈਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ। ਜੇ ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦਮਨਕਾ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਧੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਦਮਨਕਾ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਦਮਨਕਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਰੂਕਾ ਅਤੇ ਦਮਨਕਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਵਧੀਆ ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ, ਕੰਨਿਆ ਦਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਵਸੰਤ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵੀ ਦਮਨਕਾ ਦੀ ਟਹਿਣੀ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਦਮਨਕਾ ਮਹਾਤਿਉਹਾਰ" ਨਾਮਕ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਵਾਰਕਾ ਆਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲ ਲਿਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਬੈਠਕ ਦਿੱਤੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ "ਕ੍ਰੋਧ ਗ੍ਰਹ" ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗਰੁੜ ਜੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਫ਼ੌਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸਤ੍ਯਾ, ਤੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਜਾ ਕੇ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਰੁੱਖ ਤੇਰੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਰੁੱਖ ਵਾਰੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਸਮੇਤ ਦੇਵ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਜੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਰੁੱਖ ਮੰਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿਲਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਜੜ੍ਹ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੁਰੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਰੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ!" ਵਜਰ ਦੇ ਸੰਮਾਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਇੱਕ ਪੰਖ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਵਜਰ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਪੰਛੀ ਜਨਮ ਲਏ: ਮੋਰ, ਨਿਊਲ ਅਤੇ ਤਿਤਤਰ। ਕਾਲਾ ਪੰਛੀ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਘਰ ਰੱਖ ਆਇਆ। ਓਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੋਵੇਂ ਐਸੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਜੀਵਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੱਸੋ।