ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਤੇ ਬੁਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਜਾਲ ਫੈਲਾਇਆ। ਓਹ ਜਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕੁਕਰਮੀ ਆਪਣੇ ਜਾਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ-ਦੂਤ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, “ਸਤਿਕਾਰਣੀ, ਆਪਣੀ ਸਾਥਣੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਵਲ ਤੱਕਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਡਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਸਿੰਧੁ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। ਡਰ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਦੂਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ, ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਚੰਭਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਾਇਆ: ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੀ। ਦਰਿਆ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਦ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਪਏ ਸਨ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਬੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਲ-ਪੁੱਤਲ ਕਰਦੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਮਠ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੋਲੀ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਚਾਹੇ ਤਪ, ਧਰਮ, ਮੌਨ ਜਾਂ ਜਪ ਦੇ ਨਾਲ।” ਕੰਬਦਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ।” ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਪਦੀ ਹੋਈ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਹਰੀ ਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਜਿਸਦਾ ਸੁਹਾਵਾਂ ਸਪਰਸ਼ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਤਾ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੀ ਜੱਫੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠੇਗੀ। ਉਹ ਸਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁਧਾਰੀਏ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਉੱਚੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਰਾਜਸੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਪੀਤਾ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਜਲੰਧਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਪੂਰਾ ਜਲੰਧਰ ਜਿਹਾ ਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ, ਅਕਾਰੀ, ਬੋਲ-ਚਾਲ ਤੇ ਮਨ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੂਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗੀ, ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?” ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁਣੋ, ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਪਿਆਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਇਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ। ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਯੁੱਧ ਤੇ ਗਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਪਾਨ, ਰਸ-ਵਿਨੋਦ, ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਨੇ ਸਭ ਰਸ-ਵਿਲਾਸ ਕੀਤੇ। ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੱਧ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਜੋ ਮੋਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਸੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਪਜੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ; ਮਾਧਵ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮਨਮੋਹਣੀ ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਸਰੋਵਰ ਕੋਲ, ਜਿਥੇ ਰਾਜਹੰਸ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਦਮਾ ਵਲੋਂ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਤુલਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਈ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਤુલਸੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੱਫੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?” ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ, ਮੈਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮੋਹਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਜਾਣ। ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆਂਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ—ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਜਲੰਧਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਏ, ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿ্ণੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉੱਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰੁੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲੀ, “ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਲਈ ਗਈ। ਜੋ ਸਦਾ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਵਲ ਲੋਭ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤਾਂ ਭੋਗਣੇ ਹੀ ਪੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਟਕਾਇਆ, ਇਵੇਂ ਹੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਚਲੀ ਜਾਏਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੇ, ਵਿ্ণੂ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਲ, ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਨਾਲ ਆਏ ਸਨ, ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੰਗਲ ਸੁੰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿ্ণੂ ਨੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।” “ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜ ਗੁਆਚ ਗਿਆ, ਪਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਸ ਮੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਕਿਧਰੇ ਜਾਵਾਂ?