ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭੁੱਖਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰੋਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪੂਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ, foresight ਦੀ ਘਾਟ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਵਿਪਤਾ, ਸੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਆ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਿਸਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਭੂਲਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭਾਰੀ ਅਪਮਾਨ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਨੇ ਜਿਹੜਾ ਇਹਨਾਂ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕ ਅਦੁੱਤੀਅ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਜ਼ਮੀਨ, ਸੇਵਕ, ਫੌਜ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਹਨ, ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਧੂੜ ਦੀ ਮਹਾਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ। ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਯਜਨਾ-ਸਥਲ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੱਕ, ਉਥੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਅਚਾਨਕ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਬਲਦੇ ਹੋਏ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰਹਿ।” ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹ ਖੇਤਰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਅਰਜਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ ਅਰਜਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸਾਲ, ਇਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਰਹਿ।” ਜਦੋਂ ਅਰਜਾ, ਜੋ ਭਰਗੁ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਉੱਥੋਂ ਦੂਜੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਦੰਡਾ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੱਕ, ਉਸ਼ਨਸ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਅਤਿਕ੍ਰਮਣ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਇਹ ਦੰਡਕ ਅਰਣਯਾ (ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਪੂਰੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਜਲ-ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਹ ਜਲ-ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਬਚਨ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ pavittar ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਸਦੇ, ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ, ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਸਿੰਘਾਂ, ਬੱਘਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਚਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਲੂ ਕਈ ਸਾਲ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਗਿੱਧ ਨੇ, ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਲੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਓ ਜਲਦੀ ਜਾਈਏ ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਇਹ ਨਿਵਾਸ ਕਿਸ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਲੂ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਵਾਦ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਘੁ ਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਗਿੱਧ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ-ਮਨ ਵਾਲੇ। ਤੁਸੀਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਤੇ ਨੀਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਇਕ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖੇ ਹੋ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਤੁਸੀਂ ਯਮ ਹੋ; ਧੀਰਜ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ; ਅਨਿਆਇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਜੇਤ, ਜਿੱਤੂ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹੋ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੁਣੋ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਨਿਵਾਸ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਬਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉੱਲੂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨੇੜੇ, ਹੜਪ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ; ਇਹਦੀ ਇਹ ਗਲਤ ਕਰਤੂਤ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਜਦ ਗਿੱਧ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉੱਲੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੁਣੋ ਜੋ ਮੈਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਆਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਯਮ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੋਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਸਹੀ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹੋ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ਾਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਦਾਤਾ, ਸਜ਼ਾਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ, ਤੁਸੀਂ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋ; ਨਿਰੰਤਰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੋ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧਾ-ਸਿੱਧਾ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ; ਪਰ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਖਜਾਨੇ ਨਾਲ, ਕੁਬੇਰ ਧਨਵਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਮਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਅਚਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਮਾਨ ਹੈ।