ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਮਸਤਕ ਨਮਾਇਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੇ ਖੇਤਰ, ਕਿਹੜੇ ਪਹਾੜ, ਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ? ਕਿਹੜੇ ਸਥਾਨ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।” ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇੱਕ gleaner (ਭੀਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ) ਅਤੇ ਇੱਕ सिद्ध (ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ਼) ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਵਾਦ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ सिद्ध, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ Shibi ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਜੋ gleaner ਸੀ।” Shibi, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, Vaishnavas ਵਿਚ ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ Vaishnavas ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਲਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। Yog ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ, ਸੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ Shri Kanta (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ, ਤੇ 하루에 ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। Shibi ਨੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਵੈਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਵਾਲਾ, ਰੋਜ਼ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ gleaner ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ gleaner, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਤੇ ਧਿਆਨਧਾਰੀ ਸੀ। Shibi ਨੇ gleaner ਨੂੰ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। gleaner ਨੇ puchha, “ਕਿਹੜੇ ਖੇਤਰ, ਲੋਕ, ਪਹਾੜ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵੈਦਵਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।” ਸਿੱਧ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਖੇਤਰ, ਲੋਕ, ਪਹਾੜ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨਦੀ, ਗੰਗਾ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ, ਯਜ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।” ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਡੁਬਕੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਗਰਮ ਹੋਇਆ ਗੰਗਾ ਦਾ ਜਲ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਹੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਦਰਾਯਣ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਿਰ ਉਲਟਾ ਲਟਕਿਆ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਗੰਗਾ ਦਾ ਜਲ ਸੇਵਾ ਕਰੇ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ Veṇī ਨਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁੱਧ, ਤੇ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬੱਚਾ-ਹੱਤਿਆਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ Prayaga, Vaishnavas ਵਿਚ ਵਿਰਲ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ Vaikuntha ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾ ਮਿੱਤਰ-ਸ਼ੱਤ੍ਰੁ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ। ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ “ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨਾਂ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਕਾਰ, ਗੋ-ਹੱਤਿਆਕਾਰ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਜਾਂ ਬੱਚਾ-ਹੱਤਿਆਕਾਰ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। Madhava ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ, Veṇī ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ Vaikuntha ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। Gangadvara, Kushavarta, Gallika (Bilvaka?), Nilaparvata, ਜਾਂ Kanakhala ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ Ashvamedha; ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ Ashvattha; ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ Bhagirathi (ਗੰਗਾ) ਸਦਾ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ' ਨਾਮਕ ਅਠੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਉਮਾਪਤੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਵਿਚ ਸੰਵਾਦ, ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿਚ, ਪਚਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇਸੇ ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ Damanaka ਦਾ ਉਤਸਵ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵਿਧੀ-ਵਤ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। Vaishnavas, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਤਸਵ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਵਿਆ Damanaka ਫੁੱਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਉਤਸਵ, ਚੈਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ, ਭਗਤ Vaishnavas ਵੱਲੋਂ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਆਪ ਹੀ ਬਾਗ ਵਿਚ ਜਾਣਾ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, Rati ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ‘ਹੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੋਹਕ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।’ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ خاطر ਮੈਂ ਖੋਜ ਕਰਾਂਗਾ; ਮਿਹਰ ਕਰ। ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, Damanaka ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। Ekadashi ਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, Vaishnavas ਵੱਲੋਂ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ Damanaka ਉਤਸਵ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਦੱਸਾਈ ਗਈ।