ਇਹ ਸਭ ਵਾਕਿਆ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਭਾਰੀ ਕਲੇਸ਼ ਅਤੇ ਅਸਹਿਣਯ ਪੀੜਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਡਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਓਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ—"ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨ ਲਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਪੇਟਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਕ੍ਰੂਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੱਤ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਭਾਰਗਵੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੇਰਾਨ, ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਤੇ ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਰਜਾ ਨੂੰ ਮਾਯੂਸ ਤੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨੀ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਉਠਿਆ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੋਰ ਭੜਕਦਾ ਜਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਵੱਡੀ ਆਫ਼ਤ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਅਗਨੀ ਵਰਗੇ ਤਪੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ, ਅਸਾਵਧਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਾਂਗ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਿਪਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਬੈਠਾ—ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਾਪੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਝੱਲੇਗਾ।" "ਜੋ ਬੁਰਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਜ਼ਮੀਨ, ਸੇਵਕ, ਫੌਜ ਤੇ ਰਥ ਹਨ, ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਧਰਮਰਾਜ ਉਸਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌਹਾਂ ਪਾਸੇ, ਵੱਡੀ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦੇਣ। ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਇਸ ਧੂੜ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੱਕ, ਉਥੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਅਚਾਨਕ ਧੂੜ ਵਰ੍ਹੇਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਧਧਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਰਹੋ।" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਲੋਕ ਜਲਦੀ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਹਰ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਅਰਜਾ, ਤੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ ਅਰਜਾ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਸੋ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿ।" ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੁਲ ਦੀ ਅਰਜਾ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, "ਜੋ ਆਗਿਆ" ਆਖ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਵੇਤਾ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰਾ ਖੇਤਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖੋ, ਦੰਡ ਦਾ ਖੇਤਰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੱਕ, ਉਸ਼ਨਸ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਥੇ ਅਣਚਾਹੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਕਕੁਤਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਇਸਨੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। "ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੂਰੇ ਜਲ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, "ਹੇ ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਲ-ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਨੇ, ਸਤੁਤੀਆਂ ਰਚ ਕੇ ਕੀਤੀ।" ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤਦ ਰਾਮ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਮਨ ਵਿਚ ਧਾਰ ਕੇ, ਜਲ-ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਰਾਘੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ, ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਕੂਕੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਗ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਬਹੁਤ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਗਿਦੜ ਤੇ ਉੱਲੂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਸਦੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਗਿਦੜ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉੱਲੂ ਦੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਓਸ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਰਾਮ, ਕਮਲ ਨੈਤਰ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚਲੋ ਜਲਦੀ ਉਸ ਕੋਲ ਚਲ ਕੇ ਨਿਰਣਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਇਹ ਆਲ੍ਹਣਾ ਕਿਸਦਾ ਹੋਵੇ।" ਗਿਦੜ ਤੇ ਉੱਲੂ, ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਜਨਮੇ, ਸਹਿੰਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ, ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧ ਸੀ। ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਲਏ। ਫਿਰ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਦੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ। "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉੱਚ-ਨੀਵ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ ਵਿਚ ਔਖੇ ਹੋ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਯਮ ਹੋ, ਧੀਰਜ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਹਵਾ ਵਰਗੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਰੂਪ ਹੋ। ਅਨਿਆਂਇ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਜੇਤ, ਅਜੇਯ, ਸਭ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝਗੜੇ ਦੀ ਕਥਾ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।