ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਬਿਨਾਸ਼ੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਪਾਲੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਮਾਸ-ਮੁੰਡਾ ਸਰੀਰ ਸਫੈਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸੋ ਸਾਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਸਫੈਦ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਬਲ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇਰੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੁਡਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਭੋਜਨ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕੀ ਮਤਲਬ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਭਾਰੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਝੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਹਿਲ ਗਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਖਣ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਸਿੱਧਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਤੁੱਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਖਾਂ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਪੂਰੇ ਸੋ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਹੀ ਮੇਰੀ ਆਹਾਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਨਾ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਘਟਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਘਟੀ। ਇਸ ਕਠਿਨਤਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਅਗਸਤਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਦੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਇਥੇ ਸੋ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਅਗਸਤਿਆ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹਨ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਆਉਣਗੇ।” “ਮੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕੁੰਭਯੋਨੀ (ਅਗਸਤਿਆ) ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਅਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਭੋਜਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਲਈ ਨਿਯਤ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ‘ਅਗਸਤਿਆ ਕੀ ਕਰਨਗੇ?’ ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਖਿਆ, ‘ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਭੋਜਨ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੰਗ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇਵੇ।’” “ਤਦ ਉਹ ਸਵਰਗ ਲਈ ਨਿਯਤ ਰਾਜਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ‘ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਕਿਵੇਂ ਥੱਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਕੁੰਭਯੋਨੀ (ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣ ਤੋਂ ਜੰਮੇ) ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।’ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਸੋ, ਮੈਂ ਸ਼ਵੇਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ।’” “ਤੇਰੀ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਰਾਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?’ ਰਾਜਾ ਬੋਲੇ, ‘ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਭੋਜਨ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ।’” “ਤੇਰੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਅਬਿਨਾਸੀ ਲੋਕ ਤੇ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ‘ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।’ ਮੇਰਾ ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਨੰਦਨ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਗਹਣਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਲਪੇਟ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਰੀਰ ਗਇਆ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਇੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਭ ਅਲੰਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।” “ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ਜ, ਇਸ ਅਚੰਭੇ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।” ਇਹ ਅਚਰਜ ਭਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਦਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਮੁਨੀਵਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤਾ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਅਚੰਭਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਜੰਗਲ ਸੁੰਨ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਨ ਕਿਵੇਂ ਗਿਆ? ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ।’ ‘ਉਹ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਸੋ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਗਏ, ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ? ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।’ ਅਗਸਤਿਆ ਜੀ ਬੋਲੇ, ‘ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਮਨੁ ਸੀ। ਉਹ ਡੰਡ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਇක්ෂਵਾਕੁ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, ‘ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਕੁਲਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਹੋ।’ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।’ ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, ‘ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਡੰਡ ਨਾਲ ਕਰ, ਪਰ ਵਿਅਰਥ ਸਜ਼ਾ ਨਾ ਦੇਵੀਂ। ਜੋ ਦੰਡ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਦੰਡ ਦੇਣ ਵਿਚ ਚੁਸਤ ਰਹੀਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਪਰਮ ਧਰਮਤਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇਗੀ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ, ਹੇ ਰਘੁਨੰਦਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਆਦਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਡੰਡਾ ਰੱਖਿਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਨਿਤ ਹੋਈ।