ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਸੀ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਰਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਕਾਸ਼ੀ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਗੰਧਰਵ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲਾਸ਼ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਕੇ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਉਤਰਾ, ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਉੱਚਤਮ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਖਾਣਾ ਇੰਨਾ ਨਫਰਤਯੋਗ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਮੰਜਿਲ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਕਿਵੇਂ?" "ਜੇ ਇਹ ਕੋਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਇਹ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਨਫਰਤਯੋਗ ਭੋਜਨ ਕਿਉਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ?" "ਇਹ ਦਿਵ੍ਯ ਹਾਲਤ, ਜੋ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਇੰਨਾ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਉਸ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਨੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ। "ਹੁਣ ਮੇਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਛਾ, ਜਦ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਤੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸੁਣ, ਹੇ ਦੁਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਵਾਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਰਥਾ ਸੀ। ਜਦ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋਇਆ, ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ; ਪਰ ਰਾਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਅਜਿਹੇ ਹੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਦੁਵਾਰਾ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿਅਰਾਗ ਆਇਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਰਨ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਇਸ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੁਰਥਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਇਸ ਝੀਲ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤੀ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਿਹੰਗਮ, ਨਿਰਮਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੜਫ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪਿਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਵੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ? ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ ਪਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਕੀ ਹੈ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਲੰਬੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਹੀ ਸਦਾ ਖਾ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਚਤਮ ਤਪ ਕਰੇਗਾ।" "ਹੇ ਸ਼੍ਵੇਤ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੇਖ: ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਭੀਖਾਰੀ ਨੂੰ ਭੀ ਦਾਨ, ਸਿਰਫ਼ ਅਨੁਰੋਧ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।" "ਜੇ, ਭੁਲਾਵੇ ਜਾਂ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਘਰ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੈਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਖਾ; ਐਸਾ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ।" "ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਰਾਹਤ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਅਖੂਤ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਸ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਭਿਨਾਸੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦਿਨ-ਬ-दਿਨ ਤੇਰੀ ਆਤਮਾ ਪਾਲੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਲਾਸ਼ ਚਿੱਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾ; ਜਦ ਅਗਸਤਿਆ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਚਿੱਟੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ—" "ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਭਯੰਕਰ ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਭੋਜਨ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ? ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉੱਤਮ ਕਰਤਬ ਕੀਤਾ।" "ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਵਿਂਧਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਹ ਧਰਤੀ, ਭਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਡੋਲ ਗਈ ਸੀ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ; ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸਮ ਕਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਲ ਸੰਤੁਲਨ ਕਰ।" "ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਇਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਭੋਜਨ—ਆਪਣਾ ਹੀ ਅਦ্বਿਤੀਯ ਸਰੀਰ—ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਇਹ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਭੋਜਨ ਹੀ ਮੇਰੀ ਜੀਵਨ-ਸੰਭਾਲ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਉੱਚਤਮ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ, ਉਸ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਲੱਖਣ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।