ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਅੱਗੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਫਿਰੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ vairāgya ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਕੀ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਹੋਏ ਜੀਵ ਹੋ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਵਰਗੇ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੈਜ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤਰੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੁਲਸਤ੍ਯ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਅੰਗਿਰਾ, ਗੌਤਮ, ਅਗਸਤ੍ਯ, ਸੁਮਤੀ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸਥੂਲਸ਼ਿਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰੈਭ੍ਯ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਵਿਆਸ, ਪਾਵਨ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੇ ਧ੍ਰੁਵ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਮਦਗ੍ਨੀ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਗਾਲਵ, ਉਸ਼ਨਸ, ਭਰਦਵਾਜ, ਕ੍ਰਤੁ ਅਤੇ ਆਸਤੀਕ ਵੀ ਆਏ। ਸਥੂਲਾਕ੍ਸ਼, ਸਰਵਲੋਕਾਕ੍ਸ਼, ਕਣ੍ਵ, ਮੇਧਾਤਿਥਿ, ਕੁਸ਼, ਨਾਰਦ, ਪਰਵਤ, ਸੁਧਨਵਾ ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਜ ਚ੍ਯਵਨ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਮਤਿਭੂ, ਭੁਵਨ, ਧੌਮ੍ਯ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਕ੍ਰਿਤਵ੍ਰਣ, ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯ, ਰਾਮ, ਰੀਚੀਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ। ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਪ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੇ ਤੀਰਥ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।” ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇੱਥੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਇੱਕ gleaner (ਅਨਾਜ ਚੁਕਣ ਵਾਲਾ) ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿੱਧ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਸਿੱਧ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਬੀ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਜੋ gleaner ਸੀ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਸਦਾ ਸੰਯਮੀ, ਆਪਾ-ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਲਕ੍ਸ਼ਮੀਪਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਤ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ gleaners ਵਿਚ ਪੱਕਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਆਪ-ਉਤਪੰਨ ਨੇ ਗਾਇਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦ੍ਵਿਜ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ—ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੇ ਗੀਤ ਹਨ—ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸਾਫ ਸੀ, ਅਕ੍ਸ਼ਰ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਸਿੱਧ ਸ਼ਿਬੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤਿਥਿ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। gleaner ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ, ਲੋਕ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ? ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਸਿੱਧ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਧਰਤੀਆਂ, ਲੋਕ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਦਾ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਸਦੀ ਹੈ। ਤਪੱਸਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਯਜ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਯਮੀ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਘਣੇ ਹਨੇਰੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਰੂਈ ਦਾ ਢੇਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਕੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਗਰਮ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਦਰਾਯਣ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਪੂਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਲਟਾ ਲਟਕਿਆ ਰਹੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੇਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੇਣੀ (ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ-ਸਰਸਵਤੀ ਮਿਲਾਪ) ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਉਸਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਬਾਲ-ਹੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਮਿੱਤਰ-ਸ਼ੱਤ੍ਰੁ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ‘ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ’ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰੋਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਹੱਤਾ, ਗੋ-ਹੱਤਾ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਜਾਂ ਬਾਲ-ਹੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਧਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਵੇਣੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੰਗਾਦ੍ਵਾਰ, ਕੁਸ਼ਾਵਰਤ, ਗੱਲਿਕਾ (ਬਿਲਵਕਾ), ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਨਖਾਲਾ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਮਰਨ, ਸੇਵਾ, ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।