ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਪਤਿਵਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਦੁਸਟ ਸੀ, ਵਿਧੀ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲੀ ਹੋਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ; ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤਿਨੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਿਆ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਧੋਬਣੀ ਕਹੀ ਗਈ; ਚੌਥੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਪਰ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੱਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਬਲਦ ਦਾ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਗ੍ਰਜਨਮਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ, ਯਜ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਤਦ ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ 'ਸ਼ਿਪੰਚਮੀ' ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਰੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਦਰਿਆ, ਖੂਹ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਖੇ, ਗੋਬਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾ ਕੇ, ਉੱਪਰ ਮਟਕੀ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ। ਉਸ 'ਤੇ ਸਤਿਕਾਰੀ ਅਨਾਜ ਭਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਨੇਊ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਫਲ ਰੱਖੇ ਜਾਣ। ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਨਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਘੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੋਵੇ।" "ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਹੋ: 'ਮੇਰੇ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਦਾ ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿਣ। ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਬੂਲ ਹੋਵੇ; ਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'" "ਪੁਲੱਸਤਯ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਪ੍ਰਾਚੇਤਸ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਅਤ੍ਰਿ—ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਇਹ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਤੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਪ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਇਹ ਸਤਕਾਰਯੋਗ 'ਸ਼ਿਪੰਚਮੀ' ਵ੍ਰਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ ਉੱਤਮ 'ਸ਼ਿਵ੍ਰਤ' ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ ਉਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ 'ਸ਼ਿਪੰਚਮੀ ਵ੍ਰਤ' ਨਾਮਕ ਸਤੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗੰਗਾ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰੋਂ ਸੁਣਾਓ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੀ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਹੋ, ਸਦੀਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹੋ।" ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਵਰਗੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਕਈ ਮਹਾਨ ਸ਼ੀ, ਵੀਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਯਿਆ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਅਤ੍ਰਿ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਪੁਲਸਤ, ਪੁਲਹ, ਕ੍ਰਤੁ, ਅੰਗਿਰਾ, ਗੌਤਮ, ਅਗਸਤ, ਸੁਮਤੀ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ ਆਏ।" "ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਸਥੂਲਸ਼ਿਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰੈਭਯ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਵਿਆਸ, ਪਾਵਨ, ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਧ੍ਰੁਵ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੁर्वਾਸਾ, ਜਮਦਗਨੀ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਗਾਲਵ, ਉਸ਼ਨਸ, ਭਰਦਵਾਜ, ਕ੍ਰਤੁ ਅਤੇ ਆਸਤੀਕ ਵੀ ਆਏ। ਸਥੂਲਾਖ੍ਯ, ਸਰਵਲੋਕਾਖ੍ਯ, ਕਣ੍ਵ, ਮੇਧਾਤਿਥੀ, ਕੁਸ਼, ਨਾਰਦ, ਪਰਵਤ, ਸੁਧਨਵਾ ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਜ ਚ੍ਯਵਨ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ।" "ਮਤਿਭੂ, ਭੁਵਨ, ਧੌਮ੍ਯ, ਸ਼ਤਾਨੰਦ, ਕ੍ਰਿਤਵ੍ਰਣ, ਜਾਮਦਗਨ੍ਯ, ਰਾਮ, ਚੀਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।" "ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤਪਸਵੀ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗੱਲਾਂ ਚੇਤੇ ਕੀਤੀਆਂ। ਸੰਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੀ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉੱਠੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਪਰਬਤ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਕਿਹੜੇ ਹਨ? ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਚਾਹਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਹੜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।'" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇੱਕ ਮੁਨਿ ਜੋ ਉਲਲਿੱਖਣ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿੱਧ ਪੁਰਖ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਵਾਦ। ਉਹ ਸਿੱਧ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ਿਬੀ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਜੋ ਉਲਲਿੱਖਣ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਸੀ।" "ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਸੀ।" "ਉਹ ਸਦਾ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚਕ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।" "ਉਹ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਵੇਦ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ।" "ਉਲਲਿੱਖਣ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ, ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗਾਇਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਨਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।" "ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਬਿੰਬਿਤ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।