ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਉਚਿਤ ਦਾਨ-ਦ੍ਰਵਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਯਜਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਫਲ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦਾ ਅੰਡਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਜਪ, ਹੋਮ, ਦਾਨ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਕਦੋਂ, ਕਿੱਥੇ, ਕਿਸ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਖੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੋ ਸਕਾਂ।" ਤਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੋਜਾਤੀ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਧਾਤੂਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਅੰਡਾ ਬਣਵਾਇਆ। ਉਸ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮਾਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਗਾਇਤਰੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤਪਸਵੀ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੇਵਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰ (ਵਰਾਹ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨੀਲਮ ਅਤੇ ਪੰਨਾ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਵਾਏ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਗੋਮੇਦ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਾਈ ਜਾਵੇ। ਸੋਮ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ ਸੋਨਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ। ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ; ਤਾਮਬਾ, ਚਾਂਦੀ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ; ਫਿਰ ਕਾਂਸੀ, ਤਾਮਬੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ। ਕਾਂਸੀ, ਰਾਜਨ, ਰੰਗੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ; ਸੀਸਾ, ਰੰਗੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ; ਅਤੇ ਲੋਹਾ, ਸੀਸੇ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਪਾਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਪੁੰਨ ਕਾਰਗਰਾਂ ਨਾਲ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸੱਤ ਮੁੱਖ ਪਹਾੜ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵ ਚਾਂਦੀ ਤੋਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਦਰੱਖਤ, ਜੰਗਲੀ ਦਰੱਖਤ, ਬੂਟੇ, ਘਾਹ, ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਗਯਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਅਮਰਕੰਟਕ, ਦੁਆਰਾਵਤੀ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਦਿਨ ਦੇ ਸੰਧਿਕਾਲਾਂ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਅਯਨਾਂ ਤੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਯੁਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ ਤੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਗੁਣੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਸਨਮਾਨਿਤ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਮੁੱਖ ਹੋਮਕਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੋਵੀ (24) ਦੋਜਾਤੀ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਡੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ; ਤੁਹਾਡੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੋਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਪਰਮਪਿਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਨਾਰਦਨ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਭਗਵਾਨ ਪਿਨਾਕਪਾਣੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਨਧਾਰਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਸਾਰੇ ਵਿਧਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਭੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਉਸ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਕੋ ਇਕਲਾ ਇਹ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਦਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੇਵਲ ਦੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਤਿਉਹਾਰ ਸੋਨੇ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਅੱਖੀਂ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦਾ ਫਲ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਲੋਕਿਕ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਉਂ ਨੂੰ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੁਰਭੀ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ—ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੀਰਥ 'ਤੇ—ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ—ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ—even ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ—ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਵੇਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਾਗੀ: ਉਸ ਨੇ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ, ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤੇ?