ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲ-ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਦੋਂ ਮੱਤਲਬੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਘੜਿਆਂ ਸਹਿਤ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵਾਂਗੂਂ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੀ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘਿਉਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚਮਕ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਸ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਤੁਟ ਫਲ, ਛੋਟੇ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਮੂਹ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਆਸ ਜਾਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰ, ਹੇ ਨਰਪਤਿ। ਇਹ ਜਗਤਾਂਡ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ, ਰਤਨਾਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੰਜੁਕਤ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ, ਹੇ ਮਹਾਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਜਾ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਭਰ ਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ, ਇਕ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਾਂ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਜੀਵ ਜਗਤਾਂਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਦਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਯੋਗ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਾ ਸਾਰ ਇਸ ਜਗਤਾਂਡ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਾ ਜਗਤਾਂਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਪ, ਹੋਮ, ਦਾਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਸਤੁਤੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਜੇ ਜਗਤਾਂਡ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਂ, ਥਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਭੋਗ ਸਕਾਂ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਦੁਖੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਾਂ।” ਤਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜੋ ਦ੍ਵਿਜ ਹੈ, ਸਭ ਧਾਤਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਜਗਤਾਂਡ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਣੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਕਮਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਗਾਇਤ੍ਰੀ, ਸਾਧੂ ਤੇ ਤਪਸਵੀ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੇਵਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ ਨੀਲਮ ਅਤੇ ਪੰਨਾ ਦੇ ਗਹਣੇ ਬਣਵਾਏ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਲਾਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਜਾਵੇ। ਸੋਮ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਦੀ ਸੋਭਾ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਜਾਵੇ; ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਲਈ ਸੋਨਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ। ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੋਵੇ; ਤਾਂਬਾ ਵੀ ਚਾਂਦੀ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਕਾਂਸਾ ਤਾਂਬੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਕਾਂਸਾ ਟਿਨ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ, ਸੀਸਾ ਟਿਨ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ, ਅਤੇ ਲੋਹਾ ਸੀਸੇ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਪਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਪੁੰਨ ਕਾਰਗਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੱਤ ਪਹਾੜ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵ ਚਾਂਦੀ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਰੁੱਖ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਘਾਹ, ਪੱਤੇ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ, ਗਯਾ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਅਮਰਕੰਟਕ, ਦੁਆਰਕਾ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਦਿਨ ਦੇ ਤੋੜੇ ਤੇ ਦੱਖਣਾਯਨ-ਉੱਤਰਾਯਨ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਤੇ, ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗ੍ਰਹਿ-ਯੁਗ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੁਵ ਸਮੇਂ, ਵਧੇਰੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਕੋਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਸਨਮਾਨਿਤ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ ਬਿਠਾਓ। ਮੁੱਖ ਆਚਾਰਯ ਚੁਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਚੋਵੀ (24) ਦ੍ਵਿਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੱਦਾ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੰਦਰੇ ਤੇ ਕੰਨ-ਬਾਲੀਆਂ ਦਿਓ; ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹੋ। ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਵੋ। ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖੋ: “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ; ਤੁਹਾਡੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋ, ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਹੋਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਕਤੀ-ਯੋਗ ਸੰਜੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਗਤਾਂਡ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਭਗਵਾਨ ਪਿਨਾਕਪਾਣੀ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਰੰਤਰ ਧਿਆਨ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਜਗਤਾਂਡ ਵੇਦ-ਪਾਠੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹੀ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਉਸ ਜਗਤਾਂਡ ਨੂੰ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਜਗਤਾਂਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਜਗਤਾਂਡ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਕੱਲਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਦਾਨ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ।