ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਲ-ਗਾਂ, ਦੁੱਧ-ਗਾਂ ਅਤੇ ਰਸ-ਗਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤਿਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੁਗਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਰਧਾਂਗੀ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤਿਲ-ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਨਰਪਤੀ, ਤਿਲ-ਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ।" ਤਿਲ-ਗਾਂ 16 ਮਾਪ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਬਛੜਾ 4 ਮਾਪ ਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸਦੇ ਪੈਰ ਗੰਨੇ ਦੇ, ਦੰਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਨੱਕ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ, ਜੀਭ ਗੁੜ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂੰਛ ਲਈ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਘੁਂਘਰੂ ਲਗੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਥਣ ਪਿਤਲ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਿਲ-ਗਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜੇ ਉੱਤੇ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਦਿਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਤਿਲ-ਗਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਭੋਜਨ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਨੀ ਉਪਲੱਬਧ ਕਰ।" ਦਾਨੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਤਿਲ-ਗਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਭ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਤਿਲ-ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਜਲ-ਗਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁਗਰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵਾਂਗੂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘੀ-ਗਾਂ ਅਤੇ ਰਸ-ਗਾਂ ਵੀ ਜੇਕਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੰਤ ਫਲ ਬਿਆਨ ਕੀਤੇ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤਿਹਾਂ ਜਾਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਅੰਡ (ਬ੍ਰਹਮੰਡ), ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਰਤਨਾਂ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਰਤਨਾਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਭਰ ਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਜਾਂ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਜਾਰੀ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਅੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਯਗ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਜਪ, ਹੋਮ, ਪਾਠ, ਦਾਨ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਸਭ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਮਾਂ, ਥਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਕੇ ਸਭ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵਾਂ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਇਸ ਦੁਖੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵਾਂ।" ਵਿਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਸਭ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਵਾਇਆ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਲ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਣੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰਾਂ ਲਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਾਣਿਕਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ। ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਗਾਇਤ੍ਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤਪਸਵੀਆਂ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗਣ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਦਾ-ਵਿਅਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨੀਲਮ, ਪੰਨਾ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਭੂਸ਼ਣਾਂ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਗੋਮੇਦ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਾਈ ਜਾਵੇ। ਸੋਮਾ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਦੀ ਸੋਭਾ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਹੀਰੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਲਈ ਸੋਨਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ। ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ, ਤਾਂਬਾ ਚਾਂਦੀ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ, ਅਤੇ ਪਿਤਲ ਤਾਂਬੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਪਿਤਲ ਟੀਨੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ, ਸੀਸਾ ਟੀਨੇ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗੁਣਾ, ਅਤੇ ਲੋਹਾ ਸੀਸੇ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਹਾੜ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਸ਼ਲਕਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਤੋਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਰੁੱਖ, ਬੂਟੇ, ਘਾਹ, ਪੱਤੇ, ਜੜੀਆਂ ਆਦਿ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਇਹ ਦਾਨ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਗਿਆ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਅਮਰਕੰਟਕ, ਦੁਆਰਾਵਤੀ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਗੰਗਾਦੁਆਰ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ, ਦਿਨ ਦੇ ਤੋੜ, ਦੱਖਣੀ-ਉੱਤਰੀ ਅਯਾਨ ਅਤੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਗ੍ਰਹ-ਯੁਗਮ ਅਤੇ ਵਿੁਵ ਸਮੇਂ ਇਹ ਬੜੀ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਵਾਨ ਮੁੱਖ ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।