ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਛੋਟਾ ਜਾਪਿਆ। ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮੇਰੇ ਆਚਾਰਯ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?” ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।” ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਸੀ। ਉਹ ਬੜਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ। ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਗੌਣ ਜਾਪਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਮਾਯਾਪੁਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਪਤੀ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆ। ਪਰ, ਉਹ ਵੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ। ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਉੱਥੇ ਦੇਖਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਤਾ ਸੀ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਯਜ੍ਯ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੀ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੋ।” “ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਗਾਂ, ਦੁੱਧ ਦੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਰਸ ਦੀ ਗਾਂ ਵੀ ਜਲਦੀ ਦਾਨ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਓ।” “ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਭੋਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰੋਗੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।” ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਇਹ ਹੈ: ਗਾਂ ਸੋਲਾਂ ਮਾਪ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਬੱਚਾ ਚਾਰ ਮਾਪ ਦਾ, ਪੈਰੀਂ ਗੰਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਦੰਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਨੱਕ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ, ਜੀਭ ਗੁੜ ਦੀ, ਪੂੰਛ ਲਈ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਘੁੰਘਰੂ ਲਗੇ ਹੋਣ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਥਣ ਪਿਤਲ ਦੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਲੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਉੱਤੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰੀਏ।” “ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਸਭ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੀਏ। ਫਿਰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਾਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਦੋਜਾਤੀ ਨੇ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ।” “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਗਾਂ ਮਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ। ਪ੍ਰਬੁੱਧ ਲੋਕ ਜਦੋਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਘੀ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਰਸ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹਰ ਕਰਮ ਦਾ ਅਪਾਰ ਫਲ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਤਿਕ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਰਤਨਾਂ, ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਹ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਰਤਨਾਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਕਾਤਿਕ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਕਾਤਿਕ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਾਂ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਯ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਫਲ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਾਰਾ ਜਪ, ਹੋਮ, ਦਾਨ, ਪਾਠ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਂ, ਥਾਂ, ਪੰਡਿਤ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਹ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਦੁਖੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵਾਂ।” ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਧਾਤੂਆਂ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਵਾਇਆ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮਲ ਰਖਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਣੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭੂਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।” “ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਧੂਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸੇਵਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੂਰ ਭੂਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।“ “ਉਸ ਲਈ ਨੀਲਮ ਅਤੇ ਪੰਨਾ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਜਾਵੇ।