ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੱਤੋਂ ਮਹਾਂਦੀਪਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਗਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਤਿ ਧਰਮਾਤਮਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਕਾਈਟ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਪੂਜਨੀਯ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਰਤਨ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ, ਹੇ ਆਚਾਰਯ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਗਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।" ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਤਕ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਣ ਉਹ ਸੁਵਰਨ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ, ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਸਤਰੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਤੰਬੁਰੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਵੀਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ। ਪਰ, ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਰੁਕ੍ਸ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਓਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਘਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੁੰਘਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਡੀਆਂ ਕਿਉਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਪੂਜਨੀਯ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੇ ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਭੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਤੜਪਾ ਰਹੀ ਹੈ।" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸੋਨਾ-ਚਾਂਦੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਸਮਝ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।" ਸ਼੍ਵੇਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇਕਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਸੁਣ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਮਗਰੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਆਦਿ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਛੋਟਾ ਸਮਝਿਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਰ ਗਿਆ।" "ਮਾਯਾਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਵਰਗ ਗਿਆ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ, ਭੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੜਪਾਇਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਨੀਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਹੋਤਾ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵ ਨੇ ਉਸ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ।" ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰ। ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਰਸ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੀ ਜਲਦੀ ਦਾਨ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਦਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।" ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਗਾਂ ਸੋਲਾਂ ਮਾਪ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਬਛੜਾ ਚਾਰ ਮਾਪ ਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਗੰਨੇ ਦੇ, ਦੰਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ। ਨੱਕ ਸੁਗੰਧ ਦਾ, ਜੀਭ ਗੁੜ ਦੀ, ਪੂੰਛ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂ ਹੋਣ। ਸਿੰਗ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਖੁਰ ਚਾਂਦੀ ਦੇ, ਥਣ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਗਾਂ ਨੂੰ, ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਭਰ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਦਿਓ।" "ਫਿਰ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਨ ਤੁਰੰਤ ਉਪਲਬਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਜਿਹੜੀ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਲਈ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਹੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਵੇਤ ਅਤੇ ਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਵ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—even ਰਾਜੇ ਹੋਣ ਤੇ ਬੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ—ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।