ਰਾਜਾ, ਜੇ ਮੰਗਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਆਪ, ਜਾਂ ਰਾਹੂ-ਕੇਤੂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਗ੍ਰਹਿ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਸ਼ਨੀ, ਰਾਹੂ ਤੇ ਕੇਤੂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ; ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨ। ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਯਥਾਸ਼ਕਤੀ ਦਾਨ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਗ੍ਰਹਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਰਾਜਨ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਗਿਆਨ, ਭਾਸਕਰ ਤੋਂ ਸਿਹਤ, ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਧਨ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਪਿਤਾਮਹਾ ਤੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਯਜਨ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਲ ਭਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਘੱਟ ਮੇਹਨਤ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?” ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਨੇ ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਵੇਤ ਨਾਂ ਦਾ ਬੜਾ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸੱਤਾਂ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤੇ ਰਤਨ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ, ਹੇ ਅਚਾਰਯ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਉਗਾਈ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਣ ਲਵੇ ਕਿ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਨ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ, ਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਕੁਝ ਵੀ ਸੱਚਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਰਗ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਨਾਰਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਥੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਰ, ਇੰਨੀ ਦੌਲਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਰਿਕਸ਼ ਪਰਬਤਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਰਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੱਕੀ ਨਿਯਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ— ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਡੀਆਂ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਕਿਉਂ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?” ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਭੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਪੀੜ ਰਹੀ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਤੂੰ ਭੁੱਖਾ ਹੈਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।” ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਧਨਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਛੋਟਾ ਹੈ।“ ਸ਼ਵੇਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਅਚਾਰਯ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ?” ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਇਹ ਤੋਛਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਮਾਇਆਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਨੀਤਾਸ਼ਵ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸੁਰਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਵੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ—ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਤੇ। ਚਮਕਦੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਹੋਤਾ ਨਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ—ਤੂੰ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰ।