ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, “ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਯਜ্ঞਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ?” ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਧੀ ਤੇਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਡਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਸਭ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਰਵੋਚਤ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ繁ਤਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ— ਇੱਕ ਭਗਤ ਸੱਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸੱਤਵੀਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ। ਉਹ ਜੁੱਤੀਆਂ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਵਿਧੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਸਿਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਨ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ繁ਤਾ—ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਇਹ ਅਟੱਲ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਸੋਮਵਾਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ। ਹਰੇਕ ਵਾਰੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਵੇ; ਅਤੇ ਨੌਂਵੀਂ ਵਾਰੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੋੜਾ ਕਪੜਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਕਿ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰੇ। ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਵਾਤੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਗਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਰਖੇ; ਇਹ ਅੱਠ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ। ਮੰਗਲ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਤਾਮੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਅਕਤੀ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ; ਅੱਠਵੀਂ ਵਾਰੀ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰੇ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਾਣ ਕਿ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਿ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਪ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਜਪਿਆ। ਜੇ ਮੰਗਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਆਪ, ਜਾਂ ਰਾਹੂ ਅਤੇ ਕੇਤੂ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗ੍ਰਹਿ ਦੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਉਸ 'ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਸ਼ਨੀ, ਰਾਹੂ ਅਤੇ ਕੇਤੂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ; ਕਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਸ਼ਾਂਤੀ,繁ਤਾ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ; ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਉਸ਼ਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਗਿਆਨ, ਭਾਸਕਰ ਤੋਂ ਸਿਹਤ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਧਨ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਯਜ्ञਾ ਤੁਸੀਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਪੁਣੀ, ਘੱਟ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਸਾਲ ਭਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪੁਲਸਤ੍ਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਸੀ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਤੇ ਅਤਿ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਪੂਜਨਯ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ्ञ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਰਤਨ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ, ਹੇ ਅਚਾਰਯ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਜ्ञ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਚੀਜ਼, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਬ ਹੀ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ्ञ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਸਾਲ ਤਕ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਕਾਲੀ ਲੋਕ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ, ਹਰ ਗਹਿਣੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਿੱਧਾ-ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੁੰਬੁਰੂ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਯਜ्ञ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।