ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਦੀ abundantta ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਰੀਤਿ ਅਮਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਘੜੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਘੜੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਘੜੇ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਂਕਾਂ-ਚੌਂਕਾਂ 'ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਯਮਿਤ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ—ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ, ਪਰੀਖਿਆਸ਼ੁਦਾ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਯ, ਅਗਨਿ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਏ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—"ਓਮ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੂੰ ਫਟ ਸਵਾਹਾ।" ਸ਼ੋਲੇ ਵਾਲੀ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਹੂਤੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਗਰਭਾਧਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੂਤੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਿਅਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹੋਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਵਾਹਨ, ਰਥ, ਸੋਨਾ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਜੋੜਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਣ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਵਰਣਨਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਕੋਈ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਵੇਦ, ਪੁਰਾਣ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗ੍ਰਹਾਂ ਸਮੇਤ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਅਤੇ ਸਿੰਧੁ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਾਠ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਹਰਦਾ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ 'ਤੇ ਪਾਠ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ 'ਤੇ ਪਾਠ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਨਿਯਮਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—even ਦੇਵਤਾ, ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਭਾਰਤ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ? ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਾਂਗੇ?" "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੋਲਾਂ-ਵਾਂ ਪਦਮ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਰਵੋਤਮ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਹਨ: "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ-ਯਜਨ ਦੇਖਾਂਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਕੁਰੁਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਿਧੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਧੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ繁ਤਾ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ: ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ— ਇੱਕ ਮੰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਜਤਨੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੇ, ਸੱਤ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਲਾਲ ਜੋੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਚੱਪਲ ਸਮੇਤ, ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਚੱਪਲ ਵੀ, ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਧੀਆ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਪਤੀਆਂ ਅਤੇ繁ਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ—ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਇਹ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਪਤ੍ਰੇ ਵਿੱਚ ਵਸਤੂਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਸੋਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਹਰ ਵਾਰੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪੈਸ਼ ਕਰੇ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਨੌਂਵਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜੋੜਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਪਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੇਸ਼ ਕਰੇ। ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਚੱਪਲ, ਚੱਪਲ ਸਮੇਤ, ਪੂਰੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵਾਤੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਮੰਗਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅੱਠ ਰਾਤਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੰਗਲ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਪਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੱਠਵੀਂ ਰਾਤ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਗਨਿ-ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਕੀ ਨਤੀਜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਪ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸੁਣਦੇ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਦਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੰਪਤੀਆਂ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ-ਦਰਦਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।