ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਕਮਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਗਵੇਦ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸਾਮਵੇਦ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਥਰਵਵੇਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣ, ਛੰਦ ਅਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਆਦਿ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀਵਤ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਡਲ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਪਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਲ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੱਖਣੀ ਪਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ, ਪੱਛਮੀ ਪਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਪਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਾਮਦੇਵ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਦਿਓਜਾਤ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਈਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਘੋਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਮੰਡਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਭਾਸਕਰ ਦੀ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਦਿਵਾਕਰ ਦੀ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਕਰ ਦੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਡਲ ਦੇ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਘੜੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਨੌਵਾਂ ਘੜਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਲਘੜਾ—ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਘੜੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਸੱਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅਗਨਿ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਯਮ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੁਰਾਈ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਨੈਰਿਤ ਰਸਮ, ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਰਤੀ ਲਈ ਵਰੁਣ ਘੜੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰਕ ਸਿਹਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵਾਯੂ ਘੜਾ, ਧਨ-ਵਾਧਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਰਸਮ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰੁਦ੍ਰ ਘੜਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਘੜੇ ਲੋਕਪਾਲ ਹਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਖੇ ਹੋਏ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਵਾਯੂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਨਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਂ ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤ੍ਯ, ਅਗਨਿ, ਲੋਕਪਾਲ, ਗ੍ਰਹ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਓਂ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੁੰ ਫਟ ਸਵਾਹਾ"—ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਰਭਾਧਾਨ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਹੋਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉੱਤਰੀਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਿਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਵਾਹਨ, ਰਥ, ਸੋਨਾ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੋੜੇ ਦੇਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁੰਨ ਤਾਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਰਣਨਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਤੀਰਥ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂ ਸਿੰਧੂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੇਦ, ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਦੇਵਹਰੜਾ, ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਸੰਕਰਾਂਤੀ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੇ ਇੱਛਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ ਨਿਯਮਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੇ ਹਨ: "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੇ, ਕਦੋਂ ਦਿਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਸੁਣਾਂਗੇ? ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪਦਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਚਿੰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਯਜਨ ਵੇਖਾਂਗੇ?" ਹੇ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇਠ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ, ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ ਸਦਾ ਸ਼ੁਭ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ—ਸੱਤ ਵਸਤੂਆਂ (ਜੋ ਉਪਲਬਧ ਹੋਣ) ਭੇਟ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਤ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਲਾਲ ਜੁੜੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੁੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਕਿਸੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਜੋ ਕਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਬਿਹਤਰੀਨ ਸਿਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਸਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।