ਜੋ ਕੋਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਉਲਟ ਅਤੇ ਸੀਧੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਪੁੰਨ੍ਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕੇਵਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਸ ਅਰਬ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੂਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ! ਜਦ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਦ ਤੱਕ ਪੁਸ਼ਕਰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਜੋ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ, ਬਿਮਾਰੀ, ਕੋਛ, ਜਾਂ ਅਕਸਮਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਨ, ਪੂਰੀ ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਚਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨੌ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ, ਜੇ ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ਼ ਆਦਿ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੇ। ਜਦ ਉਹ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯੋਗ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਹ ਭਗਤ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮੰਨਣ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਣ; ਫਿਰ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਣ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਕੇ।" "ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰਸ਼, ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਪ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲੇ।" "ਅਸੀਂ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਖਾਸ ਵਾਧੂ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਗੁਰੂ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਧ ਕਮਲ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ; ਗੁਰੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ 'ਤੇ, ਸਫੈਦ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਜਨੇਉ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਸਫੈਦ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਫੈਦ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਨਦੀ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਨਚਰੀਆਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੰਦ ਫੜਨ ਲਈ ਦੁਧੀ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਡੰਡੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਚਬਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਦੀ, ਤਲਾਵ ਜਾਂ ਘਰ 'ਤੇ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚਬਾ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਆਪੋਹਿਸਠ" ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕੇ, "ਦੇਵਤਾ ਦਾ" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, "ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ" ਕਹਿ ਕੇ। "ਇਰਾਵਤੀ" ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, "ਬ੍ਰਹਮੋਦਨ" ਮੰਤ੍ਰ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਜਪ ਕੇ, ਚਬਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਅੱਗੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਡੰਡੀ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਫਲਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖਣ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਹੜਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਮਹਾਂਗੁਰੂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗੁਰੂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਕੇ, ਸੋਲਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਜਾਂ ਨੌ ਨਲੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਆਖਾਂ ਨੂੰ ਸਫੈਦ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੁਰੂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਫੁੱਲ ਫੜ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨੌ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਰੰਗੀਨ ਚੂਰਨ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਦੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮ وار; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਯਮ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ, ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਧਨਾਦਾ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ; ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਚਮਚਾ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਹੰਸ, ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਚਮਚ; ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਪਤਿਲਾ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਜੁੱਤੀਆਂ। ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਯੋਗ-ਪੱਟਾ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ; ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਰਵੀ ਦੇਵਤਾ, ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲ-ਜਨਮ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ਼ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਮ ਪਦ ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।