ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਖੇਤ, ਘਰ, ਯਾਤਰਾ, ਗ੍ਰਹਣ, ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਜਾਂ ਜਨਮ ਨक्षਤਰ ਉੱਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਫਿਰ, ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿਆਂ, ਚੋਰਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਾ ਆਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਉਨਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤਲਾਵ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ; ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਪ ਹੋਰ ਥਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹਲਕੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਹੋਏ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਢੰਗ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਸ ਅਰਬ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਤਦ ਤੱਕ ਪੁਸ਼ਕਰ ਅਮਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਚਾਹੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਹੋਣ, ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਔਖਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਾ, ਪੰਜ ਮਹਾ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ, ਰੋਗ, ਕੋੜ, ਅਕਸਮਤ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਨ, ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉੱਚਤਮ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਨੌ ਕਮਲ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੂਰਨਮਾਸੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ 'ਤੇ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ, ਜੇ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਦੇਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਭਕਤੀ, ਵੰਸ਼, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਕਰਮ ਆਦਿ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਾਂਚੇ। ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਮੰਨ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰੱਖੇ; ਭਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਣ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ; ਫਿਰ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ, ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਕੇ," ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਸਹਸਰਸ਼ੀਰਸ਼, ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵੈਦਿਕ ਉਨਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਗੁਰੂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਸੰਯਮਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਚੌਦਹੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮ-ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਉਠ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਕਮਲ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ-ਪੱਤੀ ਕਮਲ 'ਤੇ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਜਨੇਊ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ, ਚਿੱਟਾ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਨਦੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਿਨਚਰਿਆ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਦਿੰਦਾ; ਚਬਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੋਰ ਨਦੀ, ਤਲਾਵ ਜਾਂ ਘਰ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਚਬਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਕੀਤਾ। 'ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, 'ਦੇਵ ਦੇ' ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ 'ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। 'ਇਰਾਵਤੀ' ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, 'ਬ੍ਰਹਮੋਦਨ' ਮੰਤਰ ਮੁੰਹ 'ਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ; ਚਬਾ ਕੇ, ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਦੂਰ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਪਈ। ਜੇ ਉਹ ਅੱਗੇ, ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਪਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਦੰਦ-ਕਾਠੀ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਸਫਲਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉੱਚਤਮ ਗੁਰੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਭਾਵ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਉੱਚਤਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।