ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਰਸਤੇ ਦਰਸਾਏ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਜਾਂ ਇੰਗੁਦਾ ਫਲ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੁਕਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਜਾਂ ਆਤਿਥਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਕਾਂ ਇਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਰਾਧ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰ, ਧਨ, ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ 'ਤੇ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਸਮਾਂ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਮਭਵ ਹੋਵੇ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਉਸ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਆਸ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਪਿਤਰ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਵਾਧੂ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਖੁਦ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ (ਦਵਿਜ) ਵਲੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਖੇਤ, ਘਰ, ਯਾਤਰਾ, ਗ੍ਰਹਿਣ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁਵ, ਜਾਂ ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਾਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਰੀਰਕ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਚੋਰਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਨਾ ਆਵੇ। ਸਾਰੇ ਅਪਵਾਦੀ ਕੰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਮਈ ਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਹਿਆ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ ਸਰੋਵਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ; ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ; ਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾਂ ਸਿੱਧਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਪੁੰਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਸ ਅਰਬ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ (ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ) ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ, ਉੰਨਾ ਚਿਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਅਮਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ, ਜੋ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਾੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪੰਜ ਮਹਾ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ, ਬਿਮਾਰੀ, ਕੋੜ੍ਹ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਮੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਡਲ ਰਚ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਧਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਨੌ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੇ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿਣ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਾਂਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼, ਸ਼ੁਚਿਤਾ, ਕਰਮਕਾਂਡ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੇਖੇ। ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਭਗਤ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮੰਨਣ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਈਏ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।" "ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰਸ਼, ਮੰਡਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਉ। ਅਸੀਂ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਵਾਧੂ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਗਿਆਨੀ ਗੁਰੂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਚੌਦਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ।