ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਦੀ ਰਸਮ, ਜੋ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਪੁਰਖੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਦੇ ਦਾਨ ਤੋਂ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਘਟੀਆ ਲੋਕ, ਦੁਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਪੁਰਖਿਆਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ ਸੁੰਨ-ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਘਟੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਰਸਮ ਗੌਰੀ ਦੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਜਸੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਪਤ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਦੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਰਜਾ ਲਈ ਹੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਉਕਤ ਸੱਚ ਹੈ; ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂਚਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਨੁ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਸਤੂ, ਪਿੰਡ, ਸੰਯਾਵਾ ਜਾਂ ਦੁੱਧ-ਚਾਵਲ ਦੇ ਕੇ। ਇਹ ਰਸਮ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਪਿਨਯਾਕ ਜਾਂ ਇੰਗੁਦਾ ਫਲ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਤਿਲ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਉਥੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਆਤਿਥਯ ਰਸਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਲੂ ਜਾਂ ਕਾਂ, ਦਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਪੁਰਖਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਪੁਰਖੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੁਰਖਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਪੁਰਖੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਡੀਕਦੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਵੰਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇਗਾ। ਪੁਰਖੇ, ਪੁੱਤਰ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਦੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਪੁਰਖਿਆਂ ਲਈ ਸਵਯੰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੋਹਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁਰਖਿਆਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਫਲ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ, ਖੇਤ, ਘਰ, ਜਾਂ ਯਾਤਰਾ, ਗ੍ਰਹਣ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਵਿਸ਼ੁ, ਜਾਂ ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ 'ਤੇ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਮੇਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਲਈ ਸਵਯੰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ, ਸਾਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਂ ਕਿ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਚੋਰਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਆਦਿ ਵੱਲੋਂ ਦੁਖ ਨਾ ਆਵੇ। ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਉਨਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ, ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ; ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਹੋਰ ਥਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ— —ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ਜ! ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ—ਜਿਹੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਉਲਟ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਨ੍ਹਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਠੀਕ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਫਲ ਸਿਰਫ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਸ ਅਰਬ ਤੀਰਥ ਹਨ— —ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕੁਰੁਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ! ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇਗਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਿਸਚਤ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ। ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਣ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਰੀਬੀ, ਬਿਮਾਰੀ, ਕੋੜ, ਅਸੁਭਾਗ, ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ— —ਉਸ ਲਈ, ਧਨ, ਪੂਰਾ ਆਯੁ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਰੰਤ ਉਪਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਨੌ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ— —ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।