ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਵਿਚ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਬਾਂਝ ਜਾਂ ਅਭਾਗਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਮਾਂ-ਵਿਹੂਣੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅਪਰੀਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਲੋਕਿਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕਿਕ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਲ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਖੱਟੀਆਂ ਜਾਂ ਖਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਭੋਜਨ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰਾਂ ਦਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਘਿਉ ਵਧੀਕ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸ਼ਿਖਰੀਣੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ-ਦੁੱਧ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਹੋਣ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਘਰ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੇਕ ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲਾ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਨਾ ਤਾਂ ਬੁਖਾਰ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਵਿਛੋੜਾ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁੱਲ ਦੀ ਇਕੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਹਿਲਾ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀਕਾ ਕੇਕ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲਾ ਕੇਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਜਦ ਸ਼ਿਖਰੀਣੀ ਕੇਕ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮੋਦਕ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੀ ਦਾਤ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਗੌਰੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਣ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਧਨ-ਸਮਪੰਨ ਅਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸ਼ੰਭੂ ਸਮੇਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਕੇਕ ਜੋ ਅੰਗੂਰ ਦੇ ਰਸ ਅਤੇ ਗੁੜ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਤਝੜ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ, ਟੁਕੜੇ ਮਿਲਾ ਕੇ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਈ ਹਨ। ਇਥੇ, ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਧਨ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਲੁੱਪੜ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਾਰਿਅਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਸੁਰਮਾ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਲਈ ਸਿੰਧੂਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁੜ, ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੋਮ-ਮੁਲਾਇਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਾਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵੱਡੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ। ਘਰ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਠੀਕ ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੀ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦਿੰਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਨ ਜਿੰਨਾ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਵਧੀਕ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੀਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੋਜ-ਜਾਤੀ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਅਲੱਗ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਨੀਚ ਲੋਕ ਵੇਖ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਧੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਤਮ-ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੰਝ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਜੋ ਵਿਧੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਪਤ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ; ਪੱਕਾ ਭੋਜਨ ਜਦ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਤੋਖ ਲਈ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਉਕਤ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਰਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮਨੁ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਦ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਤਕੂ, ਲੱਡੂ, ਸੰਯਾਵਾ ਜਾਂ ਖੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹੀ ਰੀਤਿ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਪਿੰਯਾਕ ਜਾਂ ਇੰਗੁਦਾ ਫਲ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਤਿਲ ਦੇ ਕੇਕ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਆਤਿਥਿਆ ਦੀ ਵਿਧੀ ਛੱਡ ਕੇ; ਉਥੇ ਗਿੱਧ ਜਾਂ ਕਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਧ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਹੀ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਪੂਜਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵੀ ਸਮਭਵ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਵੱਡੀ ਆਸ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵਲੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਹੁਤ ਉਡੀਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਸਦਾ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਪਿਤਰ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਆਤਮ-ਜਨਮਿਆ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਥਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਿਤਰ-ਭਕਤ ਦੁਜਜਾਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁੰਨ ਹੈ।