ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਸੁਣੋ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭੁੱਲ ਵੀ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਵਾਲੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਉਹ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁਲਭ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਸਾਰੇ ਯਗਿਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਤ੍ਰ ਲੋਹੇ, ਤਾਮੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਲੈ ਕੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਸਹੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੇ ਸੰਧਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਖੁਦ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਦੂਜੇ ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ (ਵਿਸ਼ਨੂ) ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗੂੰ ਦਾਤਾ ਉਸਦੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੀਜੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ (ਸ਼ਿਵ) ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨ ਬਾਂਝੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਨ ਹੀ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਸ ਘਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਅਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਢੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਨ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕੀ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਲ ਵਾਲੀ ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖੱਟੀਆਂ ਜਾਂ ਖਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ; ਭੋਜਨ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਘਿਉ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਖਰੀਣੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ-ਦੁੱਧ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਹੋਣ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪਿਆਰਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਘਰ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮਿਠਿਆਈਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲਾ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਘਰ ਵਿਚ ਨ ਤਾਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨ ਦੁੱਖ, ਨ ਵਿਛੋੜਾ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਕੀ-ਇਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਘਰ ਦੀ ਔਰਤ ਪੂਰੀਕਾ ਮਿਠਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਫਲਦਾ-ਫੁੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲਾ ਪੂਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ, ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਧਨ-ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਜਦ ਸ਼ਿਖਰੀਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮੋਦਕਾ ਮਿਠਾਈ ਦੇ ਦਾਨ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਗੌਰੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਸੰਦੀਦਾ ਭੋਜਨ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਧਨ-ਧੰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਗੂਰ ਦੇ ਰਸ ਅਤੇ ਗੁੜ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮਿਠੀਆਂ, ਸੁਆਦ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿਠਿਆਈਆਂ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਈ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਉਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ, ਜੋ ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਢੁਕਵੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਕੇਸਰ ਲਾ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਜੁੱਤੀਆਂ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਨਾਰੀਅਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਕਾਜਲ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਲਈ ਸਿੰਧੂਰ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਗੁੜ, ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਰਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਜੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਘਰ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਘਰ ਆ ਕੇ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਨੀਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਸ਼ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਘਰ ਵਿਚ ਇਕਾਂਤ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਨੀਚ ਲੋਕ ਵੇਖ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਾਧ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਰਮ ਗੌਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਮਨ ਵਿਚ ਰਾਜਸੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਗੁਪਤ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਸੋਈ ਦਾ ਭੋਜਨ ਜੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੰਤੋਖ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਵਤ ਸੱਚ ਹੈ; ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਰਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤੂ, ਲੱਡੂ, ਸੰਯਾਵ ਜਾਂ ਖੀਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀਤੇ ਇਹ ਉਪਕਾਰ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਕਰਮ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪੁੰਨ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।