ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਅਗਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਜਾ ਮਹਾਂਤਾਪਸਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਉਸੀ ਸਮੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰੇ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਤਰਪਣ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ, ਸਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਜ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਧਨ-ਧਾਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਵਹੁਟੀਆਂ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਧੀਆਂ ਨੇਕੀਆਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਖੁਦ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਇੱਥੇ ਜੋ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਘੜਾ ਲੋਹੇ, ਤਾਮੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਹਰਾ, ਸੁਣੋ, ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਪੁੰਨ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਪੁੰਨ ਤਾਂ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਖੁਦ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਦੂਜੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੀਜਾ ਜੋੜਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਵੰਢਣ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕੋਈ ਧੀ ਅਮਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਜਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕਿਕ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇ ਤੇਲ ਵਾਲੀਆਂ ਚਟਪਟੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖੱਟੀਆਂ ਜਾਂ ਖਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਭੋਜਨ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਆਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ; ਇੰਝ ਹੀ ਸ਼ਿਖਰੀਣੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ-ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਖਾਸ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ। ਘਰ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੇਕ ਤੇ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲਾ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਕੋਈ ਤਪ, ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇਕਵੀ ਸਤੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਪੂਰੀਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਘਰਾਣਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਧੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਸ਼ਿਖਰੀਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮੋਦਕਾ ਦੇ ਦਾਨ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਹੈ: ਇਹ ਗੌਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਭੋਜਨ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਭਾਗਵਤੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਧਰਮੀ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕੇਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਅੰਗੂਰ ਦਾ ਰਸ ਤੇ ਗੁੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਮਿਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਤਝੜੀ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਦੁਜਜਨਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਤੇ ਪੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ ਉਨੀ ਕਪੜੇ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇਣ, ਕੇਸਰ ਲਾ ਕੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਚਪਲ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਅਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਸੁਰਮਾ, ਮੱਥੇ ਲਈ ਸਿੰਧੂਰ ਦੇਣ, ਗੁੜ, ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਤੇ ਹੋਰ ਨਰਮ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਹ ਚਾਹੁਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਮਰਿੱਧੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਦੇਣਾ ਵੀ ਉਚਿਤ ਹੈ।