ਇੰਦਰਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਦ੍ਯੂਤਪਾ ਵਿੱਚ ਪੁਰੰਦਰ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਹੈ; ਲੰਬਾ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ; ਚੰਡਾ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਪਿਆਰੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮਹੋਦਯਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸੁਯਜ੍ਯਨਾ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਯਜ੍ਯ; ਯਜ੍ਯਕੇਤਨ ਵਿੱਚ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ; ਸਿੱਧਿਸਮਰਾ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ; ਵਿਭਾ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਜਾਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਦਾਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਹੈ; ਮਹਾਪੱਟਾ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਇਕ; ਤ੍ਰਯੰਬਕਾ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ; ਅਲਕਾ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਕੂਟਾ ਵਿੱਚ ਗੋਨਰਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਾਸੁਕੀ; ਕੇਦਾਰ ਵਿੱਚ ਪਦਮਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼; ਕੁਮਾਂਡਾ ਵਿੱਚ ਸੁਰਤਾ ਪਿਆਰੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕੁੰਡਵਾਪੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭਾਂਗਾ; ਸਾਰਣਯਾ ਵਿੱਚ ਤਕ੍ਸ਼ਕ; ਅਕ੍ਸ਼ੋਟਾ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ; ਅੰਬਿਕਾ ਵਿੱਚ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਵਰਦਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਵੀਰ; ਕਾਂਤਾਰਾ ਵਿੱਚ ਦੁರ್ಗ ਨਾਸ਼ਕ; ਪਰਣਾਟਾ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ; ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦਿਵਾਕਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਵਿਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਪਦਮਨਾਭ; ਵ੍ਰਕਸਥਲਾ ਵਿੱਚ ਸ੍ਵਰੁਦ੍ਰ; ਵਟਕਾ ਵਿੱਚ ਮਰਕੰਡਾ; ਵਾਹਿਨੀ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਗਕੇਤਨ। ਪਦਮਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਪਦਮਗ੍ਰਹ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਦਮਕੇਤਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਏਨਾ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ੧੦੮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਹੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਨਾਸ਼ਕ, ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਮੇਰੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਮਨ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਓਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਅਗਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਜਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਮਹਾਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਬੈਠੇ—ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਅੰਜਾਣੀ—ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਪੂਜਾ, ਹੋਮ, ਸਨਾਨ, ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਜ, ਭਾਗ, ਧਨ, ਅੰਨ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਪਤਨੀਆਂ—ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਿਦਧ ਕਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੰਬੰਧੀ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਛੱਡ ਬੈਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ? ਇੱਥੇ ਜੋ ਅਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਯਜ੍ਯ ਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਘੜਾ ਲੋਹੇ, ਤਾਮਬੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਹਰ, ਸੁਣੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨਾ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਤੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਾਂ ਅਣੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੈਂ ਆਪ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅੱਗੇ ਦੋ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਦੂਜੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ, ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ, ਵਰਦਾਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਤੀਜੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ, ਉਮਾ ਸਮੇਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਜਾਂ ਜੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਂਝ ਜਾਂ ਅਭਾਗਣੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਦੇ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅਪ੍ਰਿਅ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਲਈ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਅੱਗੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਕ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕਿਕ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇ ਤੀਖੇ ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਖੱਟਾ ਜਾਂ ਖਾਰਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ, ਸਾਰੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਘਿਉ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ; ਇਉਂ ਹੀ, ਸ਼ਿਖਰੀਣੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ-ਦੁੱਧ ਮਿਲੇ ਪਾਨੀ ਵਾਲੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਹੋਣ। ਇਹ ਭੋਜਨ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਘਰ ਧਨ-ਅੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਗੇੜੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਪੂਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਸ਼ਕੁਲਾ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਉਥੇ ਜ਼ੁਕਾਮ, ਨਾ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਵਿਛੋੜਾ, ਨਾ ਚਿੰਤਾ। ਜੋ ਔਰਤ ਪੂਰੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕੀ-ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੱਕ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਘਰ ਦੀ ਔਰਤ ਪੂਰੀਆਂ ਭੇਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਸ਼ਕੁਲਾ ਪੂਰੀਆਂ ਪੂਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ, ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।