ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕਬਜ਼ੇ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ ਵੇਖ!" ਮਾਧਵ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ, ਦੈਤ ਉਸਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਪਰਤਾਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬਚਾਇਆ?" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਕੋਮਲ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨੇ!" ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਚਾ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਨੱਕ-ਨੱਕ ਵਾਲਾ ਜੋ ਮੇਰਾ ਚੇਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਜੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਹੈ; ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਚੇਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸੁਤਨ, ਤਾਂ ਆ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਉਪਰੰਤ, ਹਰੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਰਾਜਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲਿਆਏ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਈ; ਪਿਆਰ ਦਾ ਦੂਤ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਵੀ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਬੜੀ ਭੈੜੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਲ ਪਸਾਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਜਾਲੀ ਬੰਦਾ, ਜਾਲ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਫੜੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਬੀਬੀ, ਆਪਣੀ ਸਾਥਣ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਿਕਲਾਂਗ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ; ਡਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਸਿੰਧੁ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਡਰ ਕਰ ਭੱਜ ਪਈ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੂਤਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜੀ; ਦੋਵੇਂ ਸਾਥਣਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਤਪਸਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ, ਤਪਸਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪਾਇਆ: ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੋਵਰ, ਜਿਸਦੀ ਧਰਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੀ; ਨਦੀਆਂ ਦੁੱਧ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੱਧੂ ਟੱਪਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਚੀਨੀ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਮਿਠਿਆਈਆਂ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਪੱਟ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਅਨੇਕ ਗਹਿਣੇ ਸਨ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਮੋਨਕੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਕੂਦ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਮਠ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਜੋਤਿ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਚਾਹੇ ਤਪ, ਧਰਮ, ਮੌਨ ਜਾਂ ਜਪ ਦੁਆਰਾ।" ਉਹ ਕਾਂਪਦੀ ਹੋਈ, ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਚੰਨੀ ਹੋਈ, ਆਖਦੀ, "ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ!" ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਸੀ, ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਡਰ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਉਸਦੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸਪਰਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਤਾ ਉਸਨੂੰ ਲਪੇਟ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੇ ਜੱਫੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠੇਗੀ। ਉਹ ਸਿਰ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸਨ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਹੁਣ, ਹੇ ਸਤ੍ਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਸਤੇ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਈ; ਦਿਵ੍ਯ ਸਿਆਹਣੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਸਿਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਪੀਤਾ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ; ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਜਲੰਧਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਰੂਪ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਡਿਲ, ਬੋਲ, ਮਨ—ਸਭ ਕੁਝ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਥ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਦੇਹ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀ, ਸਵਾਮੀ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।" ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁਣੋ, ਦੇਵੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।" "ਪਿਆਰੀ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਸਿਰ ਇਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ। ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।" "ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਗਿਆ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ।" ਫਿਰ, ਪਾਨ, ਰੰਗ-ਤਮਾਸ਼ਿਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਿਕਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸਭ ਸੁਖ ਭੋਗੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਚੰਨ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ-ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਉਹ ਆਨੰਦ ਪਾਇਆ ਜੋ ਮੋਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਸੀ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ; ਮਾਧਵ ਨੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮਨੋਹਰ ਲੀਲਾ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਸਰੋਵਰ ਕੰਢੇ, ਜਿਥੇ ਰਾਜਹੰਸ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਭਾਵ ਵਿਚ, ਪਦਮਾ ਵੱਲੋਂ ਮਨ ਹਟਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤુલਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਗਈ; ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਭੋਗ ਕੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਹਰੀ ਨੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਗਲ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਖੜਾ ਸੀ।