ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਗਰਜਦੇ ਵੱਜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਸੁਰ ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਮਾਇਆ, ਜੋ ਭਟਕਾਏ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਫਾਂਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਪੁਲੋਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ; ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਸਕਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਨਾਮੂਚੀ ਨੂੰ ਫਾਂਸਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਬਲਾ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ; ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਚਕਨাচੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਦਾ ਮਾਰ ਕੇ ਬਲਾ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਾ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੰਸੀ ਨਾਲ ਮੋਤੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੜਿਆ ਨਹੀਂ; ਇੰਦ੍ਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਲਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਵਰ ਮੰਗੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ!” ਤਾਂ ਬਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।” ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵੱਜੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰੋ।” ਬਲਾ ਨੇ ਵੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ?” ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਯਾਦ ਦਿਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਬਲਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ, ਦੂਜਾ ਹਿਮ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਤੇਤੀਜਾ ਗੋਣਾਗਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ। ਚੌਥਾ ਭਾਗ ਦਿਵਿ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਜਰਾਕਰਾ 'ਤੇ, ਛੇਵਾਂ ਵਿਜਯਾਂਗਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬਣ ਗਏ। ਵਜਰ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਛੇ-ਕੋਣੀ ਰਤਨ ਬਣੇ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਮ, ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਰੂਬੀ। ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਦਮਰਾਗ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਪੰਨਾ; ਜੀਭ ਤੋਂ ਮੋਤੀ, ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਹੱਡੀ ਦੇ ਮੱਝ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਨੱਕ ਤੋਂ ਗਾਰੁਤਮਤ, ਗੰਦ ਤੋਂ ਪਿਤਲ, ਵੀਰਯ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ, ਮੂਤ ਤੋਂ ਤਾਂਬਾ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਘਸਣ ਨਾਲ ਪਿਤਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵੀਤਿਕਾ ਰਤਨ ਬਣੇ; ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਿਲੌਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨ। ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨਾ, ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਾਰਾ; ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲ, ਮਾਸ ਤੋਂ ਮੋਤੀ। ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਰਤਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਬਣੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦ੍ਰ) ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾ ਇੱਕ ਰਾਣੀ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਭਾਰੀ ਛਾਤੀ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ: “ਹਾਏ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਲੰਕਾਰ, ਪਿਆਰਾ ਸਰੀਰ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹ ਅਕੇਲਾਪਨ ਕਿਉਂ ਪਾ ਲਿਆ?” “ਹੋਰ ਲੋਕ, ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕਿ ਸਰੀਰ ਬੁਢੇਪਾ, ਕੋੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ, ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।” “ਤੇਰੇ ਦਿਵਿ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਗਲ੍ਹ ਚੋਟੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਚੋਟੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ—” “ਉਸ ਨੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਖੁਦ ਹੀ ਖੋਲ੍ਹ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।” ਬਲਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਵਿਲਾਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ-ਜਨਮਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਬਲਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿਓ, ਭਾਰਗਵ।” ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਰਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੋਲ ਸਕੇਗਾ।” ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬਚਨ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁਰੀਲੀ ਧੁਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਰਸਭਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸੁਰ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ ਹੋਵੇ। “ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਲੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਇਕ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹੀ; ਉਸ ਦੇ ਜਲ ਤੋਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਚਮਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸੰਘਾਰ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ!’ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।” ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੀਰਿਆਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ—ਬਿਨਾ ਇਨਾਮ ਦੇ ਜੰਗ ਨਹੀਂ।” ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ—ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰਾਖ, ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਬਲਦ, ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਸੱਪ, ਗਲੇ 'ਤੇ ਵਿਸ਼, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿਖਾ ਦਾ ਕਟੋਰਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ—ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ ਤੇ ਛੇ-ਮੁਖੀ।” “ਇਹ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ; ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਤੇ ਉੱਚੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ। ਯਾਮ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਬ ਕਰਤਬ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਸ਼ੰਭੂ ਖੁਦ ਉਸ ਲਈ ਨਾਚਤਾ ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਹੈ, ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਹੱਦ।” “ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸੁਰ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਪਰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸੋਲੇਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਨਾਰਦ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਤ, ਸਿੰਹਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਅਸੁਰ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।