ਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬਹਾਦਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦ੍ਹੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਹਰਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਰਾਹੂ 'ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਵੱਧਿਆ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਸਿੰਹਿਕੇ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਸਰੀਰ ਕਾਰਨ, ਤਲਵਾਰ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਫਿਰ ਚੰਦਰਮਾ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਰਗ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡਿਆ। ਰਾਹੂ ਨੇ ਉੱਚੈਸ਼ਰਵਾਸ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀਰਾ, ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਰਾਹੂ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਦ੍ਹੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਹਰਾਦਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਯੰਤ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਕਲੱਬ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਏਰਾਵਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਲੰਧਰ ਵੱਲ ਜਾਤਾ। ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਿਹਰਾਦਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਦ੍ਹੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੰਗ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁੰਭਾ, ਅਸੁਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਮਾਇਆ, ਜੋ ਭ੍ਰਮ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਫੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਨੂੰ ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਪੁਲੋਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਨਮੁਚੀ ਨੂੰ ਫੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਏਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਇਆ; ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਾ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਲਾ ਨੂੰ ਗਦ੍ਹੇ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਗਰਜਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਾ ਹੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਮੋਤੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਲਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, 'ਇੱਕ ਬੂਨ ਚੁਣੋ, ਓ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤਾ,' ਬਲਾ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਓ ਦਾਇਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਦਿਓ।' ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜੋ।' ਬਲਾ ਨੇ ਵੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕੀ ਅਣਦਿੱਤਾ ਹੈ?' ਮਾਤਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਬਲਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਗੋਣਾਗਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ। ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਤਿਆ ਦੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਾਗ ਵਜਰਾਕਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ; ਛੇਵਾਂ ਵਿਜਯਾਂਗਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪੀੜੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬਣ ਗਏ। ਬੁਲਬੁਲੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਛੇ-ਪਾਸਾ ਰਤਨ ਬਣ ਗਏ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਮ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਤੋਂ ਰੂਬੀ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਖੂਨ ਤੋਂ ਪਦਮਰਾਗ ਦੇ ਰਤਨ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਪੈਰੋਲੀ; ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਤੋਂ ਕੋਰਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਉਗੇ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਰੋ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹਰੇ ਰਤਨ, ਉਸ ਦੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਗਾਰੁਤਮਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੋਂ ਤਾਮਬਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਗੜ ਨਾਲ ਪਿਤਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵਿਟਿਕਾ ਰਤਨ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਅੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨ ਉਗੇ। ਸੋਨਾ ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਪਾਰਦ ਉਸ ਦੇ ਖੂਨ ਤੋਂ; ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਉਸ ਦੀ ਚਰਬੀ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਕੋਰਲ ਉਸ ਦੇ ਮਾਸ ਤੋਂ। ਬਲਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਗੇ ਰਤਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਆਨੰਦਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬਲਾ ਨੂੰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਬਿਖਰੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਵਾਲ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। 'ਹਾਏ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਪਿਆਰੇ ਸਰੀਰ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਗਏ ਅਤੇ ਇਸ ਇਕੱਲੇਪਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?' 'ਹੋਰ ਲੋਕ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਣ, ਕੋਊਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਪਿਆਰੇ, ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।' 'ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਾਲਾ ਸਜਾਈ ਗਈ; ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰੇਡ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ—' 'ਇਸ ਨੂੰ ਖੁਦ ਖੋਲ੍ਹੋ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।' ਬਲਾ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਬਲਾ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰੋ, ਓ ਭਾਰਗਵ।' ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੋਲ ਸਕੇਗਾ।' ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਰੂਪ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਲੰਧਰ ਦੁਆਰਾ ਉਕਸਾਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਿਠਾਸ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਗਤੀ, ਜੋ ਕੰਨ ਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਉਪਕਰਨ ਸਾਫ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ। 'ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿਓ।' ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈ।