ଲକ୍ଷ୍ମଣସ୍ତ୍ଵବ୍ରଵୀଦ୍ରାମଂ ନାହଂ ଗଂତା ଵନେ ପୁନଃ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରାମୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ପୁନି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବି ନାହିଁ।' ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିବା ଜାଣି, ରାମ କଥା କହିଲେ।
ମାମନୁଵ୍ରଜ ସୌମିତ୍ର ଏକୋ ଯାସ୍ଯାମି କାନନମ୍। ଦ୍ଵିତୀଯା ମେ ତ୍ଵିଯଂ ସୀତା ରାମେଣୋକ୍ତସ୍ତୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ
ମୋ ପଛରେ ଆସନି, ସୌମିତ୍ରି; ମୁଁ ଏକା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବି। ମୋ ଦ୍ୱିତୀୟ ସାଥୀ ହେଉଛନ୍ତି ସୀତା। ଏପରି ରାମ କହିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵାଽଥ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ରାମଵାକ୍ଯଂ ସ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ। ମର୍ଯାଦାପର୍ଵତଂ ପ୍ରାପ୍ତୌ କ୍ଷେତ୍ରସୀମାଂ ପରଂତପୌ
ରାମଙ୍କ କଥା ଗ୍ରହଣ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଉଠିଲେ; ଦୁଇଜଣ ଶତ୍ରୁ ଦଳାଇବାରେ ପ୍ରବଳ, ମର୍ୟାଦା ପର୍ବତ, ପବିତ୍ର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଜଗଂଧଂ ଚ ଦେଵେଶଂ ଦେଵଦେଵଂ ପିନାକିନମ୍। ଅଷ୍ଟାଂଗପ୍ରଣିପାତେନ ନତ୍ଵା ରାମସ୍ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ରାମ, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା, ଗନ୍ଧହୀନ, ଦେବମାନ୍ୟ ଶିବ, ପିନାକଧରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଯତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଶଂକରଂ ପାର୍ଵତୀପ୍ରିଯମ୍। କୃତାଂଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ରୋମାଂଚିତଶରୀରକଃ1.33.
ହାତ ଜୋଡି, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହୋଇ, ରାମ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସାତ୍ଵିକଂ ଭାଵମାପନ୍ନୋ ଵିନିର୍ଧୂତରଜସ୍ତମାଃ। ଲୋକାନାଂ କାରଣଂ ଦେଵଂ ବୁବୁଧେ ଵିବୁଧାଧିପମ୍
ସାତ୍ୱିକ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ରଜ ଓ ତମ ଦୂର କରି, ରାମ ଜଗତର କାରଣ, ଦେବମାନ୍ୟ ଶିବଙ୍କୁ ବୁଝିପାରିଲେ।
ରାମ ଉଵାଚ। କୃତ୍ସ୍ନସ୍ଯ ଯୋଽସ୍ଯ ଜଗତଃ ସ ଚରାଚରସ୍ଯ କର୍ତା କୃତସ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ସୁଖଦୁଃଖଦଶ୍ଚ। ସଂହାରହେତୁରପି ଯଃ ପୁନରଂତକାଲେ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ରାମ କହିଲେ: ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ଯେଉଁ ନିର୍ମାତା, ତାହାକୁ ଫେରି ଆନନ୍ଦ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁ ଶେଷ ସମୟରେ ସମ୍ହାର କାରଣ, ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଯୋଽଯଂ ସକୃଦ୍ଵିମଲଚାରୁଵିଲୋଲତୋଯାଂ ଗଂଗାଂ ମହୋର୍ମିଵିଷମାଂ ଗଗନାତ୍ପତଂତୀମ୍। ମୂର୍ଧ୍ନା ଦଧେଽସ୍ରଜମିଵ ପ୍ରଵିଲୋଲପୁଷ୍ପାଂ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯେଉଁ ଏକଥର, ଶୁଦ୍ଧ, ସୁନ୍ଦର, ଚଞ୍ଚଳ ଗଙ୍ଗା ଜଳ, ଆକାଶରୁ ପଡି, ବଡ ତରଙ୍ଗରେ ବିକଳ, ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲ ମାଳା ପରି ଧରିଥିଲେ, ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
କୈଲାସଶୈଲଶିଖରଂ ପରିକମ୍ପ୍ଯମାନଂ କୈଲାସଶୃଂଗସଦୃଶେନ ଦଶାନନେନ। ଯତ୍ପାଦପଦ୍ମଵିଧୃତଂ ସ୍ଥିରତାଂ ଦଧାର ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖର, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଦ୍ୱାରା ହଲାଇଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ତାହାକୁ ଅଟୁଟ ରଖିଥିଲା, ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଯେନାସକୃଦ୍ଦନୁସୁତାଃ ସମରେ ନିରସ୍ତା ଵିଦ୍ଯାଧରୋରଗଗଣାଶ୍ଚ ଵରୈଃ ସମଗ୍ରୈଃ। ସଂଯୋଜିତା ମୁନିଵରାଃ ଫଲମୂଲଭକ୍ଷାସ୍ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନୁପୁତ୍ର, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ନାଗମାନ୍ୟଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ସମସ୍ତ ଵର ଦେଇ ଜିତିଥିଲେ, ମୁନିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଭୋଜନରେ ଏକତ୍ର କରିଥିଲେ, ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଦକ୍ଷାଧ୍ଵରେ ଚ ନଯନେ ଚ ତଥା ଭଗସ୍ଯ ପୂଷ୍ଣସ୍ତଥା ଦଶନପଂକ୍ତିମପାତଯଚ୍ଚ। ତସ୍ତଂଭଯଃ କୁଲିଶଯୁକ୍ତମଥେଂଦ୍ରହସ୍ତଂ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ, ଭଗା ଓ ପୂଷଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନଷ୍ଟ କଲେ, ଦାନ୍ତ ଧାଡି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରଧାରୀ ହାତକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ; ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଏନଃକୃତୋପିଵିଷଯେଷ୍ଵପିସକ୍ତଚିତ୍ତାଜ୍ଞାନାନ୍ଵଯଶ୍ରୁତଗୁଣୈରପିନୈଵଯୁକ୍ତାଃ। ଯଂ ସଂଶ୍ରିତାଃ ସୁଖଭୁଜଃ ପୁରୁଷା ଭଵଂତି ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଲାଗିଥିବା ଚିତ୍ତ, ଜ୍ଞାନ, ବଂଶ, ଗୁଣ ନଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ, ସେମାନେ ସୁଖ ଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି; ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଅତ୍ରିପ୍ରସୂତିରଵିକୋଟିସମାନତେଜାଃ ସଂତ୍ରାସନଂ ଵିବୁଧଦାନଵସତ୍ତମାନାମ୍। ଯଃ କାଲକୂଟମପିବତ୍ପ୍ରସଭଂ ସୁଦୀପ୍ତଂ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ଅପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯାଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କାଳକୂଟ ବିଷକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ପିଇଥିଲେ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ବ୍ରହ୍ମେଂଦ୍ରରୁଦ୍ରମରୁତାଂ ଚ ସଷଣ୍ମୁଖାନାଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵରଂ ସୁବହୁଶୋ ଭଗଵାନ୍ମହେଶଃ। ନନ୍ଦିଂ ଚ ମୃତ୍ଯୁଵଦନାତ୍ପୁନରୁଜ୍ଜହାର ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ମରୁତ ଓ ଷଣ୍ମୁଖ ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନେକଥର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁର ମୁଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଆରାଧିତଃ ସୁତପସା ହିମଵନ୍ନିକୁଂଜେ ଧୂମଵ୍ରତେନ ମନସାପି ପରୈରଗମ୍ଯେ। ସଂଜୀଵନୀମକଥଯଦ୍ଭୃଗଵେ ମହାତ୍ମା ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ହିମାଳୟର କୁଞ୍ଜରେ ଧୂମବ୍ରତଙ୍କ ଗଭୀର ତପସ୍ୟାରେ ପୂଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯାହାଁ ଅନ୍ୟମାନେ ପହଞ୍ଚିପାରିନଥିଲେ, ଯିଏ ମହାତ୍ମା ଭୃଗୁଙ୍କୁ ସଞ୍ଜୀବନୀ ରହସ୍ୟ କୁହିଥିଲେ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ନାନାଵିଧୈର୍ଗଜବିଡାଲସମାନଵକ୍ତ୍ରୈର୍ଦକ୍ଷାଧ୍ଵରପ୍ରମଥନୈର୍ବଲିଭିର୍ଗଣୈଂଦ୍ରୈଃ । ଯୋଭ୍ଯର୍ଚିତୋମରଗଣୈଶ୍ଚ ସଲୋକପାଲୈସ୍ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ହାତୀ, ବାନର, ବିଲାଇ ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ମୁହଁ ଥିବା ଗଣମାନେ, ଗଣପତିମାନେ, ଭୂତମାନେ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଶଂଖେଂଦୁକୁଂଦଧଵଲଂ ଵୃଷଭଂ ପ୍ରଵୀରମାରୁହ୍ଯ ଯଃ କ୍ଷିତିଧରେଂଦ୍ରସୁତାନୁଯାତଃ। ଯାତ୍ଯଂବରଂ ପ୍ରଲଯମେଘଵିଭୂଷିତଂ ଚ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ଶଂଖ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଦୁଧର ଫୁଲ ପରି ଧଳା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅମାନେ ସହିତ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ମେଘରେ ଶୋଭିତ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଲନ୍ତି—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଶାଂତଂ ମୁନିଂ ଯମନିଯୋଗପରାଯଣୈସ୍ତୈର୍ଭୀମୈର୍ମହୋଗ୍ରପୁରୁଷୈଃ ପ୍ରତିନୀଯମାନମ୍। ଭକ୍ତ୍ଯାନତଂ ସ୍ତୁତିପରଂ ପ୍ରସଭଂ ରରକ୍ଷ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ଶାନ୍ତ ଋଷି, ଯିଏ ନିୟମ ଓ ଦମରେ ଲଗ୍ନ, ଭୟଙ୍କର ମହାପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଉଥିବା ବେଳେ, ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ହୋଇ ଷ୍ଟୁତି କରିଥିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଯଃ ସଵ୍ଯପାଣି କମଲାଗ୍ରନଖେନ ଦେଵସ୍ତତ୍ପଂଚମଂ ପ୍ରସଭମେଵ ପୁରସ୍ସୁରାଣାମ୍। ବ୍ରାହ୍ମଂ ଶିରସ୍ତରୁଣପଦ୍ମନିଭଂ ଚକର୍ତ୍ତ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ବାମ ହାତ ଓ କମଳ ଆଙ୍ଗୁଠିର ନଖ ଦ୍ୱାରା, ଦେବମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ତରୁଣ କମଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କାଟିଥିଲେ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଯସ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚରଣୌ ଵରଦସ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ଵାଗ୍ଭିରମଲାଭିରତଂଦ୍ରିତାତ୍ମା। ଦୀପ୍ତସ୍ତମାଂସି ନୁଦତେ ସ୍ଵକରୈର୍ଵିଵସ୍ଵାଂସ୍ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାଙ୍କ ପାଦକୁ ଭକ୍ତିରେ ନମି, ଶୁଦ୍ଧ ଶବ୍ଦରେ ଷ୍ଟୁତି କରି, ଅକ୍ଲାନ୍ତ ମନ ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ପୂଜିଥିଲେ, ସେଠାରେ ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଯେ ତ୍ଵାଂ ସୁରୋତ୍ତମଗୁରୁଂ ପୁରୁଷା ଵିମୂଢା ଜାନଂତି ନାସ୍ଯ ଜଗତଃ ସଚରାଚରସ୍ଯ। ଐଶ୍ଵର୍ଯମାନନିଗମାନୁଶଯେନ ପଶ୍ଚାତ୍ତେ ଯାତନାମନୁଭଵଂତ୍ଯଵିଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତାଃ
ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ଲୋକେ ତୁମକୁ ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ ଓ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତର ନାଥ ବୋଲି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଓ ଅଭିମାନ ଓ ଭ୍ରମରେ ବନ୍ଧି ରହି, ପରେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯୈଵଂ ସ୍ତୁଵତୋଽଵୋଚଚ୍ଛୂଲପାଣିର୍ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ। ଉଵାଚ ଵଚନଂ ହୃଷ୍ଟୋ ରାଘଵଂ ତୁଷ୍ଟମାନସଃ
ଏଭଳି ଷ୍ଟୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ବୃଷ ଧ୍ୱଜୀ ଭଗବାନ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରୁଦ୍ର ଉଵାଚ। ରାମ ହୃଷ୍ଟୋସ୍ମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଜାତସ୍ତ୍ଵଂ ନିର୍ମଲେ କୁଲେ। ତ୍ଵଂ ଚାପି ଜଗତାଂ ଵଂଦ୍ଯୋ ଦେଵୋ ମାନୁଷରୂପଧୃତ୍
ରୁଦ୍ର କହିଲେ: 'ରାମ, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ। ତୁମେ ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତରେ ପୂଜ୍ୟ, ଦେବତା ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛ।'
ତ୍ଵଯା ନାଥେନ ଵୈ ଦେଵାଃ ସୁଖିନଃ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମା। ସେଵିଷ୍ଯଂତେ ଚିରଂ କାଲଂ ଗତେ ଵର୍ଷେ ଚତୁର୍ଦଶେ
ତୁମେ ନାଥ ଥିବାରୁ ଦେବମାନେ ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ସୁଖରେ ରହିବେ; ଚଉଦ ଅବଧି ବିତିଲେ ପରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ସେବିତ ହେବେ।
ଅଯୋଧ୍ଯାମାଗତଂ ତ୍ଵାଂ ଯେ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯଂତି ଭୁଵି ମାନଵାଃ। ସୁଖଂ ତେଽତ୍ର ଭଜିଷ୍ଯଂତି ସ୍ଵର୍ଗେ ଵାସନ୍ତଥାକ୍ଷଯମ୍
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ତୁମକୁ ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବା ବେଳେ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବେ ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚିରକାଳ ବାସ କରିବେ।
ଦେଵକାର୍ଯଂ ମହତ୍କୃତ୍ଵା ଆଗଚ୍ଛେଥାଃ ପୁନଃ ପୁରୀମ୍। ରାଘଵସ୍ତୁ ତଥା ଦେଵଂ ନତ୍ଵା ଶୀଘ୍ରଂ ଵିନିର୍ଗତଃ
ଦେବମାନଙ୍କର ମହା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ତୁମେ ପୁଣି ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିବ; ରାଘବ ତାହା ଶୁଣି ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲେ।
ଇଂଦ୍ରମାର୍ଗାଂ ନଦୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଜଟାଜୂଟଂ ନିଯମ୍ଯ ଚ। ଅବ୍ରଵୀଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ରାମ ଇଦମର୍ପଯ ମେ ଧନୁଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଥରେ ଥିବା ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ଜଟା ବାନ୍ଧି, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋ ଧନୁଷ ଦେଅ।'
ରାମଵାକ୍ଯଂ ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସୀତାଂ ଵୈ ଲକ୍ଷ୍ମଣୋଽବ୍ରଵୀତ୍। କିମର୍ଥଂ ଦେଵି ରାମେଣ ତ୍ଯକ୍ତୋହଂ କାରଣଂ ଵିନା
ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଦେବୀ, କାହିଁକି ରାମ ମୋତେ କୌଣସି କାରଣ ବିନା ତ୍ୟାଗ କଲେ?'
ଅପରାଧଂ ନ ଜାନାମି କୁପିତୋ ଯନ୍ମହାଭୁଜଃ। ରାମେଣାହଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତଃ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯସଂଶଯମ୍
'ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିଛି ବୋଲି ଜାଣେ ନାହିଁ, ଯାହା ପାଇଁ ମହାବାହୁ ରାମ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ନିଶ୍ଚୟ ମୁଁ ଏହି ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେବି।'
ନୈଵ ମେ ଜୀଵିତେନାର୍ଥୋ ଧିଗ୍ଧିଙ୍ମାଂ କୁଲପାଂସନମ୍। ଆର୍ଯସ୍ଯ ଯେନ ଵୈ ମନ୍ଯୁର୍ଜନିତଃ ପାପକାରିଣା
'ମୋର ଜୀବନରେ କିଛି ଅର୍ଥ ନାହିଁ; ମୁଁ ମୋ ବଂଶର ଅପମାନ, ଯାହା ପାଇଁ ଆର୍ୟଙ୍କ ରୋଷ ଜାଗିଛି, ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ କିଛି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଛି।'