ନାନ୍ଯଦ୍ଵନଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ନୈଵାଯୋଧ୍ଯାଂ ଚ ରାଘଵ। ଅସ୍ମିନ୍ଵନେ ଵସିଷ୍ଯାମି ଵର୍ଷାଣୀହ ଚତୁର୍ଦଶ
'ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବନକୁ ଯିବି ନାହିଁ, ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ରଘୁବଂଶୀ। ଏହି ବନରେ ଚଉଦ ଡିଂ ରହିବି।'
ମଯା ଵିନା ତ୍ଵଯୋଧ୍ଯାଯାଂ ଯଦି ତ୍ଵଂ ନ ଗମିଷ୍ଯସି। ଅନେନ ଵର୍ତ୍ମନା ଭୂପ ଆଗଂତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ
'ମୋ ବିନା ତୁମେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯିବା ନାହିଁ, ରାଜା, ତେବେ ଏହି ପଥରେ ତୁମେ ଫେରିବା ଉଚିତ।'
ଯଦି ଜୀଵାମି ତତ୍କାଲଂ ପୁନର୍ଯାସ୍ଯେ ପିତୁଃ ପୁରମ୍। ତପସ୍ସଂଭାଵଯିଷ୍ଯାମି ମଯା ତ୍ଵଂ କିଂ କରିଷ୍ଯସି
'ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ଜୀବିତ ଥିଲେ, ଆଉଥରେ ପିତାଙ୍କ ସହରକୁ ଫେରିବି। ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି—ତୁମେ ମୋ ସହ କଣ କରିବା?'
ଵ୍ରଜ ସୌମ୍ଯ ଶିଵଃ ପଂଥାମା ଚ ତେ ପରିପଂଥିନଃ। ପଶ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ସଭାର୍ଯଂ କମଲେକ୍ଷଣମ୍
'ଯାଅ, ସୁମିତ୍ର, ତୁମର ପଥ ଭଲ ହେଉ ଓ ବାଧା ନ ଆସୁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ଫେରି ଦେଖିବି, ପଦ୍ମ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା।'
ପିତୃପୈତାମହଂ ରାଜ୍ଯମଯୋଧ୍ଯାଯାଂ ନରାଧିପ। ଶତ୍ରୁଘ୍ନଭରତୌ ଚୋଭୌ ତ୍ଵଦାଜ୍ଞାକରଣେ ସ୍ଥିତୌ
ଅୟୋଧ୍ୟାର ରାଜ୍ୟ, ପିତାପୁରୁଷ ଠାରୁ ମିଳିଥିବା, ଏକ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଶାସିତ ହେଉଛି; ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଓ ଭରତ ଦୁଇଜଣେ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବାକୁ ସଦା ତୟାର ଅଛନ୍ତି।
ଅହଂ ତେ ପ୍ରତିକୂଲସ୍ତୁ ଵନଵାସେ ଵିଶେଷତଃ। ଅନାରତଂ ଦିଵା ଚାହଂ ରାତ୍ରୌ ଚୈଵ ପରଂତପ
ମୁଁ ତୁମ ସହ ବିରୋଧ କରୁଛି, ବିଶେଷକରି ତୁମ ଜଙ୍ଗଲ ରେ ରହିବା ସମୟରେ; ଦିନ ଓ ରାତି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳାଇବାରେ ଦକ୍ଷ, ମୁଁ ସଦା ଏହିପରି ଅଛି।
କର୍ମକର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ରୋମି ଵ୍ରଜ ସୌମ୍ଯ ଯଥାସୁଖମ୍। ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ସୌମିତ୍ରିମୁଵାଚ ରଘୁନଂଦନଃ
ମୁଁ ଏହି କାମ କରିପାରିବି ନାହିଁ; ମୂଦୁ ହୃଦୟ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯାଉ। ଏପରି କହି, ରଘୁବଂଶୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
କଥଂ ପୂର୍ଵମଯୋଧ୍ଯାଯା ନିର୍ଗତୋସି ମଯା ସହ। ଵନେ ଵତ୍ସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ରାମ ନଵଵର୍ଷାଣି ପଂଚ ଚ
କିପରି ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ମୋ ସହ ଅୟୋଧ୍ୟା ଛାଡିଥିଲା? ମୁଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ନଉ ବର୍ଷ ଓ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ରହିବି, ରାମ।
ନ ତୁ ତ୍ଵଯା ଵିରହିତଃ ସ୍ଵର୍ଗେପି ନିଵସେ କ୍ଵଚିତ୍। ଯା ଗତିସ୍ତେ ନରଵ୍ଯାଘ୍ର ମମ ସାପି ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମ ଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ କେଉଁଠି ରହିପାରିବି ନାହିଁ; ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ଯେଉଁ ଭାଗ୍ୟ, ମୋର ମଧ୍ୟ ସେଇ ହେବ।
ପ୍ରସାଦଃ କ୍ରିଯତାଂ ମହ୍ଯଂ ନଯ ମାମପି ରାଘଵ। ଇଦାନୀମର୍ଧମାର୍ଗେ ତ୍ଵଂ କଥଂ ସ୍ଥାସ୍ଯସି ଶତ୍ରୁହନ୍
ମୋତେ ଦୟା କର; ରଘୁବଂଶୀ, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ନେଇଯାଉ। ଏବେ ମାର୍ଗର ଅର୍ଦ୍ଧରେ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, କିପରି ତୁମେ ରହିପାରିବ?
ଲକ୍ଷ୍ମଣସ୍ତ୍ଵବ୍ରଵୀଦ୍ରାମଂ ନାହଂ ଗଂତା ଵନେ ପୁନଃ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରାମୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ପୁନି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବି ନାହିଁ।' ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥିବା ଜାଣି, ରାମ କଥା କହିଲେ।
ମାମନୁଵ୍ରଜ ସୌମିତ୍ର ଏକୋ ଯାସ୍ଯାମି କାନନମ୍। ଦ୍ଵିତୀଯା ମେ ତ୍ଵିଯଂ ସୀତା ରାମେଣୋକ୍ତସ୍ତୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ
ମୋ ପଛରେ ଆସନି, ସୌମିତ୍ରି; ମୁଁ ଏକା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବି। ମୋ ଦ୍ୱିତୀୟ ସାଥୀ ହେଉଛନ୍ତି ସୀତା। ଏପରି ରାମ କହିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵାଽଥ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ରାମଵାକ୍ଯଂ ସ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ। ମର୍ଯାଦାପର୍ଵତଂ ପ୍ରାପ୍ତୌ କ୍ଷେତ୍ରସୀମାଂ ପରଂତପୌ
ରାମଙ୍କ କଥା ଗ୍ରହଣ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଉଠିଲେ; ଦୁଇଜଣ ଶତ୍ରୁ ଦଳାଇବାରେ ପ୍ରବଳ, ମର୍ୟାଦା ପର୍ବତ, ପବିତ୍ର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଜଗଂଧଂ ଚ ଦେଵେଶଂ ଦେଵଦେଵଂ ପିନାକିନମ୍। ଅଷ୍ଟାଂଗପ୍ରଣିପାତେନ ନତ୍ଵା ରାମସ୍ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ରାମ, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତା, ଗନ୍ଧହୀନ, ଦେବମାନ୍ୟ ଶିବ, ପିନାକଧରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଯତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଶଂକରଂ ପାର୍ଵତୀପ୍ରିଯମ୍। କୃତାଂଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ରୋମାଂଚିତଶରୀରକଃ1.33.
ହାତ ଜୋଡି, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହୋଇ, ରାମ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସାତ୍ଵିକଂ ଭାଵମାପନ୍ନୋ ଵିନିର୍ଧୂତରଜସ୍ତମାଃ। ଲୋକାନାଂ କାରଣଂ ଦେଵଂ ବୁବୁଧେ ଵିବୁଧାଧିପମ୍
ସାତ୍ୱିକ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ରଜ ଓ ତମ ଦୂର କରି, ରାମ ଜଗତର କାରଣ, ଦେବମାନ୍ୟ ଶିବଙ୍କୁ ବୁଝିପାରିଲେ।
ରାମ ଉଵାଚ। କୃତ୍ସ୍ନସ୍ଯ ଯୋଽସ୍ଯ ଜଗତଃ ସ ଚରାଚରସ୍ଯ କର୍ତା କୃତସ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ସୁଖଦୁଃଖଦଶ୍ଚ। ସଂହାରହେତୁରପି ଯଃ ପୁନରଂତକାଲେ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ରାମ କହିଲେ: ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ଯେଉଁ ନିର୍ମାତା, ତାହାକୁ ଫେରି ଆନନ୍ଦ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁ ଶେଷ ସମୟରେ ସମ୍ହାର କାରଣ, ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଯୋଽଯଂ ସକୃଦ୍ଵିମଲଚାରୁଵିଲୋଲତୋଯାଂ ଗଂଗାଂ ମହୋର୍ମିଵିଷମାଂ ଗଗନାତ୍ପତଂତୀମ୍। ମୂର୍ଧ୍ନା ଦଧେଽସ୍ରଜମିଵ ପ୍ରଵିଲୋଲପୁଷ୍ପାଂ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯେଉଁ ଏକଥର, ଶୁଦ୍ଧ, ସୁନ୍ଦର, ଚଞ୍ଚଳ ଗଙ୍ଗା ଜଳ, ଆକାଶରୁ ପଡି, ବଡ ତରଙ୍ଗରେ ବିକଳ, ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲ ମାଳା ପରି ଧରିଥିଲେ, ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
କୈଲାସଶୈଲଶିଖରଂ ପରିକମ୍ପ୍ଯମାନଂ କୈଲାସଶୃଂଗସଦୃଶେନ ଦଶାନନେନ। ଯତ୍ପାଦପଦ୍ମଵିଧୃତଂ ସ୍ଥିରତାଂ ଦଧାର ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖର, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଦ୍ୱାରା ହଲାଇଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ତାହାକୁ ଅଟୁଟ ରଖିଥିଲା, ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଯେନାସକୃଦ୍ଦନୁସୁତାଃ ସମରେ ନିରସ୍ତା ଵିଦ୍ଯାଧରୋରଗଗଣାଶ୍ଚ ଵରୈଃ ସମଗ୍ରୈଃ। ସଂଯୋଜିତା ମୁନିଵରାଃ ଫଲମୂଲଭକ୍ଷାସ୍ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯେଉଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନୁପୁତ୍ର, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ନାଗମାନ୍ୟଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ସମସ୍ତ ଵର ଦେଇ ଜିତିଥିଲେ, ମୁନିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଭୋଜନରେ ଏକତ୍ର କରିଥିଲେ, ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଦକ୍ଷାଧ୍ଵରେ ଚ ନଯନେ ଚ ତଥା ଭଗସ୍ଯ ପୂଷ୍ଣସ୍ତଥା ଦଶନପଂକ୍ତିମପାତଯଚ୍ଚ। ତସ୍ତଂଭଯଃ କୁଲିଶଯୁକ୍ତମଥେଂଦ୍ରହସ୍ତଂ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ, ଭଗା ଓ ପୂଷଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନଷ୍ଟ କଲେ, ଦାନ୍ତ ଧାଡି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରଧାରୀ ହାତକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ; ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଏନଃକୃତୋପିଵିଷଯେଷ୍ଵପିସକ୍ତଚିତ୍ତାଜ୍ଞାନାନ୍ଵଯଶ୍ରୁତଗୁଣୈରପିନୈଵଯୁକ୍ତାଃ। ଯଂ ସଂଶ୍ରିତାଃ ସୁଖଭୁଜଃ ପୁରୁଷା ଭଵଂତି ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଲାଗିଥିବା ଚିତ୍ତ, ଜ୍ଞାନ, ବଂଶ, ଗୁଣ ନଥିବା ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ, ସେମାନେ ସୁଖ ଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି; ସେଇ ଶଙ୍କର, ଶରଣ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଅତ୍ରିପ୍ରସୂତିରଵିକୋଟିସମାନତେଜାଃ ସଂତ୍ରାସନଂ ଵିବୁଧଦାନଵସତ୍ତମାନାମ୍। ଯଃ କାଲକୂଟମପିବତ୍ପ୍ରସଭଂ ସୁଦୀପ୍ତଂ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ଅପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯାଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କାଳକୂଟ ବିଷକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ପିଇଥିଲେ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ବ୍ରହ୍ମେଂଦ୍ରରୁଦ୍ରମରୁତାଂ ଚ ସଷଣ୍ମୁଖାନାଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵରଂ ସୁବହୁଶୋ ଭଗଵାନ୍ମହେଶଃ। ନନ୍ଦିଂ ଚ ମୃତ୍ଯୁଵଦନାତ୍ପୁନରୁଜ୍ଜହାର ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ମରୁତ ଓ ଷଣ୍ମୁଖ ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନେକଥର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁର ମୁଖରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଆରାଧିତଃ ସୁତପସା ହିମଵନ୍ନିକୁଂଜେ ଧୂମଵ୍ରତେନ ମନସାପି ପରୈରଗମ୍ଯେ। ସଂଜୀଵନୀମକଥଯଦ୍ଭୃଗଵେ ମହାତ୍ମା ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ହିମାଳୟର କୁଞ୍ଜରେ ଧୂମବ୍ରତଙ୍କ ଗଭୀର ତପସ୍ୟାରେ ପୂଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯାହାଁ ଅନ୍ୟମାନେ ପହଞ୍ଚିପାରିନଥିଲେ, ଯିଏ ମହାତ୍ମା ଭୃଗୁଙ୍କୁ ସଞ୍ଜୀବନୀ ରହସ୍ୟ କୁହିଥିଲେ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ନାନାଵିଧୈର୍ଗଜବିଡାଲସମାନଵକ୍ତ୍ରୈର୍ଦକ୍ଷାଧ୍ଵରପ୍ରମଥନୈର୍ବଲିଭିର୍ଗଣୈଂଦ୍ରୈଃ । ଯୋଭ୍ଯର୍ଚିତୋମରଗଣୈଶ୍ଚ ସଲୋକପାଲୈସ୍ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ହାତୀ, ବାନର, ବିଲାଇ ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ମୁହଁ ଥିବା ଗଣମାନେ, ଗଣପତିମାନେ, ଭୂତମାନେ ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଶଂଖେଂଦୁକୁଂଦଧଵଲଂ ଵୃଷଭଂ ପ୍ରଵୀରମାରୁହ୍ଯ ଯଃ କ୍ଷିତିଧରେଂଦ୍ରସୁତାନୁଯାତଃ। ଯାତ୍ଯଂବରଂ ପ୍ରଲଯମେଘଵିଭୂଷିତଂ ଚ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ଶଂଖ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଦୁଧର ଫୁଲ ପରି ଧଳା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ପାହାଡ଼ର ଝିଅମାନେ ସହିତ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ମେଘରେ ଶୋଭିତ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଲନ୍ତି—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଶାଂତଂ ମୁନିଂ ଯମନିଯୋଗପରାଯଣୈସ୍ତୈର୍ଭୀମୈର୍ମହୋଗ୍ରପୁରୁଷୈଃ ପ୍ରତିନୀଯମାନମ୍। ଭକ୍ତ୍ଯାନତଂ ସ୍ତୁତିପରଂ ପ୍ରସଭଂ ରରକ୍ଷ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ଶାନ୍ତ ଋଷି, ଯିଏ ନିୟମ ଓ ଦମରେ ଲଗ୍ନ, ଭୟଙ୍କର ମହାପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଉଥିବା ବେଳେ, ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ହୋଇ ଷ୍ଟୁତି କରିଥିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଯଃ ସଵ୍ଯପାଣି କମଲାଗ୍ରନଖେନ ଦେଵସ୍ତତ୍ପଂଚମଂ ପ୍ରସଭମେଵ ପୁରସ୍ସୁରାଣାମ୍। ବ୍ରାହ୍ମଂ ଶିରସ୍ତରୁଣପଦ୍ମନିଭଂ ଚକର୍ତ୍ତ ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯିଏ ବାମ ହାତ ଓ କମଳ ଆଙ୍ଗୁଠିର ନଖ ଦ୍ୱାରା, ଦେବମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ତରୁଣ କମଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କାଟିଥିଲେ—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଯସ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚରଣୌ ଵରଦସ୍ଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ଵାଗ୍ଭିରମଲାଭିରତଂଦ୍ରିତାତ୍ମା। ଦୀପ୍ତସ୍ତମାଂସି ନୁଦତେ ସ୍ଵକରୈର୍ଵିଵସ୍ଵାଂସ୍ତଂ ଶଂକରଂ ଶରଣଦଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜାମି
ଯାଙ୍କ ପାଦକୁ ଭକ୍ତିରେ ନମି, ଶୁଦ୍ଧ ଶବ୍ଦରେ ଷ୍ଟୁତି କରି, ଅକ୍ଲାନ୍ତ ମନ ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ପୂଜିଥିଲେ, ସେଠାରେ ତେଜସ୍ୱୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି—ସେଇ ଶରଣଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।