ଅଥ ଵିହିତଵିଧାନଂ କାଲମାସାଦ୍ଯ ଦେଵସ୍ତ୍ରିଦଶଗଣହିତାର୍ଥଂ ସର୍ଵଭୂତାନୁକଂପୀ। ଵିମଲ ଵିରଲ କେଶଶ୍ଚଂଦ୍ରଶଂଖୋଦଯଶ୍ରୀରଦିତିତନଯଭାଵଂ ଦେଵଦେଵଶ୍ଚକାର
ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କରୁଣା କରି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଶଂଖ ପରି ଧଳା ଚମକ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ କେଶ ସହିତ, ଦେବଦେବୀ ଅଦିତିଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଅଵତରତି ଚ ଵିଷ୍ଣୌ ସିଦ୍ଧଦେଵାସୁରାଣାମନିମିଷନଯନାନାଂ ଵିପ୍ରସେଦୁର୍ମୁଖାନି। ଅତିଵିରତରଜୋଭିର୍ଵାଯୁଭିଃ ସଂଵହଦ୍ଭିର୍ଦିନମପି ଚ ତଦାସୀଜ୍ଜନ୍ମ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସୁଗର୍ଭେ
ବିଷ୍ଣୁ ଅବତରଣ କରିବାବେଳେ, ସିଦ୍ଧ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ଜଗମଗାଉଥିଲା। ବାୟୁ ଧୂଳିକୁ ଦୂର କରିଥିଲା, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେବା ସମୟରେ ଦିନଟି ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ଅଦିତିରଜନଗର୍ଭା ସାପି ଦେଵୀ ପ୍ରଯାଂତୀ ନତଜଘନଭରାର୍ତ୍ତା ମଂଦସଂଚାରରମ୍ଯା। ଅଲସଵଦନଖେଦଂ ପାଂଡୁଭାଵଂ ଵହଂତୀ ଗୁରୁତରମଵଗାଢଂ ଗର୍ଭମେଵୋଦ୍ଵହଂତୀ1.30.
ଅଦିତି ରାଜନୀ, ଦେବଶିଶୁ ଗର୍ଭରେ ନେଇ, ଭାରରେ ଦବାଯାଇ ଧୀରେ ଚାଲୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚାଲି ମୃଦୁ, ମୁହଁ କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଫିକା, ଭାରି ଗର୍ଭ ଭୋଗୁଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେ ଖଲୁ ଗର୍ଭଵାସଂ ନାରାଯଣେ ଭୂତଭଵିଷ୍ଯଯୋଗାତ୍। ଵିନାପଦଂ ପ୍ରାପ୍ତମନୋରଥାନି ଭୂତାନି ସର୍ଵାଣି ତଦା ବଭୂଵୁଃ
ନାରାୟଣ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତା ସମୟରେ ଚେଷ୍ଟା ବିନା ନିଜ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିଲେ।
ସମୀରଣୋ ଵାତି ଚ ମଂଦମଂଦଂ ପତତ୍ସୁ ଵର୍ଷେଷୁ ନଗୋଦ୍ଭଵେଷୁ। ଵିଵିକ୍ତମାର୍ଗେଷୁ ଦିଗଂତରେଷୁ ଜନେଷୁ ଵୈ ସତ୍ଯମୁପାଗତେଷୁ
ହଳୁକା ପବନ ବହୁଥିଲା, ବର୍ଷା ପଡୁଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଉଠୁଥିଲା। ନିର୍ଜନ ପଥରେ, ଦୂର ଦିଗରେ ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ରହିଥିଲା।
ଵିମୁଚ୍ଯମାନେ ଗଗନେ ରଜୋଭିଃ ଶନୈଶ୍ଶନୈର୍ନଶ୍ଯତି ଚାଂଧକାରେ। ଉଦରାଂତର୍ଗତେ ଵିଷ୍ଣୌ ଦ୍ରୋହବୁଦ୍ଧିସ୍ତଦାଭଵତ୍
ଆକାଶରେ ଧୂଳି ଉଡୁଥିଲା, ଅନ୍ଧାର ଦୀରେ-ଦୀରେ ହଟିଯାଉଥିଲା। ବିଷ୍ଣୁ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ଦ୍ୱେଷର ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତାଂ ନିଶାମଯ ରାଜେଂଦ୍ର ଦେଵମାତୁର୍ଯଥାକ୍ରମମ୍। କିମନୁକ୍ରମଣେନୈଵ ଲଂଘଯାମି ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାତାଙ୍କ କ୍ରମ ଦେଖ। କାହିଁକି ଏହାକୁ ଅନୁକ୍ରମରେ କହିବି? ମୁଁ ତିନି ଲୋକ ଅଟକାଇଯିବି।
ବାଷ୍କଲିଂ ଦାନଵେଂଦ୍ରଂ ତଂ କୁର୍ଯାଂ ପାତାଲଵାସିନମ୍। ଶକ୍ରସ୍ଯ ତୁ ମଯା ଦତ୍ତଂ ଧନଂ ଲାଵଣ୍ଯମେଵ ଚ
ମୁଁ ସେଇ ବାଷ୍କଳ ଦାନବନାୟକଙ୍କୁ ପାତାଳରେ ବସାଇଦେବି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ଧନ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଛି।
ଦାନଵାନାଂ ଵିନାଶାଯ ଏକୈଵ ପ୍ରଭଵାମ୍ଯହମ୍। କ୍ଷିପାମି ଶରଜାଲାନି ଚକ୍ରଯାନାନ୍ଯନେକଶଃ
ଦାନବମାନଙ୍କ ନଶ୍ୱନ ପାଇଁ ମୁଁ ଏକା ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ମୁଁ ଅନେକ ତୀର ବର୍ଷା ଓ ଚକ୍ର ରଥ ଫିଙ୍ଗିବି।
ଗଦାଵ୍ରାତାଂଶ୍ଚ ଵିଵିଧାନ୍ଦାନଵାନାଂ ଵିନାଶନେ। ଵିବୁଧାନ୍ଦେଵଲୋକସ୍ଥାନଧୋଭୂମେସ୍ତୁ ଦାନଵାନ୍
ଦାନବମାନଙ୍କ ନଶ୍ୱନ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଗଦା ଦଳ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ଦେବମାନେ ଦେବଲୋକରେ ଓ ଦାନବମାନେ ତଳ ଭୂମିରେ ବସିଛନ୍ତି।
କରୋମି କାଲଯୋଗେନ ତତ୍ତୁ କାର୍ଯଂ ଵ୍ରତେନ ମେ। ନିସ୍ସୃତା ସହସା ଵାଣୀ ଵକ୍ତ୍ରମେଵାଭିସଂସ୍ଥିତା
ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ସମୟରେ ଏହି କାମ କରେଁ; କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ମୋ ମୁଁହରୁ ଏକ କଥା ବେରିଗଲା ଏବଂ ମୁଁହେ ରୁହିଗଲା।
ଯେନେଦଂ ଚିନ୍ତ୍ଯତେ ପୂର୍ଵଂ ଯନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟଂ ନ ଚ ଶ୍ରୁତମ୍। ବଂଧଂ ଵୈ ଦନୁମୁଖ୍ଯସ୍ଯ କୃତଂ କୋପେନ ପଶ୍ଯ ମେ
ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ମନେ ଆସିଥିଲା, ଯାହାକୁ ଦେଖିନଥିଲି, ଶୁଣିନଥିଲି—ଦେଖ, କ୍ରୋଧରେ ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲି।
କଶ୍ଯପାଯ ପୁରା ଦତ୍ତଂ ଧନଂ ଲାଵଣ୍ଯମେଵ ଚ। କିମଯଂ ଵିଗତୋତ୍ସାହୋ ଵାଯଵୋଥ ସମାକୁଲାଃ
କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଧନ ଓ ଲାଳିତ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା—ଏହି ବାୟୁ କି ଶକ୍ତି ହରାଇଦେଇଛି, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ବାୟୁ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି?
ଭ୍ରମତୀଵ ହି ମେ ଦୃଷ୍ଟିର୍ମୈତଦ୍ରୂପଂ ପ୍ରଚିଂତିତମ୍। ଆଵିଷ୍ଟା କିମହଂ ଵଚ୍ମି କେନାପ୍ଯସଦୃଶଂ ଵଚଃ
ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ମନେ ହୁଏ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛି, ଯାହା ମନେ ଆସିଥିଲା ତାହା ଆକାର ନେଇଛି; ମୁଁ କ'ଣ କହିବି, କିଏ ଜଣେ ଅନୁଚିତ କଥା ମୋ ମୁଁହରୁ କହାଯାଇଛି।
ଵିକଲ୍ପଵଶମାପନ୍ନାଽଭୀକ୍ଷ୍ଣଂ ହୃଦିମମର୍ଶ ସା। ଦଧାର ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଦିଵ୍ଯମୀଶ୍ଵରମ୍
ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ି, ସେ ଅନ୍ତରେ ଅନ୍ତର୍ବେଦନା ସହିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି ଧାରଣ କଲେ।
ତତଃ ସମଭଵତ୍ତସ୍ଯାଂ ଵାମନୋ ଭୂତଵାମନଃ। ଜାତେନ ଯେନ ଚକ୍ଷୂଂଷି ଦାନଵାନାଂ ହୃତାନି ଵୈ
ତାପରେ, ସେଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ ବାମନ, ଅଦ୍ଭୁତ ବାମନ ଅବତାର; ଯାଙ୍କ ଜନ୍ମରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧାରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଜାତମାତ୍ରେ ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ଦେଵଦେଵେ ଜନାର୍ଦନେ। ନଦ୍ଯଃ ସ୍ଵଚ୍ଛାଂବୁଵାହିନ୍ଯୋ ଵଵୌ ଗଂଧଵହୋଽନିଲଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ନଦୀମାନେ ପବିତ୍ର ଜଳ ବହାଇଲେ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ବହିଲା।
କଶ୍ଯପୋପି ସୁଖଂ ଲେଭେ ତେନ ପୁତ୍ରେଣ ଭାସ୍ଵତା। ସର୍ଵେଷାଂ ମାନସୋତ୍ସାହସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାଂତରଵାସିନାମ୍
କଶ୍ୟପ ମଧ୍ୟ ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ସୁଖ ପାଇଲେ; ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଉଲ୍ଲାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ସଂଜାତମାତ୍ରେ ତୁ ତତୋ ଜନାଧିପଜନାର୍ଦନେ। ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ଦୁଂଦୁଭଯୋ ଵିନେଦୁସ୍ତୈଶ୍ଚ ତାଡିତାଃ
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବତାମାନେ ଡମ୍ବ ମାରିଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦ ଚାରିପାଖରେ ଗୁଞ୍ଜିଲା।
ଅତିପ୍ରହର୍ଷାତ୍ତୁ ଜଗତ୍ତ୍ରଯସ୍ଯ ମୋହଶ୍ଚ ଦୁଃଖାନି ଚ ନାଶମୀଯୁଃ। ଜଗୋ ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵଗଣୋତିମାତ୍ରଂ ଭାଵସ୍ଵରୈର୍ଭର୍ତୃଵିମିଶ୍ରିତାଶ୍ଚ
ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରୁ ତିନି ଲୋକର ମୋହ ଓ ଦୁଃଖ ଶେଷ ହେଲା; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଦେବତାମାନେ ସହ ମିଶିଲେ।
ସୁରାଙ୍ଗନାଶ୍ଚାପି ଚ ଭାଵଯୁକ୍ତା ନୃତ୍ଯଂତି ତତ୍ରାପ୍ସରସାଂ ସମୂହାଃ। ତଥୈଵ ଵିଦ୍ଯାଧରସିଦ୍ଧସଂଘା ଵିମାନଯାନୈର୍ମୁଦିତା ଭ୍ରମଂତି
ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ତାଳେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସମୂହ ସହ; ଏହିପରି ଭାବେ ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଉଡ଼ନ୍ତା ରଥରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଵଦଂତି ସତ୍ଯାନୃତକାର୍ଯନିର୍ଣଯଂ ତଥାଭିରଂଗଂ ପ୍ରତିଦର୍ଶଯଂତି। ଗାଯଂତି ଗେଯଂ ଵିନିଵୃତ୍ତରାଗା ମୁହୁର୍ମୁହୁର୍ଦୁଃଖସୁଖପ୍ରଭୂତାଃ
ସେମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ବିଷୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରି, ନିଜ ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇଲେ; ରାଗ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ସୁର ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ, ପୁନିପୁନି ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖରେ ଭାସିଗଲେ।
ନୃତ୍ଯଂତି ଵୈ ସ୍ଵର୍ଗଗତାଶ୍ଚ ତେ ତୁ ଧର୍ମାର୍ଜିତଂ ସ୍ଵର୍ଗମିତୋ ଵ୍ରଜଂତି। ଇତି ଵିଗତଵିଷାଦେ ନିର୍ମଲେ ଜୀଵଲୋକେ ତିମିରନିକରମୁକ୍ତା ନିର୍ଵୃତିଂ ପ୍ରାପ୍ତୁକାମାଃ
ଯେମାନେ ଧର୍ମରେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଥିଲେ ସେମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଏଠାରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଏଭଳି ଭାବେ ଦୁଃଖ ହୀନ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜୀବଲୋକରେ, ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ନିଜର ଶାନ୍ତି ପାଇବାକୁ ଆଶା କଲେ।
ତତ୍ରୋଚୁଃ କେଚିଦୁର୍ଵ୍ଯାଂ ଜଯଜଯ ଭଗଵନ୍ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ କେଚିତ୍। ତ୍ଵେଵଂ ପ୍ରୋକ୍ତପ୍ରଣାଦୈରଵିରଲ ମନସଶ୍ଚାନୁଵାଦୈସ୍ତଥାନ୍ଯୈଃ। ଧ୍ଯାଯଂତେନ୍ଯେ ନିଗୂଢଂ ଜନନଭଯ ଜରାମୃତ୍ଯୁଵିଚ୍ଛେଦହେତୋ-। ରିତ୍ଯେଵଂ କୃତ୍ସ୍ନମାସୀଜ୍ଜଗଦିଦମଖିଲଂ ସର୍ଵତଃ ସଂପୃହୃଷ୍ଟମ୍
ସେଠାରେ କିଛି ଜଣେ ଆକାଶରେ 'ଜୟ ହେଉ, ଭଗବାନ!' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଅନ୍ୟେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ; ଏଭଳି ଅବିରତ ଧ୍ୱନି ଓ ହୃଦୟର ଗୁଞ୍ଜନ ସହିତ, କିଛି ଲୋକ ଗୁପ୍ତରେ ଜନ୍ମ, ଭୟ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନାଶକାରଣ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ—ଏଭଳି ଭାବେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ପରମାସାଦ୍ଯ ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ବ୍ରହ୍ମାହ ଜଗତଃ କୃତେ। ଜାତୋଯଂ ଭଵତାମର୍ଥେ ଵାମନୋ ଯଦପୀଶ୍ଵରଃ
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କହିଲେ: 'ଏହି ବାମନ, ଯଦିଓ ସ୍ୱାମୀ, ତଥାପି ତୁମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।'
ଏଷ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଏଷ ଏଵ ମହେଶ୍ଵରଃ। ଏଷ ଵେଦାଶ୍ଚ ଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଗଶ୍ଚୈଷ ନ ସଂଶଯଃ
ଏହିଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର; ଏହିଁ ବେଦ, ଯଜ୍ଞ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵିଷ୍ଣୁଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥାଵରଜଂଗମମ୍। ଏକଃ ସ ତୁ ପୃଥ୍କ୍ତ୍ଵେନ ସ୍ଵଯଂଭୂରିତି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ—ଚଳାଚଳ—କୁ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି; ସେ ଏକ, କିନ୍ତୁ ନାନା ରୂପେ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ସ୍ୱୟଂଭୂ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯଥାର୍ଥଵର୍ଣକେ ସ୍ଥାନେ ଵିଚିତ୍ରଃ ସ୍ଫାଟିକୋ ମଣିଃ। ତତୋ ଗୁଣଵଶାତ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଵଯଂଭୋରନୁଵର୍ତ୍ତନମ୍
ଯେପରି ଏକ ରଙ୍ଗିନ କ୍ରିଷ୍ଟଳ ମଣି ନିଜ ଚାରିପାଖର ରଙ୍ଗ ଧରେ, ସେପରି ସ୍ୱୟଂଭୂ ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।
ଯଥା ହି ଗାର୍ହପତ୍ଯୋଗ୍ନିରନ୍ଯସଂଜ୍ଞାଂ ପୁନର୍ଵ୍ରଜେତ୍। ଲଭେତ ସଂଜ୍ଞାଂ ଭଗଵାନ୍ବ୍ରାହ୍ମାଦିଷୁ ତଥା ହ୍ଯସୌ
ଯେପରି ଗୃହସ୍ଥ ଅଗ୍ନି ଅନ୍ୟ ନାମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁନି ନିଜ ପ୍ରାଚୀନ ନାମକୁ ପାଇଁଥାଏ, ସେପରି ଭଗବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ନାମକୁ ପୁନି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସର୍ଵଥା ଵାମନୋ ଦେଵୋ ଦେଵକାର୍ଯଂ କରିଷ୍ଯତି। ଏଵଂ ଚିଂତଯତାଂ ତେଷାଂ ଭାଵିତାନାଂ ଦିଵୌକସାମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବାମନ ଦେବ ଦେବତାମାନଙ୍କ କାମ ସଫଳ କରିବେ ବୋଲି, ସେହି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଭକ୍ତମାନେ ଏହିପରି ଭାବିଥିଲେ।