ଅଶୋକଵନଵାସିନ୍ଯୈ ପୂଜ୍ଯାଵୋଷ୍ଠୌ ଚ ଭୂତିଦୌ। ସ୍ଥାଣଵେ ଚ ହରଂ ତଦ୍ଵଦାସ୍ଯଂ ଚଂଦ୍ରମୁଖପ୍ରିଯେ
ଅଶୋକବନରେ ବସୁଥିବା ତାଙ୍କୁ, ଯିଏଙ୍କର ଠোঁଟ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ସେଠାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି ଭାବେ, ଷ୍ଠାଣୁ ଓ ହରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମୁହଁକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।
ନମୋର୍ଧନାରୀଶହରମସିତାଂଗୀତି ନାସିକାମ୍। ନମ ଉଗ୍ରାଯ ଲୋକେଶଂ ଲଲିତେତି ପୁନର୍ଭ୍ରୁଵୌ
ନାକ ପାଇଁ ନାରୀଶ୍ୱର ଓ ହରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର; କଳା ଦେହୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ। ଭୃକୁଟି ପାଇଁ ଉଗ୍ର, ଲୋକନାଥ ଓ ଲଳିତାଙ୍କୁ ପୁଣି ନମସ୍କାର କର।
ଶର୍ଵାଯ ପୁରହର୍ତ୍ତାରଂ ଵାସୁଦେଵ୍ଯୈ ତଥାଲକମ୍। ନମଃ ଶ୍ରୀକଂଠନାଥାଯ ଶିଵକେଶାଂସ୍ତଥାର୍ଚଯେତ୍
ନଗର ଧ୍ୱଂସକାରୀ ଶର୍ବଙ୍କୁ ଓ ବାସୁଦେବୀଙ୍କୁ ଚୁଲି ପାଇଁ ନମସ୍କାର କର। ଶ୍ରୀକଣ୍ଠନାଥଙ୍କୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ଚୁଲିକୁ ପୂଜା କର।
ଭୀମୋଗ୍ରଭୀମରୂପିଣ୍ଯୈ ଶିରଃ ସର୍ଵାତ୍ମନେ ନମଃ। ହରମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍ସୌଭାଗ୍ଯାଷ୍ଟକମଗ୍ରତଃ
ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଓ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ନମସ୍କାର କର। ସର୍ବବ୍ୟାପୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ହରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପରେ ସୌଭାଗ୍ୟାଷ୍ଟକ ପାଠ କର।
ସ୍ଥାପଯେତ୍ସ୍ନିଗ୍ଧନିଷ୍ପାଵାନ୍କୁସୁଂଭକ୍ଷୀରଜୀରକମ୍। ତରୁରାଜେକ୍ଷୁଲଵଣଂ କୁସ୍ତୁଂବୁରୁମଥାଷ୍ଟମମ୍
ସ୍ନିଗ୍ଧ ନିଷ୍ପାବ, କୁସୁମ୍ଭ, ଖୀର, ଜୀରା, ତରୁ, ରାଜକ୍ଷବ, ଲୁଣ, ଧନିଆ ଏବଂ ଅଠମ ମଥା ରଖିବା ଉଚିତ୍।
ଦଦ୍ଯାତ୍ସୌଭାଗ୍ଯକୃଦ୍ଯସ୍ମାତ୍ସୌଭାଗ୍ଯାଷ୍ଟକମିତ୍ଯୁତ। ଏଵଂନିଵେଦ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵମଗ୍ରତଃ ଶିଵଯୋଃ ପୁନଃ
ଏହି ଅଠଟି ଉପଚାରକୁ ସୌଭାଗ୍ୟାଷ୍ଟକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ସୌଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଚୈତ୍ରେ ଶୃଂଗାଟକାନ୍ପ୍ରାଶ୍ଯ ସ୍ଵପେଦ୍ଭୂମାଵରିଂଦମ। ପୁନଃ ପ୍ରଭାତେ ଚ ତଥା କୃତସ୍ନାନଜପଃ ଶୁଚିଃ
ଚୈତ୍ର ମାସରେ ଶୃଙ୍ଗାଟକ ଖାଇ ଭୂମିରେ ଶୋଇବା ଉଚିତ୍, ହେ କମଳଜ। ପରେ ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ ଓ ଜପ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହେବା ଦରକାର।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଦାଂପତ୍ଯଂ ମାଲ୍ଯଵସ୍ତ୍ରଂ ଵିଭୂଷଣୈଃ। ସୌଭାଗ୍ଯାଷ୍ଟକସଂଯୁକ୍ତ ସୌଵର୍ଣଂ ପ୍ରତିମାଦ୍ଵଯମ୍
ଦ୍ୱିଜ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ସୌଭାଗ୍ୟାଷ୍ଟକ ସହିତ ସୁନାର ଦୁଇଟି ପ୍ରତିମା ଦେବା ଉଚିତ୍।
ପ୍ରୀଯତାଂ ମେତ୍ର ଲଲିତା ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ନିଵେଦଯେତ୍। ଏଵଂ ସଂଵତ୍ସରଂ ଯାଵତ୍ତୃତୀଯାଯାଂ ସଦା ନୃପ
ଲଳିତା ମୋ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ—ଏଭଳି କହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏଭଳି ପ୍ରତିବଛର ତୃତୀୟା ତିଥିରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍, ହେ ରାଜନ।
ପ୍ରାଶନେ ଦାନମଂତ୍ରେ ଚ ଵିଶେଷୋଯଂ ନିବୋଧ ମେ। ଗୋଶୃଂଗାଂବୁ ମଧୌ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵୈଶାଖେ ଗୋମଯଂ ପୁନଃ
ଭୋଜନ ଓ ଦାନ ସମୟରେ ବିଶେଷ ନିୟମ ଅଛି—ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଚୈତ୍ରରେ ଗାଈର ଶିଙ୍ଗର ପାଣି ଦେବା ଉଚିତ୍; ବୈଶାଖରେ ଗୋମୟ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ମଂଦାରକୁସୁମଂ ବିଲ୍ଵପତ୍ରଂ ଶୁଚୌ ସ୍ମୃତମ୍। ଶ୍ରାଵଣେ ଦଧିସଂପ୍ରାଶ୍ଯଂ ନଭସ୍ଯେ ତୁ କୁଶୋଦକମ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଓ ବେଳପତ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ବୋଲି ମନାଯାଏ। ଶ୍ରାବଣରେ ଦହି ଖାଇବା ଉଚିତ୍; ଭାଦ୍ରବରେ କୁଶ ଦଳ ମିଶିତ ପାଣି।
କ୍ଷୀରଂ ଚାଶ୍ଵଯୁଜେ ମାସି କାର୍ତ୍ତିକେ ପୃଷଦାଜ୍ଯକମ୍। ମାର୍ଗଶୀର୍ଷେ ତୁ ଗୋମୂତ୍ରଂ ପୌଷେ ସଂପ୍ରାଶଯେଦ୍ଘୃତମ୍
ଆଶ୍ୱିନରେ ଖୀର; କାର୍ତ୍ତିକରେ ଦହିର ଘିଅ; ମାର୍ଗଶୀର୍ଷରେ ଗୋମୂତ୍ର; ପୌଷରେ ଘିଅ ଖାଇବା ଉଚିତ୍।
ମାଘେ କୃଷ୍ଣତିଲାଂସ୍ତଦ୍ଵତ୍ପଂଚଗଵ୍ଯଂ ଚ ଫାଲ୍ଗୁନେ। ଲଲିତା ଵିଜଯା ଭଦ୍ରା ଭଵାନୀ କୁମୁଦା ଶିଵା
ମାଘରେ କଳା ତିଳ ଏବଂ ଫାଲ୍ଗୁନରେ ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଲଳିତା, ବିଜୟା, ଭଦ୍ରା, ଭବାନୀ, କୁମୁଦା, ଶିବା—
ଵାସୁଦେଵୀ ତଥା ଗୌରୀ ମଂଗଲା କମଲା ସତୀ। ଉମା ଚ ଦାନକାଲେ ତୁ ପ୍ରୀଯତାମିତି କୀର୍ତ୍ତଯେତ୍
ବାସୁଦେବୀ, ଗୌରୀ, ମଙ୍ଗଳା, କମଳା, ସତୀ ଓ ଉମା—ଦାନ ସମୟରେ 'ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତୁ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଦ୍ଵାଦଶେ ମାସି ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣମର୍ଚଯେତ୍। ତଥା ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଚ ତତ୍ରୈଵ ଭର୍ତ୍ରା ସାର୍ଧମଥାର୍ଚଯେତ୍
ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ମାସରେ, ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ସେଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍।
ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମତସ୍ତଦ୍ଵତ୍ସପତ୍ନୀକଃ ପିତାମହଃ। ଉପାସନୀଯୋ ଵିଦୁଷା ପରତ୍ରା ଭୀତିମିଚ୍ଛତା
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ପରଲୋକରେ ଭୟ ନ ଚାହେଁ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ପିତାମହଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ସହିତ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍।
ସୌଭାଗ୍ଯାଷ୍ଟକଂ ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ଦାତଵ୍ଯଂ ଭୂତିମିଚ୍ଛତା। ମଲ୍ଲିକାଶୋକକମଲଂ କଦଂବୋତ୍ପଲଚଂପକମ୍
ସୌଭାଗ୍ୟ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ସୌଭାଗ୍ୟାଷ୍ଟକ ଦେବା ଉଚିତ୍—ମଲ୍ଲିକା, ଅଶୋକ, ପଦ୍ମ, କଦମ୍ବ, ଉତ୍ପଳ ଓ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ।
କୁବ୍ଜକଂ କରଵୀରଂ ଚ ବାଣମମ୍ଲାନପଂକଜମ୍। ସିଂଦୁଵାରଂ ଚ ସର୍ଵେଷୁ ମାସେଷୁ କୁସୁମଂ ସ୍ମୃତମ୍
କୁବ୍ଜକ, କରବୀର, ବାଣ, ତରୁଣ ପଦ୍ମ ଓ ସିନ୍ଦୁବାର—ଏହି ସମସ୍ତ ଫୁଲ ସମସ୍ତ ମାସରେ ଉପଯୁକ୍ତ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଜପାକୁସୁଂଭକୁସୁମଂ ମାଲତୀ ଶତପତ୍ରିକା। ଯଥାଲାଭଂ ପ୍ରଶସ୍ତାନି କରଵୀରଂ ଚ ସର୍ଵଦା
ଜବା, କୁସୁମ୍ଭା, ମାଲତୀ ଓ ପଦ୍ମ ଫୁଲ, ଯେଉଁଠି ମିଳେ, ସବୁବେଳେ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଦିଆଯାଏ; କରବୀର ଫୁଲ ମଧ୍ୟ ସମୟ ସାପେକ୍ଷ ଭଲ।
ଏଵଂ ସଂଵତ୍ସରଂ ଯାଵଦୁପୋଷ୍ଯ ଵିଧିଵନ୍ନରଃ। ସ୍ତ୍ରୀ ଚ ନକ୍ତଂ କୁମାରୀ ଚ ଶିଵମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ
ଏଭଳି, ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁରୁଷ, ଜନାନୀ କିମ୍ବା କୁମାରୀ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଉପବାସ କରି, ରାତିରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵ୍ରତାଂତେ ଶଯନଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ସର୍ଵୋପସ୍କରସଂଯୁତମ୍। ଉମାମହେଶ୍ଵରୌ ହୈମୌ ଵୃଷଭଂ ଚ ଗଵା ସହ
ବ୍ରତ ସମାପ୍ତିରେ, ସମସ୍ତ ସାଜସଜ୍ଜା ସହିତ ଏକ ଶୟନ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହା ସହିତ ହେମ ମୂର୍ତ୍ତି ଉମା ଓ ମହେଶ୍ୱର, ଏକ ବୃଷ, ଏବଂ ଗାଁ ମଧ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ଚ ଶଯନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ନିଵେଦଯେତ୍। ଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ଵତ୍ସରଂ ତ୍ଵେକଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଚ କେଶଵମ୍
ଶୟନ ରଖି ଏହାକୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନରେ ଏକ ବର୍ଷ ପାଇଁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ସହିତ ଦେବା ଉଚିତ।
ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସହ ସାଵିତ୍ର୍ଯା ପୂଜଯିତ୍ଵା ନରସ୍ତ୍ଵିହ। ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୋତି ମନସା ସମଭୀପ୍ସିତାନ୍
ଏଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ପୁରୁଷ ଜଣେ ତାଙ୍କର ମନରେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଅନ୍ଯାନ୍ଯପି ଯଥାଶକ୍ତି ମିଥୁନାନ୍ଯଂବରାଦିଭିଃ। ଧାନ୍ଯାଲଙ୍କାରଗୋଦାନୈରନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଧନସଞ୍ଚଯୈଃ
ସମ୍ଭାବ୍ୟତା ଅନୁଯାୟୀ, ଅନ୍ୟ ଦମ୍ପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ପୋଷାକ ଓ ଅନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ, ଧାନ୍ୟ, ଆଳଙ୍କାର, ଗାଁ ଓ ଅନ୍ୟ ଧନ ଦେଇ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିତ୍ତଶାଠଯେନ ରହିତଃ ପୂଜଯେଦ୍ଗତଵିସ୍ମଯଃ। ଏଵଂ କରୋତି ଯଃ ସମ୍ଯକ୍ସୌଭାଗ୍ଯଶଯନଵ୍ରତମ୍1.29.
ଧନ ଉପରେ ଲୋଭ ନ ରଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନ କରି, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠି ଏହି ଶୌଭାଗ୍ୟ ଶୟନ ବ୍ରତ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କରେ—
ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୋତି ପଦଂ ଵା ନିତ୍ଯମଶ୍ନୁତେ। ଫଲସ୍ଯୈକସ୍ଯ ଚ ତ୍ଯାଗମେତତ୍କୁର୍ଵନ୍ସମାଚରେତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ କିମ୍ବା ଚିରକାଳ ଏକ ସ୍ଥିତିରେ ରହେ; ଏହା କରି, ଏକ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଶଃ କୀର୍ତିମଵାପ୍ନୋତି ପ୍ରତିମାସଂ ନରାଧିପ। ସୌଭାଗ୍ଯାରୋଗ୍ଯରୂପୈଶ୍ଚ ଵସ୍ତ୍ରାଲଂକାରଭୂଷଣୈଃ
ସେ ପ୍ରତିମାସେ ଯଶ ଓ କୀର୍ତି ପାଇଥାଏ, ରାଜା; ଶୌଭାଗ୍ୟ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ରୂପ, ପୋଷାକ, ଆଳଙ୍କାର ଓ ଭୂଷଣ ମଧ୍ୟ ପାଇଥାଏ।
ନ ଵିଯୁକ୍ତୋ ଭଵେଦ୍ରାଜନ୍ସୌଭାଗ୍ଯଶଯନପ୍ରଦଃ। ଯସ୍ତୁ ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷାଣି ସୌଭାଗ୍ଯଶଯନଵ୍ରତମ୍
ଯେଉଁଠି ଶୌଭାଗ୍ୟ ଶୟନ ଦେଇଥାଏ, ସେ କେବେ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ରାଜା; ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ବ୍ରତ କରେ—
କରୋତି ସପ୍ତ ଚାଷ୍ଟୌ ଵା ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ମହୀଯତେ। ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଵସେତ୍ସମ୍ଯକ୍ଯାଵତ୍କଲ୍ପାଯୁତଂ ନରଃ
ସପ୍ତ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟ ବର୍ଷ କଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ; ସେଠାରେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କଳ୍ପ ଅୟୁତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂଜିତ ହୋଇ ରହେ।
ଵିଷ୍ଣୋର୍ଲୋକମଥାସାଦ୍ଯ ଶିଵଲୋକଗତସ୍ତଥା। ନାରୀ ଵା କୁରୁତେ ଯା ତୁ କୁମାରୀ ଵା ନରେଶ୍ଵର
ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶିବ ଲୋକକୁ ଯାଇ, ଯେଉଁ ଜନାନୀ କିମ୍ବା କୁମାରୀ ଏହି ବ୍ରତ କରେ, ରାଜା—