ଯସ୍ମାତ୍ସୌଭାଗ୍ଯଦାଯିନ୍ଯା ଧାମ ତ୍ଵଂ ଗୁଡପର୍ଵତ।। ନିର୍ମିତଶ୍ଚାସି ପାର୍ଵତ୍ଯା ତସ୍ମାନ୍ମାଂ ପାହି ସର୍ଵଦା
'ଯେହେତୁ ତୁମେ ସୌଭାଗ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଠାରୁ ଗୁଡ଼ର ପର୍ବତ ଅଟୁଟ ଅଛ, ଏବଂ ପାର୍ବତୀ ତୁମକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ସଦା ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।'
ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଗୁଡମଯଂ ଗିରିମ୍।। ସଂପୂଜ୍ଯମାନୋ ଗଂଧର୍ଵୈର୍ଗୌରୀଲୋକେ ମହୀଯତେ
'ଏହି ପ୍ରକାର ଯିଏ ଗୁଡ଼ରେ ତିଆରିଥିବା ପର୍ବତ ଦାନ କରେ, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଏ ଏବଂ ଗୌରୀଙ୍କ ଲୋକରେ ମହିମା ପାଏ।'
ପୁନଃ କଲ୍ପଶତାଂତେ ଚ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଧିପୋ ଭଵେତ୍।। ଆଯୁରାରୋଗ୍ଯସଂପନ୍ନଃ ଶତ୍ରୁଭିଶ୍ଚାପରାଜିତଃ
'ପୁଣି, ଶତ କଳ୍ପର ଶେଷରେ ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପର ଅଧିପତି ହୁଏ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ ଥାଏ।'
ଅଥ ପାପହରଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ସୁଵର୍ଣାଚଲମୁତ୍ତମମ୍।। ଯସ୍ଯ ପ୍ରଦାନାଦ୍ଭଵନଂ ଵୈରିଂଚଂ ଯାଂତି ମାନଵାଃ
'ଏବେ ମୁଁ ପାପ ନାଶକ ଉତ୍ତମ ସୁନାର ପର୍ବତ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ଦାନ କରିଲେ ମଣିଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଭବନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।'
ଉତ୍ତମଃ ପଲସାହସ୍ରୋ ମଧ୍ଯମଃ ପଂଚଭିଃ ଶତୈଃ।। ତଦର୍ଧେନାଧମସ୍ତଦ୍ଵଦଲ୍ପଵିତ୍ତୋପି ମାନଵଃ
'ଉତ୍ତମ ହେଉଛି ହଜାର ପଳ, ମଧ୍ୟମ ପାଞ୍ଚଶେ ପଳ, ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ସହିତ ଅଧମ; ଏଭଳି ଅଳ୍ପ ଧନୀ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଯେତେକି ସମ୍ଭବ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଛଡ଼ି।'
ଦଦ୍ଯାଦେକପଲାଦୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵଂ ଯଥାଶକ୍ତି ଵିମତ୍ସରଃ।। ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଦଧ୍ଯାଦ୍ରାଜସତ୍ତମ
'ଏକ ପଳ କିମ୍ବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦେବା ଉଚିତ, ଯେତେକି ସମ୍ଭବ ଏବଂ ଇର୍ଷ୍ୟା ଛଡ଼ି; ଏବଂ, ରାଜାମାନ୍ୟ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଧାନ୍ୟର ପର୍ବତ ପରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।'
ଵିଷ୍କଂଭଶୈଲାଂସ୍ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ଋତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ପ୍ରତିପାଦଯେତ୍।। ନମସ୍ତେ ସର୍ଵବୀଜାଯ ବ୍ରହ୍ମଗର୍ଭାଯ ଵୈ ନମଃ
ସେଉଁପରି, ବିଷ୍କମ୍ଭ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ପୁରୋହିତମାନେ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ। ହେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ମୂଳ ହେଉଥିବା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଯସ୍ମାଦନଂତଫଲଦସ୍ତସ୍ମାତ୍ପାହି ଶିଲୋଚ୍ଚଯ।। ଯସ୍ମାଦଗ୍ନେରପତ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ଯସ୍ମାତ୍ପୁତ୍ରୋ ଜଗତ୍ପତେଃ
ଯେପରି ତୁମେ ଅନେକ ଫଳ ଦେଉଛ, ସେହିପରି ଏହି ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ରକ୍ଷା କର। ଯେପରି ତୁମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କର ସନ୍ତାନ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପୁଅ, ସେହିପରି ରକ୍ଷା କର।
ହେମପର୍ଵତରୂପେଣ ତସ୍ମାତ୍ପାହି ନଗୋତ୍ତମ।। ଅନେନ ଵିଧିନା ଯସ୍ତୁ ଦଦ୍ଯାତ୍କନକପର୍ଵତମ୍
ହେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତୁମେ ସୁନାର ପାହାଡ଼ ଆକାର ଧାରଣ କରିଛ, ଏହିକାରଣ ରକ୍ଷା କର। ଏହି ବିଧିରେ ଯିଏ ସୁନାର ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ—
ସ ଯାତି ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ଲୋକମାନଂଦକାରକମ୍।। ତତ୍ର କଲ୍ପଶତଂ ତିଷ୍ଠେତ୍ତତୋ ଯାତି ପରାଂ ଗତିମ୍୧୫୦ 1.21.
ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ସେଠାରେ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ରହିଥାଏ, ତାପରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପାଏ।
ଅଥାତଃ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତିଲଶୈଲଂ ଵିଧାନତଃ।। ଯତ୍ପ୍ରଦାନାନ୍ନରୋ ଯାତି ଵିଷ୍ଣୁଲୋକମନୁତ୍ତମମ୍
ଏବେ ମୁଁ ତିଳ ପାହାଡ଼ ଦାନର ବିଧି କହିବି। ଏହା ଦାନ କଲେ ମଣିଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ଉତ୍ତମୋ ଦଶଭିର୍ଦ୍ରୋଣୈର୍ମଧ୍ଯମଃ ପଂଚଭିଃ ସ୍ମୃତଃ।। ତ୍ରିଭିଃ କନିଷ୍ଠୋ ରାଜେଂଦ୍ର ତିଲଶୈଲଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
ଦଶ ଡ୍ରୋଣା ତିଳ ଦେଲେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ପାଞ୍ଚ ଡ୍ରୋଣା ଦେଲେ ମଧ୍ୟମ, ତିନି ଡ୍ରୋଣା ଦେଲେ ସବୁଠୁ ଅଳ୍ପ। ଏହିପରି ତିଳ ପାହାଡ଼ ବିବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି, ରାଜା।
ପୂର୍ଵଵଚ୍ଚାପରଂ ସର୍ଵଂ ଵିଷ୍କଂଭପର୍ଵତାଦିକମ୍।। ଦାନମଂତ୍ରଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥା ଚ ନୃପପୁଂଗଵ
ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ବିଷ୍କମ୍ଭ ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାଇଁ ଯେଉଁ ବିଧି ଥିଲା, ସେହିପରି ସବୁ କାମ କରିବାକୁ ହେବ। ଏବେ ମୁଁ ଦାନ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଯେପରି କରିବା ଉଚିତ, ତାହା କହିବି, ରାଜା।
ଯସ୍ମାନ୍ମଧୁଵଧେ ଵିଷ୍ଣୋର୍ଦେହସ୍ଵେଦସମୁଦ୍ଭଵାଃ।। ତିଲାଃ କୁଶାଶ୍ଚ ମାଷାଶ୍ଚ ତସ୍ମାଚ୍ଛାଂତିପ୍ରଦୋ ଭଵ
ମଧୁ ନାଶ କାଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦେହର ପସିନାରୁ ତିଳ, କୁଶ ଓ ମାଛ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଏହିକାରଣ ଶାନ୍ତି ଦେବାକୁ ହେ।
ହଵ୍ଯକଵ୍ଯେଷୁ ଯସ୍ମାଚ୍ଚ ତିଲା ଏଵ ହି ରକ୍ଷଣମ୍।। ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ଚ କୁରୁ ଶୈଲେଂଦ୍ର ତିଲାଚଲ ନମୋସ୍ତୁ ତେ
ଯେପରି ହବନ ଓ ପିତୃକର୍ମରେ ତିଳ ସର୍ବଦା ରକ୍ଷା କରେ, ଏହିପରି ମହାପାହାଡ଼, ଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ସ୍ଥାପିତ କର। ତିଳ ପାହାଡ଼, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଇତ୍ଯାମଂତ୍ର୍ଯ ଚ ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ତିଲାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍।। ସ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ପଦଂ ଯାତି ପୁନରାଵୃତ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍
ଏପରି ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଯିଏ ଅପୂର୍ବ ତିଳ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ବୈଷ୍ଣବ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁନର୍ବାର ଆସିବା ଦୁର୍ଲଭ।
କାର୍ପାସପର୍ଵତଶ୍ଚୈଵ ଵିଂଶଦ୍ଭାରୈରିହୋତ୍ତମଃ।। ଦଶଭିର୍ମଧ୍ଯମଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ କନିଷ୍ଠଃ ପଂଚଭିର୍ମତଃ
ଏଠାରେ କପାସ ପାହାଡ଼, କୁଡ଼ି ଭାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଦଶ ଭାରେ ମଧ୍ୟମ, ପାଞ୍ଚ ଭାରେ ସବୁଠୁ ଅଳ୍ପ।
ଭାରେଣାଲ୍ପଧନୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିତ୍ତଶାଠ୍ଯଵିଵର୍ଜିତଃ।। ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵତ୍ସର୍ଵମାସାଦ୍ଯଂ ରାଜସତ୍ତମ
ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଧନ ନେଇ କୌଶଳ କରିବା ଛାଡ଼ି, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଦେବା ଉଚିତ। ଧାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପରି ସବୁ କାମ କରିବା ଉଚିତ, ରାଜା।
ପ୍ରଭାତାଯାଂ ଚ ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ଦଦ୍ଯାଦିଦମୁଦୀରଯେତ୍।। ତ୍ଵମେଵାଵରଣଂ ଯସ୍ମାଲ୍ଲୋକାନାମିହ ସର୍ଵଦା
ସକାଳେ ଏହି ଦାନ କରି, ଏହିପରି କହିବା ଉଚିତ— 'ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ସଦା ଆବରଣ ହେଉଛ।'
କାର୍ପାସାଦ୍ରେ ନମସ୍ତସ୍ମାଦଘୌଘ ଧ୍ଵଂସନୋ ଭଵ।। ଇତି କାର୍ପାସଶୈଲେଂଦ୍ରଂ ଯୋ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଛର୍ଵସଂନିଧୌ
କପାସ ପାହାଡ଼କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ, ଏହିପରି ତୁମେ ପାପର ଏକାଠି ଧାରାକୁ ନଶ୍ୱର କର। ଏପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯିଏ କପାସ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ—
ରୁଦ୍ରଲୋକେ ଵସେତ୍କଲ୍ପଂ ତତୋ ରାଜା ଭଵେଦିହ।। ଅଥାତଃ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଘୃତାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍
ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ଏକ କଳ୍ପ ଧରି ବସିଥାଏ, ତାପରେ ଏଠାରେ ରାଜା ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ଅପୂର୍ବ ଘୃତ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ କହିବି।
ତେଜୋମଯଂ ଘୃତଂ ପୁଣ୍ଯଂମହାପାତକନାଶନମ୍।। ଵିଂଶତ୍ଯା ଘୃତକୁଂଭାନାମୁତ୍ତମଃ ସ୍ଯାଦ୍ଘୃତାଚଲଃ
ଘୃତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ପୁଣ୍ୟମୟ, ଏହା ମହାପାପକୁ ନଶ୍ୱର କରେ। କୁଡ଼ି ଘୃତ କୁଁଭ ଦେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୃତ ପାହାଡ଼ ତିଆରି ହୁଏ।
ଦଶଭିର୍ମଧ୍ଯମଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ପଂଚଭିସ୍ତ୍ଵଧମଃ ସ୍ମୃତଃ।। ଅଲ୍ପଵିତ୍ତୋପି କୁର୍ଵୀତ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମିହ ଵିଧାନତଃ
ଦଶ ଘୃତ କୁଁଭ ଦେଲେ ମଧ୍ୟମ, ପାଞ୍ଚ ଦେଲେ ଅଧମ। ଅତି ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠାରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦୁଇ ଦେଇ କରିପାରିବେ।
ଵିଷ୍କମ୍ଭପର୍ଵତାଂସ୍ତଦ୍ଵଚ୍ଚତୁର୍ଭାଗେନ କଲ୍ପଯେତ୍।। ଶାଲିତଂଡୁଲପାତ୍ରାଣି କୁଂଭୋପରି ନିଵେଶଯେତ୍
ବିଷ୍କମ୍ଭ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ଏହିପରି ଚାରି ଭାଗରେ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଘୃତ କୁଁଭ ଉପରେ ଚାଉଳ ଓ ଧାନର ପାତ୍ର ରଖିବା ଉଚିତ।
କାରଯେତ୍ସଂହତାନୁଚ୍ଚାନ୍ଯଥାଶୋଭଂ ଵିଧାନତଃ।। ଵେଷ୍ଟଯେଚ୍ଛୁକ୍ଲଵାସୋଭିରିକ୍ଷୁଦଂଡଫଲାଦିକୈଃ
ପର୍ବତଟିକୁ ଭଲଭାବେ ଏକତ୍ରିତ ଓ ଉଚ୍ଚ କରି ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେଉଁଥିରେ ଶୂଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ରେ ମୁଡ଼ିଦେବା ଓ ଚିନିକାନ୍ଦ, ଲକଡ଼ି, ଫଳ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଜିନିଷରେ ସଜାଇବା ଦରକାର।
ଧାନ୍ଯପର୍ଵତଵତ୍ସଂର୍ଵଂ ଵିଧାନମିହ ପଠ୍ଯତେ।। ଅଧିଵାସନପୂର୍ଵଂ ହି ତଦ୍ଵଦ୍ଧୋମସୁରାର୍ଚନମ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କୁହାଯାଇଛି, ସେଠି ଧାନ୍ୟର ପର୍ବତ ପରି ହେବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରଥମେ ଅଧିବାସ କରି, ପରେ ଏହିପରି ହୋମ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର।
ପ୍ରଭାତାଯାଂ ଚ ଶର୍ଵର୍ଯାଂ ଗୁରଵେ ଵିନିଵେଦଯେତ୍।। ଵିଷ୍କଂଭପର୍ଵତାଂସ୍ତଦ୍ଵଦୃତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ଶାଂତମାନସଃ
ପ୍ରଭାତବେଳେ ଏହାକୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଉଥିବା ସହିତ, ଶାନ୍ତ ମନେ ଏହି ଧାନ୍ୟର ପର୍ବତଗୁଡ଼ିକୁ ରିତ୍ବିଜମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇବା ଉଚିତ୍।
ସଂଯୋଗାଦ୍ଘୃତମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଯସ୍ମାଦମୃତତେଜସି।। ତସ୍ମାଦ୍ଘୃତାର୍ଚିର୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ପ୍ରୀଯତାମତ୍ର ଶଂକର
ଯେପରି ଘୃତ ଅମୃତର ତତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ସେହିପରି ଘୃତର ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଶିବଙ୍କୁ ଏଠାରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁ।
ଯସ୍ମାତ୍ତେଜୋମଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ଘୃତେ ଚୈଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍।। ଘୃତପର୍ଵତରୂପେଣ ତସ୍ମାନ୍ନଃ ପାହି ଭୂଧର
ଯେହେତୁ ତେଜୋମୟ ବ୍ରହ୍ମା ଘୃତରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ତେଣୁ ଭୂଧର, ଘୃତର ପର୍ବତ ରୂପେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅନେନ ଵିଧିନା ଦଦ୍ଯାଦ୍ଘୃତାଚଲମନୁତ୍ତମମ୍।। ମହାପାତକଯୁକ୍ତୋପି ଲୋକମାଯାତି ଶାଂଭଵମ୍
ଏହି ପ୍ରକାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୃତାଚଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ବଡ଼ ଅପରାଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।