ସର୍ଵଧର୍ମକ୍ରିଯାହୀନୋ ବିସସ୍ତୈନ୍ଯଂ କରୋତି ଯଃ। ଶୁନଃସଖ ଉଵାଚ। ନ୍ଯାଯେନ ଵେଦାନଧ୍ଯେତୁ ଗୃହସ୍ଥୋସ୍ତୁ ପ୍ରିଯାତିଥିଃ
ଯିଏ ପଦ୍ମମୂଳ ଚୋରି କରିଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉ। ଶୁନଃସଖ କହିଲେ: ସେ ନ୍ୟାୟ ଭାବେ ବେଦ ପଢ଼ୁ ଓ ଗୃହସ୍ଥ ହୋଇ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଆଦର କରୁ।
ସତ୍ଯଂ ଵଦତୁ ଵାଜସ୍ରଂ ବିସସ୍ତୈନ୍ଯଂ କରୋତି ଯଃ। ଅଗ୍ନିଂ ଜୁହୋତୁ ଵିଧିଵଦ୍ଯଜ୍ଞଂ ଯଜତୁ ନିତ୍ଯଶଃ
ଯିଏ ପଦ୍ମମୂଳ ଚୋରି କରିଛି, ସେ ସଦା ସତ୍ୟ କହୁ। ସେ ବିଧିମତ ଭାବେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରୁ ଓ ସଦା ଯଜ୍ଞ କରୁ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ସଦନଂ ଯାତୁ ବିସସ୍ତୈନ୍ଯଂ କରୋତି ଯଃ। ଋଷଯ ଊଚୁଃ। ଇଷ୍ଟମେଵ ଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ ଯଦିଦଂ ଶପଥୀକୃତଂ
ଯେ କେହି ପଦ୍ମ ମୂଳ ଚୋରି କରିଥାଏ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏହି ଶପଥ ନେଇଥିବା ଏକଦମ ଠିକ୍।
ତ୍ଵଯା କୃତଂ ବିସସ୍ତୈନ୍ଯଂ ସର୍ଵେଷାଂ ନଃ ଶୁନଃସଖ। ଶୁନଃସଖ ଉଵାଚ। ମଯା ହ୍ଯଂତର୍ହିତାନ୍ଯାସନ୍ବିସାନୀମାନି ଵୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପଦ୍ମ ମୂଳ ଚୋରି କରିଛ, ଶୁନଃସଖ। ଶୁନଃସଖ କହିଲେ: ମୁଁ ଏହି ପଦ୍ମ ମୂଳଗୁଡିକୁ ତୁମେମାନେ ପାଇଁ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଧର୍ମଂ ଚ ଶ୍ରୋତୁକାମେନ ଜାନୀଧ୍ଵଂ ମାଂ ଚ ଵାସଵମ୍। ଅଲୋଭାଦକ୍ଷଯାଲୋକା ଜିତା ଵୋ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ଧର୍ମ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା, ମୋତେ ବି ବାସବ ବୋଲି ଜାଣ। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ତୁମେ ଲୋଭ ଛାଡ଼ି ଅକ୍ଷୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜିତିଛ।
ଵିମାନମଧିତିଷ୍ଠଧ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛାମସ୍ତ୍ରିଦଶାଲଯମ୍। ତତୋ ମହର୍ଷଯସ୍ତେ ତୁ ଵିଜ୍ଞାଯାଥ ପୁରଂଦରମ୍
ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ଯାନରେ ବସ, ଚଳ, ଆମେ ତିନି ଲୋକର ନିବାସକୁ ଯିବା। ତାପରେ ସେହି ମହାର୍ଷିମାନେ ବୁଝି, ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଊଚୁଃ ପୁରଂଦରଂ ଚେଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଵିଶାରଦାଃ। ଇହାଗତ୍ଯ ନରୋ ଯସ୍ତୁ ମଧ୍ଯମଂ ପୁଷ୍କରଂ ଵିଶେତ୍
ବାକ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେମାନେ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ କହିଲେ: ଯେ କେହି ଏଠାକୁ ଆସି, ମଧ୍ୟମ ପୁଷ୍କରକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ—
ତ୍ରିରାତ୍ରୋପୋଷିତୋ ଭୂତ୍ଵା ଲଭେଦାଵଶ୍ଯକଂ ଫଲମ୍। ଦ୍ଵାଦଶଵାର୍ଷିକୀଦୀକ୍ଷା ସ୍ମୃତା ଯାତୁ ଵନୌକସାଂ
ତିନି ରାତି ଉପବାସ ରହି, ସେ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ପାଏ। ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଦୀକ୍ଷା ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ତସ୍ଯାଃ ଫଲଂ ସମଗ୍ରଂ ଚ ଲଭେଦିହ ନ ସଂଶଯଃ। ନାସୌ ଦୁର୍ଗତିମାପ୍ନୋତି ସ୍ଵଗଣୈଃ ସହ ମୋଦତେ
ସେ ଏଠି ଏହି ଦୀକ୍ଷାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ପାଏ। ସେ କେବେ ଦୁର୍ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ, ନିଜ ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ଵିରିଞ୍ଚିସ୍ଥାନମାସାଦ୍ଯ ତିଷ୍ଠେଦ୍ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଦିନମ୍। ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ। ଇଂଦ୍ରେଣ ସହ ସଂପ୍ରୀତାସ୍ତଦା ଜଗ୍ମୁସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଦିନ ଅବଧି ରହେ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ତାପରେ ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଖୁସିରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ଵିଲୋଭ୍ଯମାନାସ୍ତେ ଲୋଭୈର୍ବହୁଵିଧୈରିହ। ନୈଵ ଲୋଭଂ ତଥା ଚକ୍ରୁସ୍ତେନ ଜଗ୍ମୁସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଏଠି ବହୁ ପ୍ରକାର ଲୋଭ ଦେଇ ମଧୁର କଥା ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ କେବେ ଲୋଭରେ ପଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।
ଇଦଂ ଯଃ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯମୃଷୀଣାଂ ଚରିତଂ ଶୁଭମ୍। ଵିମୁକ୍ତଃ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହୀଯତେ
ଯେ କେହି ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ଋଷିମାନଙ୍କର ଶୁଭ କଥା ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
ଭୀଷ୍ମ ଉଵାଚ। ଅତ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯଵତୀ ରମ୍ଯା କଥେଯଂ ପାପନାଶିନୀ। ଵିସ୍ତରେଣ ଚ ମେ ବ୍ରୂହି ଯାଥାତଥ୍ଯେନ ପୃଚ୍ଛତଃ
ଭୀଷ୍ମ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ମନୋହର, ପାପ ନାଶ କରେ। ମୋତେ ଏହା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହ, କାରଣ ମୁଁ ପଚାରୁଛି।
ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମଧ୍ଯମସ୍ଯାପି ଋଷିଭିଃ ପରିକୀର୍ତିତମ୍। ଫଲଂ ଚାନ୍ନସ୍ଯ କଥିତଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଚ ଦମସ୍ଯ ତୁ
ମଧ୍ୟମ ଭାଗର ମହିମା ଋଷିମାନେ ବଢ଼ାଇ କହିଛନ୍ତି। ଅନ୍ନର ଫଳ ଓ ଦମ୍ୟତାର ମହିମା ବି କଥାଯାଇଛି।
ଵିଷ୍ଣୁନା ଚ ପଦନ୍ଯାସଃ କୃତୋ ଯତ୍ର ମହାମୁନେ। କନୀଯସସ୍ତଥୋତ୍ପତ୍ତିର୍ଯଥାଭୂତା ଵଦସ୍ଵ ମେ
ଏଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ପାଦ ରଖିଥିଲେ, ହେ ମହାମୁନି, ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଯେଉଁଠି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସେ ସତ୍ୟ କଥା ମୋତେ କହ।
ପୁଲସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ। ପୁରା ରଥଂତରେ କଲ୍ପେ ରାଜାସୀତ୍ପୁଷ୍ପଵାହନଃ। ନାମ୍ନା ଲୋକେଷୁ ଵିଖ୍ଯାତସ୍ତେଜସା ସୂର୍ଯସନ୍ନିଭଃ
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ପୁରୁଣା ରଥଂତର କଳ୍ପରେ ପୁଷ୍ପବାହନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ବୀ ଥିଲେ।
ତପସା ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟେନ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରେଣ ଭାରତ। କମଲଂ କାଂଚନଂ ଦତ୍ତଂ ଯଥାକାମଗମଂ ନୃପ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଚାରିମୁହଁ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଏକ ସୁନାର ପଦ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ରାଜା ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଯେଉଁଠି ଚାଲିପାରିଥିଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାନି ଲୋକଂ ଚ ଯଥେଷ୍ଟଂ ଵିଚରତ୍ସଦା। କଲ୍ପାଦୌ ତୁ ସମଂ ଦ୍ଵୀପଂ ତସ୍ଯ ପୁଷ୍କରଵାସିନା
ସେ ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଘୁରୁଥିଲେ। କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭରେ ସେ ଦ୍ୱୀପ ପୁଷ୍କରବାସୀମାନଙ୍କ ସହିତ ସାଧାରଣ ଥିଲା।
ଲୋକେନ ପୂଜିତଂ ତସ୍ମାତ୍ପୁଷ୍କରଦ୍ଵୀପମୁଚ୍ଯତେ। ତଦେଵ ବ୍ରହ୍ମଣା ଦତ୍ତଂ ଯାନମସ୍ଯ ତତୋଂବୁଜମ୍
ଲୋକମାନେ ପୂଜା କରୁଥିବାରୁ ଏହାକୁ ପୁଷ୍କରଦ୍ୱୀପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେ ଯାନ, ଅର୍ଥାତ୍ ପଦ୍ମ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ପୁଷ୍ପଵାହନ ଇତ୍ଯାହୁସ୍ତସ୍ମାତ୍ତଂ ଦେଵଦାନଵାଃ। ନୌପମ୍ଯମସ୍ତୀହ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେପି ବ୍ରହ୍ମାଂବୁଜସ୍ଥସ୍ଯ ଚ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ
ଏହିଠାରୁ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପବାହନ ବୋଲି କହିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦ୍ମରେ ବସୁଥିବା ସେହି ରାଜାଙ୍କ ସମାନ ତିନି ଲୋକରେ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ତପୋନୁଭାଵାଦଥ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୀ ନାରୀ ସହସ୍ରୈରଭିଵଂଦ୍ଯମାନା। ନାମ୍ନା ଚ ଲାଵଣ୍ଯଵତୀ ବଭୂଵ ଯା ପାର୍ଵତୀଵେଷ୍ଟତମା ଭଵସ୍ଯ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ପ୍ରଭାବରେ, ରାଜାଙ୍କର ରାନୀ ଲାବଣ୍ୟବତୀ ନାମକ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନିତ ନାରୀ ହେଲେ, ଯିଏ ଭବଙ୍କ ପାଇଁ ପାର୍ବତୀ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ ।
ତସ୍ଯାତ୍ମଜାନାମଯୁତଂ ବଭୂଵ ଧର୍ମାତ୍ମନାମଗ୍ର୍ଯଧନୁର୍ଧରାଣାମ୍। ତଦାତ୍ମଜାଂସ୍ତାନଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ରାଜା ମୁହୁର୍ମୁହୁର୍ଵିସ୍ମଯମାସସାଦ
ତାଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ପୁଅ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରଥମ । ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ ।
ସୋଭ୍ଯାଗତଂ ପୂଜ୍ଯ ମୁନିପ୍ରଵୀରଂ ପ୍ରଚେତସଂ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ। କସ୍ମାଦ୍ଵିଭୂତିରଚଲାମରମର୍ତ୍ଯପୂଜା ଜାତା କଥଂ କମଲଜା ସଦୃଶୀ ସୁରାଜ୍ଞୀ
ସେ ମହାମୁନି ପ୍ରଚେତାସଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହ କହିଲେ: 'ଏହି ଅଚଳ ଧନ-ସମ୍ପଦ କିପରି ହେଲା, ଯାହାକୁ ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି? କିପରି ଏମିତି ଏକ ରାନୀ ହେଲେ, ଯିଏ କମଳଜା ପରି ସମାନ?'
ଭାର୍ଯା ମଯାଲ୍ପତପସା ପରିତୋଷିତେନ ଦତ୍ତଂ ମମାଂବୁଜଗୃହଂ ଚ ମୁନୀଂଦ୍ର ଧାତ୍ରା। ଯସ୍ମିନ୍ପ୍ରଵିଷ୍ଟମପି କୋଟିଶତଂ ନୃପାଣାଂ ସାମାତ୍ଯକୁଂଜରରଥୌଘଜନାଵୃତାନାଂ
ମୁଁ ମୋ ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟାରେ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲି, ଏବଂ ମୋତେ ନିର୍ମାତା ଦ୍ୱାରା ଏହି କମଳ ଗୃହ ଦିଆଯାଇଛି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠାରେ କୋଟି କୋଟି ରାଜା ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ହାତୀ, ରଥ ଓ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ—
ନାଲକ୍ଷ୍ଯତେ କ୍ଵଗତମମ୍ବରଗାମିଭିଶ୍ଚ ତାରାଗଣେଂଦୁରଵିରଶ୍ମିଭିରପ୍ଯଗମ୍ଯମ୍। ତସ୍ମାତ୍କିମନ୍ଯଜନନୀଜଠରୋଦ୍ଭଵେନ ଧର୍ମାଦିକଂ କୃତମଶେଷଜନାତିଗଂ ଯତ୍
ତାହାର ସ୍ଥାନ କେଉଁଠି ଅଛି କିଏ ଜାଣିପାରେନି, ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବାମାନେ, ତାରା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେନି। ତେଣୁ, ଅନ୍ୟ ଜନନୀ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, କିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିଛି?
ସର୍ଵୈର୍ମଯାଥ ତନଯୈରଥ ଵାନଯାପି ସଦ୍ଭାର୍ଯଯା ତଦଖିଲଂ କଥଯ ପ୍ରଚେତଃ। ସୋପ୍ଯଭ୍ଯଧାଦଥ ଭଵାଂତରିତଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ପୃଥ୍ଵୀପତେ ଶୃଣୁ ତଦଦ୍ଭୁତହେତୁଵୃତ୍ତମ୍
ମୁଁ, ମୋ ପୁଅମାନେ କିମ୍ବା ମୋ ସଦ୍ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସବୁ ଯାହା ହୋଇଛି, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ କଥା କୁହ, ପ୍ରଚେତା। ତାହାପରେ ପ୍ରଚେତା ଭାଗ୍ୟର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖି କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାରଣ ଓ କଥା ଶୁଣ।'
ଜନ୍ମାଭଵତ୍ତଵ ତୁ ଲୁବ୍ଧକୁଲେପି ଘୋରଂ ଜାତସ୍ତ୍ଵମପ୍ଯନୁଦିନଂ କିଲ ପାପକାରୀ। ଵପୁରପ୍ଯଭୂତ୍ତଵ ପୁନଃ ପୁରୁଷାଂଗସଂଧିଦୁର୍ଗଂଧିସତ୍ତ୍ଵକୁନଖାଭରଣଂ ସମଂତାତ୍
ତୁମର ଜନ୍ମ ଏକ ଶିକାରୀ ପରିବାରରେ ହେଇଥିଲା, ତୁମେ ଦିନେ ଦିନେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରୁଥିଲା। ତୁମର ଶରୀର ପୁନଃ ଏକ ପୁରୁଷ ଭାବରେ ହେଲା, ଯାହା ଦୁର୍ଗନ୍ଧ, ନଖ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଘିରିଥିଲା ।
ନ ଚ ତେ ସୁହୃନ୍ନ ସୁତବଂଧୁଜନୋ ନ ତାଦୃକ୍ନୈଵସ୍ଵସା ନ ଜନନୀ ଚ ତଦାଭିଶସ୍ତା। ଅତିସଂମତା ପରମଭୀଷ୍ଟତମାଭିମୁଖୀ ଜାତା ମହୀ ଶତଵଯୋଷିଦିଯଂ ସୁରୂପା
ତୁମର କୌଣସି ବନ୍ଧୁ, ପୁଅ, ପରିବାର, ବୋନ୍ କିମ୍ବା ମାଁ ଥିଲେନି, ସମସ୍ତେ ଶାପିତ ଥିଲେ। ତଥାପି, ଏହି ପୃଥିବୀ ଶତଶଃ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଦରିତ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ ହେଲେ।
ଅଭୂଦନାଵୃଷ୍ଟିରତୀଵ ରୌଦ୍ରା କଦାଚନାହାରନିମିତ୍ତମସ୍ଯାଂ। କ୍ଷୁତ୍ପୀଡିତେନ ଭଵତା ତୁ ଯଦା ନ କିଂଚିଦାସାଦିତଂ ଵନ୍ଯଫଲାଦି ଭକ୍ଷ୍ଯଂ
ଏଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅନାବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରେ ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ, କୌଣସି ବନ୍ୟ ଫଳ କିମ୍ବା ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଜିନିଷ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ଅଥାଭିଦୃଷ୍ଟଂ ମହଦଂବୁଜାଢ୍ଯଂ ସରୋଵରଂ ପଂକପରୀତରୋଧଃ। ପଦ୍ମାନ୍ଯଥାଦାଯ ତତୋ ବହୂନି ଗତଃ ପୁରଂ ଵୈଦିଶ ନାମଧେଯଂ
ତାପରେ ତୁମେ ଏକ ବଡ଼ କମଳ ଭରା ଝିଲିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା କିଚଡ଼ରେ ଆବୃତ। ସେଠାରୁ ଅନେକ କମଳ ନେଇ, ତୁମେ ବୈଦିଶ ନାମକ ସହରକୁ ଗଲେ।